گلِ نرجس

[باغبان]

فرض کنیم شرکتی قصد دارد افرادی را استخدام کند ...
افرادی که میخوان وارد اون شرکت بشن اول باید اشتیاقی برای استخدام در اونجا داشته باشن و از طرفی درخواستی از طرف خودشون به اونها بدن ... وقتی درخواست بدیم میان بررسی میکنن ...
ما هم در مسائل معنوی باید همین کار را کنیم ...یعنی درخواست بدیم به خداوند که ما هم، هم مسیر امام ِ زمانه خودمون باشیم ...جزء یاران امام باشیم ...
سپس تعهد کنیم برای توسعه خودمون در این مسیر ... یعنی تلاش داشته باشیم - استقامت - سازگاری - انعطاف - تاب آوری ،،،
برای خودمون شرط های ذهنی درست نکنیم ... یعنی نگیم من فقط باید در ظهور و قیام باشم و اگه اون موقع نباشم پس فایده نداره ...
ما وقتی در مسیر باشیم هر قدم در این مسیر که هستیم رسیدیم ...
امکان داره ظهور نزدیک باشه و شاید صدها سال دیگه هم نباشه ... شاید افرادی الان در این دنیا نباشن و از دنیا رفته باشن ولی رسیده باشن چون در مسیر بودن ... برای همین عشق مرکب سفر ِ نه فقط مقصد سفر ،،،
در دعا نباید طمع و حرص رسیدن داشته باشیم ... خدا دعا را آفرید تا ما را دگرگون کند ... تصور کن انسانی که نه از ترس دعا میکند و نه از طمع و حرص ... دعا میکند چون وصل شده ، چون حقیقت را درک کرده ...
چنین انسانی دیگر درگیر دعای اجابت محور نیست ... او در مسیر فهم دعاست و این فهم از جنس حضور هست نه نیاز ...
روی خودمان کار کنیم و در مسیر باشیم ... نگران نتیجه نباشیم ....اینو بدونیم که فرکانس های مشابه و هم ارتعاش همو پیدا میکنند .
پس دعا کن نه برای آنچه میخواهی ، دعا کن برای آنکه میخواهی بشوی ،،،
اینجوری نشه در زندگی مثلا ناامید باشیم و یا بدهکار باشیم و طلبکارها دنبالمونن بگیم امام کجایی پس :)
دنبال تک ماده نباشیم ... تلاش بیشتری کنیم ....
حضرت عباس (ع) برای امام حسین (ع) چگونه بود؟ ما سعی کنیم خودمون را اینگونه پرورش بدیم و اینگونه باشیم و بشیم برای امام زمان عج ...
اگه اشتباهی داشتیم ناامید نشیم و ازش درس بگیریم و دوباره بلند بشیم و از خدا کمک بخوایم ...
در هر وضعیتی که هستیم ، چه از نظر شغلی ، چه از نظر سلامتی ،، ناامید نشیم ... به فکر توسعه و خدمت باشیم در هر صنفی که هستیم ...
ان شاءلله عمرمون باشه و بتونیم روی خودمون و بُعد انسانی خودمون کار کنیم و در مسیر باشیم .
الهی آمین

[باغبان]

ما باید سعی کنیم آگاهانه بار آینه بودن را بپذیریم ...آینه بودن این نیست که بی خطا باشیم و یا از رنج دور مانده باشیم ....
آینه بودن یعنی پنهان نکردن حقیقت ... یعنی تاب آوردن نور ...یعنی دیدن تاریکی درون و فرار نکردن از آن و تلاش در مسیر خودسازی ،،،
در اینجاست که مفهوم انتظار ، چهره ای تازه ای میگیرد ...
انتظار به معنای چشم دوختن به افق نیست بلکه کار کردن در عمق جان هست ...
تا زمانی که انسان خودش را نشناسد هر ظهوری برای او بیگانه خواهد بود ... زیرا ظهور فقط آمدن یک حقیقت نیست ...آشکار شدن آمادگی ست،،،
در این نگاه منجی برای ما نه یه حادثه ناگهانی بلکه نتیجه یک فرایند هست ... فرآیندی که در سکوت آغاز میشود ... در آگاهی عمیق میشود و در انسان به کمال میرسد،،،
اگه منجی را فقط در بیرون جستجو کنیم در حقیقت از روبرو شدن با تاریکی درونمون میگریزیم و پذیرفتن این حقیقت که ظهور از درون آغاز میشود بار سنگینی دارد برای ما ،،، بار مسئولیت - بار تغییر .. بیداری ....
ما عادت کردیم که کسی بیاید و همه چیز را درست کند بی آنکه نیازی به تغییر داشته باشیم ... تا انسان تغییر نکند ظهوری ایجاد نمیشود ...
اگه الان با خودمون و درونمون با صلح نباشیم اون موقع هم در جنگ خواهیم بود … در گمراهی،،،
مَهدی فقط یک نام نیست بلکه یک مقام هست ، مقامی که در دل انسان های آماده تحقق مییابد،،،
خیلی از ما انسانها حقیقت را فقط در آینده جستجو میکنیم ... در حالی که حقیقت همیشه در حال ِ آماده ظهور میکند و حال آماده نه با شعار ایجاد میشود و نه در انتظار منفعلانه و نه با نشانه شماری های بیرونی،،،
حال آماده ، در سکوت ایجاد میشود در پاک شدن درون ، در شکستن بت های پنهان .... در فرو ریختن تصویرهای دروغی که برای خودمون ساختیم،،،
غیبت همیشه به معنای نبودن نیست ... غیبت یعنی آنچه باید دیده بشود و هنوز دیده نشده هست ...
انسان عادت دارد هر چه نمیبیند غایب بدوند ...غایب واقعی اغلب خود ما انسانها هستیم نه حقیقت ،،،
وقتی درونمون از حضور تهی باشد ،،، وقتی درونمون پُر باشد از چیزهای رنگارنگ ، وقتی روی خودمون کار نکنیم ، اینجوری حقیقت ناگزیر در نگاه ما پنهان میشود .
ظهور اول در دل ایجاد میشود .

[طنین باران]

ای صاحب دل‌ ها و امید جهان!

چقدر این دنیا بدون تو سنگین است! خسته شدیم از این همه دوری و انتظار
هر روز که می‌ آید دلمان بیشتر هوای تو را می‌ کند

دیگر تاب نداریم در این ظلمت بمانیم ای کاش امروز یا همین فردا صدای قدم‌ هایت را بشنویم بیا و این انتظار طولانی را پایان بده

بیا و با آمدنت غصه‌ ها را ببر و شادی را بیاور ما منتظریم با چشمانی اشک‌ آلود و قلبی مشتاق.


مهدی جان!

بیا که جهان بی‌ تو، جهان حقیقی نیست تعجیل کن

[باغبان]

انرژی جایی میره که توجه اونجاست ،،،
در آخر الزمان توجه ها به سمت بقاء هدایت میشه ،،،
ما اینقدر به بقاء فکرمون درگیر میشه که به چیز دیگه فکر نمیکنیم ...
فکر سیل - خشکسالی - قحطی - ذخیره آب و غذا ، طلا ، ارز دیجیتال ،آینده شغلی ....
آدمی که میره تو ارتعاش بقاء به چیز دیگه فکر نمیکنه ...
یه موقع میشه اون یار مییاد و همه ما توجهمون جای دیگر هست ...
جای اصل با فرع عوض بشه گم میشیم ...
این به خودمون برمیگرده که چقدر آگاه باشیم ، چقدر بیدار باشیم ، چقدر حواسمون باشه ...
در جریان زندگی باشیم ولی حواسمون باشه .
در پناه خداوند مهربان

[طنین باران]

سَلامٌ عَلَى آلِ یس

السَّلامُ عَلَیْکَ حِینَ تُصَلِّی وَ تَقْنُتُ السَّلامُ عَلَیْکَ حِینَ تَرْکَعُ وَ تَسْجُدُ

اللهم عجل لولیک الفرج

[باغبان]

پرسش اصلی این نیست که مهدی کی مییاد ، بلکه این هست که ما انسانها آماده هستیم یا نه ،،،
آماده شدن با تکرار نام ها نمی آید ،، آمادگی ، نتیجه روبرو شدن با خویشتن هست ،،،
وقتی انسان به یه مرکز درونی نرسیده باشد همیشه به دنبال یه مرکز بیرونی میگردد ، این مرکز قطب نامیده میشود ،،،
قطب آن نقطه ای هست که پراکندگی انسان در آن جمع میشود ،،
جایی که دل دیگر پاره پاره نیست ،،
این خوب هست ولی مشکل اینجاست که بیشتر ما انسانها پیش از آنکه درون خود را سامان دهیم دنبال قطب در بیرون میگردیم ،،،
هر کس که قطب را فقط در بیرون میجوید ، در حقیقت از بی مرکزی درون خود میگریزد ،،
انسانی که قطب درونی ندارد در انتظار هم ثبات ندارد ،، او یا به افراط میافتد یا به انکار و یا همه چی را به آینده حواله میکند ،،
اگر از درون آماده نباشیم ، حتی اگر ظهور و قیام امام را ببینیم ، باز در غفلت خواهیم بود ، همان طور که مردم در روز عاشورا حسین (ع) را دیدن ولی آمادگی درونی نداشتن و از درون غایب بودن ،،،
حقیقت خود را از انسان پنهان نمیکند ، انسان هست که خود را از حقیقت پنهان میکند - انسان هست که از درون غایب هست.
در پناه حضرت دوست.