با شوهرم قهر كردم ولي اون دنبالم نمي ياد.

[darya.f]

سلام.
من 26 سالمه و حدود يك سال و نيم هستش كه ازدواج كردم. آذر پارسال هم به خونه خودمون رفتم.خودم ليسانس هستم و شاغل.خونواده ام هم متشخص هستن. شوهرم 29 سالش هست و از يه خانواده هم سطح خودم. شوهرم هم ليسانس هست و شغل هم داره.مشكلات مالي يه خورده دايم كه اون هم به خاطر خريد خونه هستش ولي خانواده هامون تقريبا از هر لحاظ حمايتمون مي كنن.
من قبل از ازدواج با همسرم 2 ماه تحت نظر خانواده هامون با هم در ارتباط بوديم تا بتونيم همديگر رو خوب بشناسيم.
زماني كه قول و قرارامون براي ازدواج گذاشته شد تقريبا از هر لحاظ همديگر رو پسندديم. از لحاظ نوع لباس پوشيدن گرفته تا چگونگي خرج كردن حقوقامون.
من از ازدواجم ناراضي نيستم، ولي شوهرم بعد از عقدمون به پوشش من خيلي حساس شده.به موبايلم، به همكارام، به طريق رفتن از اداره به خونه.....
طوري اين رفتارا من رو آزر مي داد كه بارها با هم دعوا كرديم و خونواده هامون واسطه آشتي ما شدن.
همسر من كلا در زمان نامزدي هميشه پيش قدم توي آشتي بود. چه مواقعي كه مقصر بود و چه نبود. اما بعد از ازدواج 3 بار كه با هم قهر كرديم هر 3 بار به مدت طولاني از تماس گرفتن با من امتناع مي كردن.
مادر من هم هميشه توصيه مي كرد كه بايد غرورم رو خورد نكنم. همين كه من رفتاراشو تحمل مي كنم كار بزرگي مي كنم.
شوهر من چندين بار به من تهمت نارواي بدكارگي زده و هر بار بعد از مدتي عذرخواهي كرده و من چون دوسش داشتم بخشيدمش. چندين بار هم در طول زندگيمون كتكم زده ولي در اكثر مواقع من پنهان مي كردم تا شوهرم از چشم خانواده ام نيفته. گرچه چند بار م جلوي خانواده ام كتكم زده ولي خانواده ام هر بار چشم پوي كردن و گفتن كه مقصر هر دوي ما بوديم.
من هر بار كارهاشو تحمل كردم تا اينكه 2 هفته پيش باز هم بحث ما شروع شد و شوهرم به من گفت كه از اينكه با يه بدكارهازدواج كرده سخت پشيمونه. بهم هشدار داد كه يا خودم رو با قوانينش وفق بدم يا اينكه از خونش برم بيرون.
منم خيلي ناراحت شدم. چون از بعد ازدواج كلا ظاهر لباس پوشيدنم تغيير كرده. از اينكه دوباره فحش بهم داد دلگير شدم.
بعد از اينكه ساعت كارم تموم شد تصميم گرفتم برم خونه ي پدرم. قصدم فقط آروم كردن خودم بود. نمي خواستم اونجا بمونم. ولي شوهرم اصلا سراغي هم از من نگرفت.
فردا تولدشه ، منم سخت هواي خونه مون رو و هم خودش رو كرده بودم. چند روز پيش يه نامه نوشتم و امروز صبح بدون اطلاع دادن به كسي رفتم خونه مون تا ببينمش كه موفق نشدم. نامه رو گذاشتم خونموم كلي هم گريه كردم و تولدش رو تبريك گفتم و اومدم سر كار.
نمي دونم كارم درست بود يا نه. اگه خونوادم بفهمن كلي با من دعوا مي كنن.
ولي من دلم نمي خواد به همين زودي مهر طلاق به پيشونيم بخوره.
شوهرم هر بار كه دعوا مي كرديم به من ميگفت اگه از خونه رفتي هرگز نميام دنبالت و اين كار رو هم خيلي خوب انجام داده.
تو خونه مامانم همش مي گه راحت شدي. طلاقت رو هم بگير از دست اين ديوونه.
پدرم هم با اينكه كلا فقط با عقل كار مي كنه نه با احساس همون رو مي گه.
هيچ كس نه از طرف خونواده ي من نه از طرفخونواده اون.
هيچ كس درك نمي كنه كه چقدر سخته شوهرت با اون همه ادعاي دوست داشتن به سراغت نياد. همشون مي گن خودش بالاخره مياد سراغت.

لطفا بهم بگين چي كار مي تونم بكنم تا هيچ كس ازم دلگير نشه.
اين رو هم بگم از وقتي ازدواج كردم خيلي زود عصباني مي شم.
ديشب هم با مادرم دعوا كردم.
همه از من بدشون مياد.

هيچ كس نه از طرف خونواده ي من نه از طرف خونواده اون پا پيش نمي زارن. ديروز خاله من كه قضيه رو فهميده و مي خواد فيصله بده اين قهر رو به موبايل شوهرم چندين بار زنگ زده ولي اون جواب نداده.
------------
يه چيزي هم كه خيلي ناراحتم مي كنه اينه كه خونواده ي من همش شوهرم رو مقصر مي دونن و خونواده ي شوهرم من رو.
يه بار كه به مادرشوهرم گفتم پسرت كتكم مي زنه، گفت خوب كرده، ببين تو چي كار كردي كه زدتت. اگه شوهر منم بود با كارايي كه تو مي كني من رو هم مي زد كه هيچي مي كشت منو.