خب اخه مشکل ظاهربینی من به دنیای مجازی محدود نمیشه..حتی توی دنیای واقعی..همینطوره..مثلا مامانم از پسری تعریف کنه و اینا میگم قیافه که نداره به چه درد میخوره یا همچین چیزایی..و متاسفانه همیشه جذب پسرایی میشم که ببخشید ولی لاشی هستن...همیشه جذب پسرای خوش قیافه و عالی میشم که دور و برشون پردختره.انگار ی حس جاه طلبی و دست نیافتنی بودنشونه که واسم مهم..که نتیجش میشه همین فریب کار اینترنتی..
مثلا توی دنیای مجازی یکی که قیافه نداشته باشه بخوادباهام صحبت کنه به شدت ناراحت میشم و بهم برمیخوره و محلش نمیدم یا به زور باهاش صحبت میکنم..چون مثلا توی گروه هستیم به رسم ادب ..بیرون هم که میرم اگر ی پسرقیافه نداشته باشه و نگام کنه انقد عصبانی میشم که دلم میخواد به طرف بگم ی نیگا به قیافت بکن اول بعد نگاه من کن...البته اینا همش تو ذهنمه و توی رفتارم اصلا محل نمیدم به کسی حتی توی دنیای واقعی..
نمیدونم چرا همش جذب پسرای این مدلی میشم..
میترسم اخر کار دستم بده..








علاقه مندی ها (Bookmarks)