اشعار گلچین :سری دوم

[فرشته مهربان]

با من بگو تا کیستی؟مهری بگو؟ماهی؟ بگو
خوابی،خیالی؟چیستی؟اشکی؟ بگو،آهی؟بگو

راندم چو از مهرت سخن،گفتی بسوز و دم مزن
دیگر بگو از جان من،جانا چه می خواهی؟بگو

گیرم نمی گیری دگر،ز آشفته ی عشقت خبر
بر حال من گاهی نگر،با من سخن،گاهی بگو

ای گل پی هر خس مرو،در خلوت هر کس مرو
گویی که دانم،پس مرو،گر آگه از راهی؟بگو

غمخوار دل ای مه نئی،از درد من آگه نئی
ولله نئی،بالله نئی،از دردم آگاهی بگو

بر خلوت دل سر زده،یک ره درآ،ساغر زده
آخر نگویی سر زده،از من چه کوتاهی؟ بگو

من عاشق تنهایی ام،سرگشته ی شیدایی ام
دیوانه ی رسوایی ام،تو هر چه می خواهی بگو

******

[keyvan]

باور نكن تنهاييت را،من در تو پنهانم تو در من

از من به من نزديكتر تو ، از تو به تو نزديكتر من

باور نكن تنهاييت را ، ما يك دل و يك درد داريم

تا در عبور از كوچه ي عشق ، بر دوش هم سر مي گذاريم

دل تاب تنهايي ندارد ، باور نكن تنهاييت را

هر جاي اين دنيا كه باشي ، من با توام تنهاي تنها

من با توام هر جا كه هستي ، حتي اگر با هم نباشيم

[حسین پور]

چترها را ببندیم
و به ضیافت قطره های باران برویم
و بگذریم باران گناهان مان را
از ریشه بشوید
نگاه خسته مان را
زیر باران تازه کنیم
چرا که فردا
موسوم طلوع پاک رویاهاست
چترها را ببندیم
باران بدون سرپناه
زیباتر است

[keyvan]

ای خدای پاک و بی انباز و یار
دست گیر و جرم ما را درگذار
یاد ده ما را سخنهای رقیق
که تو را آن خوش بیاید ای رفیق
گر خطا گفتیم اصلاحش تو کن
مصلحی تو ای تو سلطان سخن
کیمیا داری که تبدیلش کنی
گر چه جوی خون بود نیلش کنی

[keyvan]

من هیچ ندانم که مرا آنکه سرشت.............از اهــل بــهــشت کــرد یا دوزخ زشت

جامی و بتی و بربطی بر لب کشت.............این هر سه مرا نقد و ترا نسیه بهشت

[حسین پور]

چه خوش باشد که دلبر را ببینم
شفا یابد مگر حال حزینم
اگر قسمت نشد.او را ندیدم
یقین دان تا قیامت دل غمینم

ای غایب از نظر به خدا می سپارمت
جانم بسوختی و به دل دوست دارمت

[keyvan]

ما خرقه زهد بر سر خم کردیم
وز خاک خرابات تیمم کردیم
باشد که درون میکده در یابیم
آن عمر که در مدرسه ها گم کردیم

[gole maryam]

فردا اگر از راه نمی آمد ، من با تمام کاغذ هایی که مغلوبشان کردم ، خیره بر سیاه خاطرات گذشته
اشک هایی از جنس تنهایی ، بی صدا بر گونه هایم می باراندم و در سوگ از دست دادن خویش جامه ی سیاه بر تن کرده زاری کنان گور بی نامم را نظاره می کردم.
آه فردا ...
این جنین در انتظار ...
که بی تاب ملاقات جهان است و با آمدنش صفحه ای از تقویم را قربانی تاریخ می نماید .
ولی تقویم من روز هایش همه سیاهند و همواره قربانی .
روز هایم کشدار و شب هایم بی معنی .
و لحظات رو به افولم مسموم از عطر گل های ته مرداب .
و ذهنم این معصوم مادر زاد کنون مامنی است برای ابلیس، دشمنی که دوستش پنداشتم .
خدای را گریان و او را خرسند کردم.
تقدیرم را آتش زدم و خاکستر سرنوشت سیاهم را به باد سپردم تا این پیاده ی کوچه های حسرت و شرم قربانی خویش را در ته جنگل های بی پایان زیر درختان سترون دفن کند.
به پا خیز تو که دم از حیاتی نو می زنی به پا خیز
می خواهم شکفته شدنت را بنگرم
می خواهم جنین نا توانت را بی یاور روی پاهایش ببینم
و درک کنم آن شکستی را که تو نام پیروزی بر آن می نهی
به پا خیز !
جهان تو را چشم انتظار است .
بجنگ، فاتح شو ، چشم انتظارم .

"احسان جمال ریحان"

[gole maryam]

امشب شب اول عاشقی نیست ولی برای من که از تو میمیرم و حیات از تو میگیرم هر لحظه با تو بودن معنای جاودانگی می دهد .
آری ! تو عروس خیالات دیر پایی ، تو آن حس عجیب اولین نگاهی
تو خود عشقی و من آن عاشق دل خسته ، پر و بال بسته
" تو آمدی ز دورها و دورها ز سرزمین عطر ها و نورها "
تو که هستی ؟
کدامین نام لیاقت وجود پاک تورا دارد ؟
گویمت فرشته ؟ گویمت پری ؟ گویمت .....؟
تو حکم خدا را برای من داری ، ای پاک ، ای قبله ی عاشقی
هنوز هم گاه گاه با یاد تو پیشانی بر خاک مینهم .
چهره ات کدامین رنگ را از بهشت به امانت گرفته که این چنین می درخشی ؟
تو کدامین روح پاک آسمانی هستی که حتی نام گناه بر لبانت جاری نگشته ، تو چنان معصومی که فرشته ها پشت قامت رعنایت نماز می گزارند
ای جاویدان در عشق ، واژه ها مغلوب تو اند
"احسان جمال ریحان"

خلق شاهکاری در ساعت 3 بامداد ،
حرفی از زمان نیست یا پنجره ای گشوده به فردا .
این ها واژگان من هستند ، تسلیم در برابر قلمی خونین !
هیچکس حتی در ذهن خالی من حضور ندارد و تنها کلمه ی پوچی است که همانند موریانه این خانه ی متروک را می خورد آرام آرام !
آنقدر در روزهایم غرق شده ام که نمی دانم عمق این دریاچه ی جامد چه قدر است ؟
روزها : خورشید / روزها : هیاهو / روزها : سپید
شب ها : ماه / شبها : سکوت / شبها : سیاه
ولی هر روز تکرار می شود ، تکرار ، تکرار
مرگ آن روح بی گناه ، مرگ آن روح سپید که در هجوم لشکر سیاهی بی یاور ماند و شکست خورد .من هر روز صبح با جامه ای آراسته زیر تابوت آن روح سپید می ایستم و اشک هایم را میشمارم .
می دانی ؟ اگر فردا هم تمام شود ، شمار اشک هایم با گناه هایم برابری می کند .
" گاه اعداد ما را از گناه تطهیر می کنند . "
یا شاید اشک ها . چاره ای نیست جز انتظار برای فردا ، شاید این بار تابوتی نباشد .
"احسان جمال ریحان"

[حسین پور]

دلم گرفته است
دلم گرفته است

به ایوان می روم و انگشتانم را
بر پوست کشیده ی شب می کشم

چراغ های رابطه تاریک اند
چراغ های رابطه تاریک اند

کسی مرا به آفتاب
معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد
پرواز را بخاطر بسپار



""پرنده مردنی ست""