سلام به همگی. رابطه ی من با یه خانمی تقریبا 2 سال پیش قطع شد.(یه رابطه ی 5 ساله) من بعد از اون موقع 2 3 بار پارسال اس ام اس دادم اما جواب نداد. اما اصلا زنگ نزدم چون نمی خواستم آرامششو و چیزی که می خواد رو بهم بزنم... رابطه از طرف اون قطع شد. البته اشتباه بیشتر از من بود نه اون. نه اشتباه خیلی بزرگ...اما خوب، سر یه سری لج و لجبازی هم چی بهم خورد، اونم بدجور... بگذریم... بعد از این مدت دیدم که واقعا نمی تونم از فکرش بیرون بیام... الان می خوام موقع امتحانش برم دانشگاه ببینمش و باهاش چند دقیقه ای حرف بزنم. خودم برم جلو و ازش اینو بخوام؟ یا اینکه از دوستی بخوام که بره و ازش بخواد... نمی خوام یهو منو دانشگاه ببینه هول کنه یا اینکه منقلب بشه و جلو دوستاش ضایع بشه. من حتما باید باهاش حرف بزنم... موبایلش قطعه. خونه نمی خوام زنگ بزنم که جلو پدر و مادرش... راه دیگه ای هم برا تماس باهاش ندارم. فقط دانشگاهش... ممکنه الان با کسی دوست باشه، ممکنه نباشه... به نظرتون از دوستم بخوام که بره بهش بگه که من بعد از امتحان یه جا منتظرم که باهاش حرف بزنم، این فکر بدیه یا نه، یا فکر می کنین خودم باید برم و ازش بخوام که چند دقیقه ای باهم صحبت کنیم و این مسئله ای هست که باید خودم حل کنم؟ ممنون...
یا اصلاً این کار ها رو بی خیال بشم و یه راست برم پیش پدرش و قضیه خواستگاری رو مطرح کنم، چون درسم تموم شده، چند ساله که کار دارم، سربازی ندارم، و 25 26 سالم هست. نمی دونم عکس العمل پدرش چیه؟ با پدرش حرف بزنم؟ با مادرش؟ با داییش؟ با خودش... الان بعد از 2 سال، و قطع ارتباط، کدوم کار من درست تره؟ اول صحبت با خودش؟ یه راست صحبت با خانواده ش؟ چی؟ ممنون از همه...
علاقه مندی ها (Bookmarks)