با خواهر بی ادبم که حرمتها را رعایت نمیکند چگونه رفتار کنم؟

[داود.ت]

بهترین راه مراجعه به روانشناس هست ، گرفتن راهکار برای ترغیب همکاری خواهرتون به حضور پیش روانشناس .
اگه روانشناس قابلی پیدا کنید ، خیلی راحت می تونید وضعیت زندگیشون رو خیلی بهتر بکنید .
شخص بدتر از خواهر شما دیدم ، که با روانشناسی واقعا بهتر شده ( نه اینکه کاملا خوب بشه ) و تقریبا مشابه بقیه افراد شده
ولی بحث اینه که خواهر شما همکاری نمی کنه و سنش هم جوری نیست بخواهید ایشون رو اجبار به این کار کنید .

[داود.ت]

بله متاسفانه اصلا به حرف کسی گوش نمیده دیروز با مادرم صحبت کردم و گفتم با یه مشاور صحبت کردم گفتن حتما باید بره پیش روانشناس بالینی اما من هرچی باهاش حرف میزنم مسخرم میکنه و میگه تو خیلی خنگی که فکر کردی مشاور و روانشناس میتونه بهت کمک کنه که مادرم گفتن وقتی اومد خونه منم سعی میکنم راضیش کنم

مادرم میگه بهش حق میده چون هنوز مسیر اینده ی زندگیش مشخص نیست میخواد ادامه تحصیل بده از طرفی بازار کار برای مهندس برق زن تو کشور خیلی کمه و ازدواجم نکرده مادرم میگه همه ی اینا بهش استرس وارد میکنه واسه اینه انقدر پرخاشگر شده

شاید خودم رفتم پیش مشاور یا روانشناس اما فکر نمیکنم تو شهر ما خیلی ادم کاربلدی باشه شایدم من نمیشناسم

در هر صورت ممنون میشم اگه بازم بهم راهنمایی بدین

متاسفانه چیزی که مشخص هست ، پدر و مادر شما رویه اشتباه گذشته رو نه تنها بهتر نکردن بلکه بدتر کردن ، یعنی سرپوش گذاشت روی اشتباهات از طریق توجیه های اشتباه
به نظر بهتر هست مرحله اول ، پدر و مادرتون رو پیش مشاور و روانشناس ببرید

[sahar67]

قطعا رفتار و کوتاه اومدن خونوادم باعث این رفتارها شده ولی فکر میکنم مادرم میخواست بگه این استرس های اضافی باعث شده حالت پرخاشگریش شدید تر بشه
بیچاره وقتی به پدر مادرم گفتم که خیلی اینجا میره رو اعصابمون پدرم میخواست بیاد اینجا ببرتش براش باشگاه فرهنگیان اتاق بگیره که من نذاشتم و گفتم حالا هرطور شده تحملش میکنیم تا کارش تموم شه

واقعا اونا هم کلا دیگه به جز مدارا کردن کاری از دستشون بر نمیاد

[paria_22]

سحر جان آخرش با خواهرت چيكار كردي ؟

[sahar67]

پریا جان متاسفانه تلاش های من برا مجاب کردنش برای مراجعه به روانشناس بی نتیجه بودو منجر به بی احترامی های وحشتناکتری شد یکی دوبار دیگه اومد خونمون به بهانه انجام کارهای تسویه حساب دانشگاه و ..... و هربار از دفعات قبل بیشتر اذیتمون میکرد تا جایی که پدر و مادرم که از رفتارهاش ناراحت بودن خودشون یه بار باهاش اومدن و پدرم بردش دانشگاه و همه کارهاش و انجام دادکه دوباره نخواد بیاد مزاحم ما بشه

البته من رفتارمو باهاش عوض کردم به هیچ وجه دیگه مثل قبل ساپورت مالیش نمیکنم و کلا خیلی تحویلش نمیگیرم

ما همش نگران این بودیم که واسه ارشد باز اینجا قبول بشه و دو سال دیگه اذیتمون کنه باور کنید همسرم همش میگفت من یه نذری میدم اگه زلزله اینجا قبول نشه

بعدشم خدارو شکر امتحان ارشدش جوابش اومد و مخابرات روزانه دانشگاه تبریز قبول شده و حالام از اواخر شهریور میره تا دوسال فعلا از دستش راحتیم

حالا پدرم مادرم بنده های خدا جرات ندارن بفرستنش خوابگاه میگن باید وسط زمستون مارو بکشه تبریز بگه باید برام خونه بگیرین من با هم اتاقیام نمیسازم پس خودمون از اول براش خونه بگیریم

خلاصه به هیچ وجه مشکلش حل نشد و بیست و چهار ساعته مشغول بی حرمتی کردن و توهین کردن به پدر مادرمه خدا نکنه حرفی برخلاف میلش بزنن چشمشو میبنده و دهنشو باز میکنه

حالا دلمون به این خوشه شاید بره دانشگاه دوباره سرش گرم شه یه ذره بهتر شه

ممنون که به یادم بودی

[sanjab]

دوست عزیز

به نظر من این خشم زیاد - پرخاشگری و رفتار کنترل نشده خواهرتون نشانه بیماری است

احتمالن اسکیزوفرنی دارند و حتمن نیاز به مصرف دارو و مشاوره با روانپزشک و همچنین روانشناس دارند.

لطفا این موضوع را جدی بگیرید و از خانواده بخواهید قبل از پیشروی بیشتر بیماری و عواقب بعدی که ممکنه

بخاطر شرایط الانشون پیش بیاد (دوری از خانواده) در اولین فرصت ایشون را به متخصص نشان دهند.

متاسفانه رفتارهای پدر و مادرتون در تشدید مشکلات ایشون بی تاثیر نیست.

امیدوارم با خبرهای خوبی از احوالات ایشون ما را مطلع کنید

[sahar67]

سنجاب عزیزباخوندن پیامتون دلم هری ریخت پایین نمیتونم حتی تصورشم بکنم که .....

خب مشکل همینه که کسی حریفش نمیشه به حدی بی ادبو گستاخ هست که کسی جرات اینکه ببرتش پیش پزشکو نداره

مگر خدا بدونه با من سر همین موضوع چکار کرد واقعا نمیدونم بایدچکار بکنم نزدیک بود کار به درگیریه فیزیکی برسه!!!!

پدر مادر بیچارم چطور میتونن اونو وادار کنن که بره پیش پزشک؟؟؟؟

[شیدا.]

سحر جان،

ممکنه خوندن این پست سخت باشه، نوشتنش که آسون نیست.
شاید هم من خوب متوجه نشدم. اگر اشتباه می کنم ببخشید.

ولی چیزی که توصیف کردید .... مادرتون باید موقعی که ایشون داشت تمام خونه و زندگی را به هم می ریخت و می شکست و ... زنگ می زد اورژانس می آمد و به زور می بردنش. بستریش می کنند و با دارو کنترلش می کنند و کم کم حالش که بهتر بشه خودش هم دیگه همکاری می کنه.

اگر توی خوابگاه یا دانشگاه به کسی آسیب برسونه چی؟
اگه حالش بدتر بشه ممکنه دردسری درست کنه که به این راحتی نشه ازش گذشت.

[mahasty]

متاسفانه منم بعد از خوندن پست یکی مونده به آخرتون، با گفته های سنجاب و شیدا موافقم.
میدونم ایشون خویشاوند درجه یک شما هستن و قبول مشکل بیماریشون دشوار. اما باور کنید حتی پرت کردن وسیله یا فریاد کشیدن در لحظه اوج خشم و ناراحتی، میتونه قابل قبول باشه.
اما اینکه کسی بره وسیله بیاره و در نهایت خونسردی خرابکاری کنه و کسی رو آزار بده، طبیعی که نیست هیچ، خطرناکه.
شرایط ایشون روز به روز بدتر میشه و درمان مشکلتر.
اگه از حرف مردم میترسین، مجبور نیستید به کسی بگید. اللخصوص که الان دانشگاه میرن و می‌تونید غیبتشون رو این طوری توجیه کنید. هرچند شاید نیاز به بستری نباشه ولی درمان لازمه.

[دختر بیخیال]

بنظرم سعی کنید خودتون حضوری به یک مشاور یا روان پزشک مراجعه کنید و این مشکل و رفتارها و اعمال ایشون و توضیح دهید این افراد راهنمایی تخصصی تری میتوانند داشته باشند.

تاحالا به طور خصوصی از مدیر همدردی مشاوره گرفتید؟نظر ایشون چی بوده؟

بنظرم مشکلتون در حدیست که باید حتما یک فرد متخصص نظر بدهد .