فروغ فرخزاد

[ester]

بر او ببخشایید


بر او ببخشاييد
بر او كه گاه گاه
پيوند دردناك وجودش را
با آب هاي راكد
و حفره هاي خالي از ياد مي برد
و ابلهانه مي پندار
كه حق زيستن دارد
بر او ببخشاييد
بر خشم بي تفاوت يك تصوير
كه آرزوي دوردست تحرك
در ديدگان كاغذيش آب ميشود

بر او ببخشاييد
بر او كه در سراسر تابوتش
جريان سرخ ماه گذر دارد
و عطر هاي منقلب شب
خواب هزار ساله اندامش را
آشفته ميكند

بر او ببخشاييد
بر او كه از
درون متلاشيست
اما هنوز پوست چشمانش از تصور ذرات نور مي سوزد
و گيسوان بيهده اش
نوميدوار از نفوذ نفسهاي عشق مي لرزد

اي ساكنان سرزمين ساده خوشبختي
اي همدمان پنجره هاي گشوده در باران
بر او ببخشاييد
بر او ببخشاييد
زيرا كه مسحور است
زيرا كه ريشه هاي هستي
بارآور شماست
در خاكهاي غربت او نقب مي زنند
و قلب زود باور او را
با ضربه هاي موذي حسرت
در كنج سينه اش متورم مي سازند.

[ester]

شعر سفر


همه شب با دلم كسي مي گفت

سخت آشفته اي ز ديدارش

صبحدم با ستارگان سپيد

مي رود مي رود نگهدارش

من به بوي تو رفته از دنيا

بي خبر از فريب فردا ها

روي مژگان نازكم مي ريخت

چشمهاي تو چون غبار طلا

تنم از حس دستهاي تو داغ

گيسويم در تنفس تورها

مي شكفتم ز عشق و مي گفتم

هر كه دلداده شد به دلدارش

ننشيند به قصد آزارش

برود چشم من به دنبالش

برود عشق من نگهدارش

آه اكنون تو رفته اي و غروب

سايه ميگسترد به سينه راه

نرم نرمك خداي تيره ي غم

مي نهد پا به معبد نگهم

مي نويسد به روي هر ديوار

آيه هايي همه سياه سياه