اشعار برگزیده

[مدیرهمدردی]

من سکوت اختران آسمان دانم که چیست
من سکوت عمق بحر بی کران دانم که چیست

من سکوت دختر محجوب پر احساس را
در حضور مرد محبوب جوان دانم که چیست

من سکوتی را که تنها با نوای ساز و چنگ
در میان انجمن گردد بیان دانم که چیست

هم سکوت جنگل خاموش را پیش از بهار
هم سکوت مرگ بار مردگان دانم که چیست

داستان ماه را در بدر و تربیع و هلال
ماجرای شمس را با اختران دانم که چیست

اعتراضات ملائک آنچه گفتند آشکار
وآنچه را کردند در خاطر نهان دانم که چیست

آنچه حق آموخت آدم را ز اسماء جمال
و آنچه آدم خواند بر افرشتگان دانم که چیست

سر آن خاک مبارک پی که در طوفان نوح
شد رهایی بخش نوح و نوحیان دانم که چیست

آنچه آتش را گلستان کرد بر جان خلیل
و آنچه گلشن را کند آتشفشان دانم که چیست

یونس اندر بطن ماهی با خدا دانم چه گفت
رمز آن زندان بی نام و نشان دانم که چیست

عطسه آدم که روح القدس بر مریم دمید
و آنچه برد او را بر اوج آسمان دانم که چیست

گفت محی الدین که حیوان شو اگر خواهی کمال
نی نگویم هیچ و حشر مردمان دانم که چیست

گفت رومی من ز بسیاری گفتارم خمش
گفته و ناگفته ای دانای جان دانم که چیست

قصه نرگس که شد مخمور چشم مست خویش
غصه هاتف ز عشق آن جوان دانم که چیست

آنچه را آموخت حافظ از خط زیبای یار
و آنچه گفت از جوهر لعل بتان دانم که چیست

هفت خطم گرچه خطی می نخوانم غیر عشق
خط زیبا بر جمال شاهدان دانم که چیــست

گرچه طفلم در طریق عشق و ابجد خوان علم
مبدأ و پایان کار عارفان دانم که چیست

طفل عشقا دعوی باطل مکن خاموش باش
من سکوت طفل عشق بی زبان دانم که چیست

[erfan25]

عشق جانان همچو شمعم از قدم تا سر بسوخت مرغ جان را نیز چون پروانه بال و پر بسوخت
عشقش آتش بود کردم مجمرش از دل چو عود آتش سوزنده بر هم عود و هم مجمر بسوخت
زآتش رویش چو یک اخگر به صحرا اوفتاد هر دو عالم همچو خاشاکی از آن اخگر بسوخت
خواستم تا پیش جانان پیشکش جان آورم پیش دستی کرد عشق و جانم اندر بر بسوخت
نیست از خشک و ترم در دست جز خاکستری کاتش غیرت درآمد خشک و تر یکسر بسوخت
دادم آن خاکستر آخر بر سر کویش به باد برق استغنا بجست از غیب و خاکستر بسوخت
گفتم اکنون ذره‌ای دیگر بمانم گفت باش ذره‌ی دیگر چه باشد ذره‌ای دیگر بسوخت
چون رسید این جایگه عطار نه هست و نه نیست کفر و ایمانش نماند و ممن و کافر بسوخت

[108]

توی این دنیای بی حاصله بودن

با همه شگستگی های دل من

با همه تلخی قصه ی تو و من

من كه حیفم میاد از گلایه كردن

ارزش گلایه ی من بیش از اینها ست

نه برای اون كسی كه اهل سوداست

كسی كه لحظه به لحظه رنگ دنیا ست

من ساده به خیالم از خود ماست

سهم من از تو چه بوده غیر آزار ؟

تویی كه دنیا برات شده یه بازار

من تو رو به چشم یاری دیده بودم

تو من و اما به چشم یه خریدار

تو رو باید می شناختم كه هزار تا چهره داشتی

روی احساس دل من داشتی قیمت میگذاشتی

تو نتونستی بفهمی كه وفا خریدنی نیست

چینی شكسته دل دیگه پیوند شدنی نیست

سهم من از تو . . .

====================================

[نادیا]

اشک من گوهر یکتای من است
زادۀ چشم گوهر زای من است
حاجت زمزمۀ عودم نیست
اشک من زمزمه پیرای من است
با صفا تر بود از شبنم صبح
نقشی از روی مصفای من است
خون دل، در قدحم افشاند
ساقی و باده و مینای من است

[108]

الهی این سوز ما امروز درد آمیز است
نه طاقت به سر بردن نه جای گریز است
این چه تیغ است که چنین تیز است
الهی درد می دانم و دارو نمی دانم !
تو شفا ساز که از این معلولان شفایی ناید
الهی تو گشایشی ده که از این بندیان کاری نگشاید
به ســامان آر، که سخت بی ســامانیم
جمع دار که که بس پریشـانیم
دانـایی ده که از راه نیفتیـم
بینـایی ده که در چـاه نیفتیم
نگاه دار تا پریشان نشویم
به راه دار تا پشیمان نشویم
بیاموز تا راه از چاه بدانیم
بر افروز تا در تاریکی نمانیم
همه را از خود رهایی ده
همه را با خود آشنایی ده
همه را از مکر اهرمن نگاه دار
همه را از فتنه ی نفس آگاه ساز
از نفس بدم رهایی ام ده
از قید خودم رهایی ام ده
بیگانه ز آشنا و خویشم گردان
یعنی؛
به خود آشنایی ده
یا رب
ز شراب عشق سر مستم کن
وز عشق خودت نیست کن و هستم کن
وز هر چه به جز عشق تهی دستم کن
یکبـاره به بنـد عشق پـا بستـم کـن
الهی آنکه تـو را دشمنی آمـوخت، سـوخت
آنکس جوهر حیات شناخت، لب دوخت
آنکه دم از بیگانگی زد آشنایی نیاموخت
دل جایگاه مهر است نه جای جوشش و کینه
جــان از دوستی جــان گیرد و کینـه از کیـنه
دوستی کلید درهای بسته است و مرحم دلهای شکسته
چه زیباست جهان اگر بینایی آموزی
و چه مهربانند جهانیان اگر دریچه ی پر از مهر را بگشاییم .

[نادیا]

آسودگی از محن ندارد مادر
آسایش جان و تن ندارد مادر
دارد غم و اندوه جگر گوشۀ خویش
ور نه، غم خویشتن ندارد مادر

[مدیرهمدردی]

سحر بلبل حکايت با صبا کرد
که عشق روی گل با ما چه‌ها کرد


از آن رنگ رخم خون در دل افتاد
و از آن گلشن به خارم مبتلا کرد

غلام همت آن نازنينم
که کار خير بی روی و ريا کرد

من از بيگانگان ديگر ننالم
که با من هر چه کرد آن آشنا کرد

گر از سلطان طمع کردم خطا بود
ور از دلبر وفا جستم جفا کرد

خوشش باد آن نسيم صبحگاهی
که درد شب نشينان را دوا کرد

نقاب گل کشيد و زلف سنبل
گره بند قبای غنچه وا کرد


به هر سو بلبل عاشق در افغان
تنعم از ميان باد صبا کرد

بشارت بر به کوی می فروشان
که حافظ توبه از زهد ريا کرد


وفا از خواجگان شهر با من
کمال دولت و دين بوالوفا کرد

[shad]

ز خود کوچاندی ام مرغ مهاجر ساختی از من
زمینی سبز بودم دشت بایر ساختی از من

تمام عمر چون دریای قطبی منجمد بودم
مرا تبخیر کردی ، ابر عابر ساختی از من

به استحکام ایمانم ملائک رشک می بردند
شکستی قبله گاهم را و کافر ساختی از من

مرا در خلق هر مضمون به چشمان تو دینی هست
چرا منکر شوم این را؟ تو شاعر ساختی از من

شبیه روح سرگردان به سویت باز می گردم
خودت را بی سبب آسوده خاطر ساختی از من


(مهدی عابدی)

[غریب آشنا]

سلام
عجب حال خوشی دارم. ای کاش می توانستم همه شما را به درون خود مهمان کنم.
غزل زیر را تقدیم می کنم به همه شما. تک تک کلمات و مصرعهای آن واقعا درک کردنیه...
ای کاش می توانستیم با هم این غزل را حرف به حرف نه اینکه بخوانیم بلکه با همه وجود می خوردیم.

این بار من یک بارگی در عاشقی پیچیده ام
این بار من یک بارگی از عافیت ببریده ام

دل را ز خود برکنده ام با چیز دیگر زنده ام
عقل و دل و اندیشه را از بیخ و بن سوزیده ام

ای مردمان ای مردمان از من نیاید مردمی
دیوانه هم نندیشد آن کاندر دل اندیشیده ام

دیوانه کوکب ریخته از شور من بگریخته
من با اجل آمیخته در نیستی پریده ام

امروز عقل من ز من یک بارگی بیزار شد
خواهد که ترساند مرا پنداشت من نادیده ام

من خود کجا ترسم از او شکلی بکردم بهراو
من گیج کی باشم ولی قاصد چنین گیجیده ام

از کاسه استارگان وز خون گردون فارغم
بهر گدارویان بسی من کاسه ها لیسیده ام

من از برای مصلحت در حبس دنیا مانده ام
حبس از کجا من از کجا مال که را دزدیده ام

در حبس تن غرقم به خون وز اشک چشم هر حرون
دامان خون آلود را در خاک می مالیده ام

مانند طفلی در شکم من پرورش دارم ز خون
یک بار زاید آدمی من بارها زاییده ام

چندانک خواهی درنگر در من که نشناسی مرا
زیرا از آن کم دیدهای من صدصفت گردیده ام

در دیده من اندرآ وز چشم من بنگر مرا
زیرا برون از دیدهها منزلگهی بگزیده ام

تو مست مست سرخوشی من مست بیسر سرخوشم
تو عاشق خندان لبی من بیدهان خندیده ام

من طرفه مرغم کز چمن با اشتهای خویشتن
بیدام و بیگیرندهای اندر قفص خیزیده ام

زیرا قفس با دوستان خوشتر ز باغ و بوستان
بهر رضای یوسفان در چاه آرامیده ام

در زخم او زاری مکن دعوی بیماری مکن
صد جان شیرین دادهام تا این بلا بخریده ام

چون کرم پیله در بلا در اطلس و خزمی روی
بشنو ز کرم پیله هم کاندر قبا پوسیده ام

پوسیده ای در گور تن رو پیش اسرافیل من
کز بهر من در صور دم کز گور تن ریزیده ام

نی نی چو باز ممتحن بردوز چشم از خویشتن
مانند طاووسی نکو من دیبهها پوشیده ام

پیش طبیبش سر بنه یعنی مرا تریاق ده
زیرا در این دام نزه من زهرها نوشیدهام

تو پیش حلوایی جان شیرین و شیرین جان شوی
زیرا من از حلوای جان چون نیشکر بالیده ام

عین تو را حلوا کند به زانک صد حلوا دهد
من لذت حلوای جان جز از لبش نشنیده ام

خاموش کن کاندر سخن حلوا بیفتد از دهن
بی گفت مردم بو برد زان سان که من بوییده ام

هر غورهای نالان شده کای شمس تبریزی بیا
کز خامی و بیلذتی در خویشتن چغزیده ام

[نادیا]

گرچه آن گل، به دلم آتشی افروخته است
نکنم شکوه که چون غنچه لبم دوخته است
با همه خون دل و سوز و درون، خاموشم
که لبم دوخته است، آن که دلم سوخته است
بگو ای نالۀ جانسوز که در سینۀ من
دل سودازده یا آتش افروخته است
یادگار تن گرم تو و نوشین لب توست
این همه داغ که بر جان غم اندوخته است
دل هم از صحبت من روی بتابد چه کنم
با تو آمیخته و خوی تو، آموخته است
حاصل عمر من و شمع سحرگاهم
اشک سرد و نفس گرم و دل سوخته است