اشعار برگزیده

[مدیرهمدردی]

سلام "معشوق همین جاست"
شعری که در پست 18 آوردی خیلی با محتواست. واقعا هر بیتش جای تامل و صحبت داره. و آموزشی غنی از مفاهیم کلیدی و اساسی زندگی هست. گاهی چند بیت شعر ، به نظر من از یک عمر تجربه، یک عمردرس و بحث و علم، یک عمر خردگرایی ، یک عمر تقلید کورکورانه و ....، قویتر و موثر تر است.
راستی این شعر از کیه؟!

عشق یعنی ، گاه بر بی احترامی ، احترام
بخشش و مردی به جای انتقام

عاشقی دیدی خودت را خاک کن
سینه ات را در حضورش چاک کن

عشق یعنی مشکلی آسان کنی
دردی از درمانده ای درمان کنی

در تنور عاشقی سردی مکن
در مقام عشق نا مردی نکن

لاف مردی میزنی مردانه باش
در مسیر عاشقی افسانه باش

عشق یعنی ظاهری باطن نما
باطنی آکنده از نور خدا

عشق یعنی آن چنان در نیستی
تا که معشوقت نداند کیستی


عشق یعنی جسم روحانی شده
قلب خورشیدی و نورانی شده

عشق یعنی ذهن زیبا آفرین
آسمانی تر شدن روی زمین

هر که با عشق آشنا شد مست شد
وارد یک راه بی بن بست شد

هر کجا عشق آید و ساکن شود
هر چه نا ممکن بود ممکن شود

در جهان هر کار خوب و ماندنی ست
رد پای عشق در او دیدنیست

عشق یعنی دوستی تا حد مرگ
عشق یعنی له شدن مثل یه برگ

عاشقی یعنی اسیردل شدن
با هزاران درد و غم یکی شدن


^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

واقعا ممنونت هستم به خاطر آوردن این مفاهیم بلند.

[طاهره]

...
صاف و زلال، مثل آب
صمیمی و پاک ، مثل خاک
مثل ستاره در سایه سار صبح،
پا به پای رفتن ونرفتن

بروم یا که نروم....

مثل ابر که میل به بارش دارد
مثل گل که تشنه عطرافشانی ست

دیدم که :

فرمان چشمه به رفتن است،
نماندن و سرزیرشدن

پس رها .....
رها شدیم

که این خود اتفاق است.

"حسین پناهی"

[مدیرهمدردی]

سلام
من از حسن انتخاب شما عزیزان همواره بهره می برم....
منتظر سایر اعضاء و لطافتهای روحی آنها هستم.....

[108]

عشق يعنی مستی و ديوانگی
عشق يعنی در جهان بيگانگی
عش ق يعنی شب نخفتن تا سحر
عشق يعنی سجده ها با چشمان تر
عشق يعني سر به در آويختن
عشق يعنی اشک حسرت ريختن
عش ق يعنی در جهان رسوا شدن
عشق يعنی مست و بی پروا شدن
عشق يعنی سوختن يا ساختــن
ع شق يعنی زندگی را باختن
عشق يعنی انتـــظار و انتـــظار
عشق يعنی هرچه بينی عکس يار
عشق يعنی ديـده بر در دوختـن
عشق يعنی در فراقش سوختن
عشق يعنی لحظه های التهاب
ع شق يعنی لحظه های ناب ناب
عشق يعنی با پرستو پر زدن
عشق يعنی آب بر آذر زدن
عش ق يعنی سوز نی آه شبان
عشق يعنی معنی رنگين کمان
عشق يعنی با گلي گفتن سخن
عشق يعنی خون لاله بر چمن
عش ق يعنی شعله بر خرمن زدن
عشق يعنی رسم و دل برهم زدن
عشق يعنی يک تيمم يک نماز
ع شق يعنی عالمی راز و نياز
عشق يعنی چون محمد پا به راه
عشق يعنی همچو يوسف قعر چاه
عشق يعنی بيستون کندن به دست
عشق يعنی زاهد اما بت پرست
عشق يعنی همچومن شيدا شدن
عشق يعنی قلــه و دريا شدن
عشق يعنی يک شقايق غرق خون
عشق يعنی درد ومحنت دردرون
عش ق يعنی يک تبلور يک سرود
عشق يعنی يک سلام و يک درود
عشق يعنی جام لبريز از شراب
عشق يعنی تشنگی يعنی سراب
عش ق يعنی حسرت شبهای گرم
عشق يعنی ياد يک رويای نرم
عشق يعنی غرقه گشتن در سراب
عشق يعنی حلقه های بی حساب
عشق يعنی تا ابد بی سرنوشت
عشق يعنی آخــرخط بهـشــت
عشق يعنی گم شدن در لحظه ها
عشق يعنی آبـی بی انتـــها
عشق يعنی زرد تنها و غريب
عشق يعنی سرخی ظاهر فريب
عشق يعنی تکيه بر بازوی باد
عشق يعنی حسرتت پاينده باد
عشق يعنی هرزمان تنها شنيدن نام او
عشق يعنی هرچه گفتن هرچه کردن بهراو




^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
عاشق خدا باش تا معشوق خلق شوی .
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

[زیبا.]

تو به من خنديدي
و نمي دانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه
سيب را دزديم
باغبان از پي من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلوده به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
و تو رفتي و هنوز
سالهاست كه در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تكرار كنان

مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق اين پندارم
كه چرا
خانه كوچك ما سيب نداشت

[108]

عشق یعنی با تو خواندن از جنون
عشق یعنی سوختنها از درون
عشق یعنی سوختن تا ساختن
عشق یعنی عقل و دین را باختن
عشق یعنی دل تراشیدن ز گل
عشق یعنی گم شدن در باغ دل
عشق یعنی تو ملامت کن مرا
عشق یعنی می ستایم من تو را
عشق یعنی در پی تو در به در
عشق یعنی یک بیابان درد سر
عشق یعنی با تو آغاز سفر
عشق یعنی قلبی آماج خطر
عشق یعنی تو بران از خود مرا
عشق یعنی باز می خوانم تو را
عشق یعنی بگذری از آبرو
عشق یعنی کلبه های آرزو
عشق یعنی با تو گشتن هم کلام
عشق یعنی انتظار یک سلام
عشق یعنی دستهایی رو به دوست
عشق یعنی مرگ در راهت نکوست
عشق یعنی شاخه ای گل در سبد
عشق یعنی دل سپردن تا ابد
عشق یعنی سروهای سربلند
عشق یعنی خارها هم گل کنند
عشق یعنی تو بسوزانی مرا
عشق یعنی سایه بانم من تو را
عشق یعنی بشکنی قلب مرا
عشق یعنی می پرستم من تو را
عشق یعنی آن نخستین حرفها
عشق یعنی در میان برفها
عشق یعنی یاد آن روز نخست
عشق یعنی هر چه در آن یاد توست
عشق یعنی تک درختی در کویر
عشق یعنی عاشقانی سر به زیر
عشق یعنی بگذری از هفت خان
عشق یعنی آرش و تیر و کمان

[گرد آفرید]

هیچ گاه تو را مثل امشب این چنین دوست داشتنی ندیده ام
هیچ گاه تو را این چنین شاداب ندیده ام
هیچ گاه ندیده ام این همه از تو تقاضای رقص کرده باشند
با کمترین امید در پی اندکی عشقند
و هیچ گاه لباسی را که بر تن داری ندیده ام
یا رقص چشم نواز رنگ ها در موهایت
تا به حال کور بوده ام




بانوی سرخ پوش چهره به چهره با من می رقصد
کسی اینجا نیست،تنها من و تویم
این همان جایی است که می خواهم باشم
این زیبایی را در کنارم به سختی باور می کنم
هرکز از یاد نخواهم برد آن گونه که امشب می نگری




هیچ گاه مثل امشب محشر نبوده ای
هیچ گاه تو را این چنین شاداب ندیده ام،فوق العاده ای
هیچ گاه ندیده ام که این همه بخواهند در کنار تو باشند
و آن گاه که به سویم برگشتی و لبخند زدی،نفس در سینه ام حبس شد
هرگز چنین احساسی نداشته ام
چنین احساس عشق ناب و کاملی،چون امشب




بانوی سرخ پوش چهره به چهره با من می رقصد
کسی اینجا نیست،تنها من و توام
این همان جایی است که می خواهم باشم
این زیبایی را در کنارم به سختی باور می کنم
هرگز از یاد نخواهم برد آن گونه که امشب می نگری
هرگز از یاد نخواهم برد آن گونه که امشب می نگری . . . . .


بانوی سرخ پوش،بانوی سرخ پوش من
دوستت دارم

[گرد آفرید]

لمست می کنم و بر خود می لرزی
قلبت به تندی می تپد
در این اتاق پر ازدجام تنهاییم
آه امشب اتفاقی می افتد
چیزی که نباید می شد
اما وجود ما را شعله ای در برگرفته



می توانم آتشی بر آب ببینم
و درخشش بارقه ای را در چشمانت
می دانم که نمی توانم جلوی آن را بگیرم
چرا که در گرمای خورشید به دام افتاده ام



در دژی باستانی جایی است
فراتر از دغدغه های زمینی
تو را آنجا سالیان سال دوست خواهم داشت
و ما ژرف ترین رازهایمان را کشف خواهیم کرد
و بگذار روح سبک بال،پر بگشاید
پیش از آنکه سپیده بر دریا بدمد



چون آتش بر آب شعله ور می شود
درخشش بارقه ای را در چشمانت می بینم
می دانم که نمی توانم جلوی آن را بگیرم
چرا که در گرمای خورشید به دام افتاده ام
آری،در گرمای خورشید به دام افتاده ام


آه بگذار بر من بدرخشد

و می توانم آتش را بر آب ببینم
دیگر نمی توانم جلوی آن را بگیرم

[گرد آفرید]

اینم *آی آدم های*نیما یوشیج:

آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید!
یک نفر در آب دارد می سپارد جان
یک نفر دارد که دست و پای دایم می زند
روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید
آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن،
آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید
که گرفتستید دست ناتوانی را
تا توانایی بهتر را پدید آرید،
آن زمان که تنگ می بندید
بر کمرهاتان کمربند.
در چه هنگامی بگویم من؟
یک نفر درآب دارد می کند بیهوده جان قربان
آی آدمها که بر ساحل بساط دلگشا دارید!



نان به سفره،جامه تان بر تن؛
یک نفر در آب می خواند شما را
موج سنگین را به دست خسته می کوبد
باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده
سایه هاتان را ز راه دور دیده
آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابیش افزون
می کند زین آبها بیرون
گاه سر،گاه پا.
آی آدم ها!
او ز راه دور این کهنه جهان را باز می پاید،
می زند فریاد و امید کمک دارد
آی آدمها که روی ساحل آرام در کار تماشایید!



موج می کوبد به روی ساحل خاموش
پخش می گردد چنان مستی به جای افتاده.بس مدهوش
می رود نعره زنان.وین بانگ باز از دور می آید:
_«آی آدمها» . . . . .
و صدای باد هردم دلگزاتر،
در صدای باد بانگ او رهاتر
از میان آبهای دور و نزدیک
باز در گوش این نداها:
_«آی آدم ها» . . . . . .

[گرد آفرید]

*اسیر*

به رویشی نه از این خاک
به زایشی نه از این دست
به حلقه ای چنین تنگ
به حرمتی نه چنین پست

پابندم
به سنتی که سزا نیست
به باوری که مرا نیست
به بخت،بختک سنگی
به ظلمی که روا نیست

خاموشم
که شهر خرده نگیرد
که مرد خرده نگیرد
که عقل خرده نگیرد
که درد خرده نگیرد

می گردم
در این تسلسل بسته،
برای روزنه ای باز
بلند می شوم از خویش
به پاس دیدن پرواز

می پاشم
از این دهان پر از شرم
به روی صورت دنیا
بگو که آمد و تف کرد
تمام هستی خود را

محتاجم
به خیزشی نه از این خاک
به نغمه ای نه از این دست
به قصه ای نه چنین تلخ
به باوری نه چنین پست


_سروده ای بود زیبا از نغمه رضائی،پیشکش از سوی من به دختران و زنان این سرزمین که پیوسته مادرانه و شکیبانه ستم ها و رنج هایشان را از سر می گذرانند*