یک بیت شعر زییا بنویسد 2

[محمدابراهیمی]

ای دل گر از ان چاه ز نخدان به در ایی
هر جا که روی زود پشیمان به در ایی

[گلنوش67]

آبرو خواهي، مقيم آستان خويش باش

اشك را از ديده پا بيرون نهادن خواري است

[گلنوش67]

سوختن با تو به پروانه شدن می ارزد
عشق این بار به دیوانه شدن می ارزد
گر چه خاکسترم و هم سفر باد ولی
جستجوی تو به بی خانه شدن می ارزد

[ویدا@]

چه خوش بی مهربانی هر دو سر بی

که یک سر مهربانی دردسر بی


اگر مجنون دل شوریده ای داشت

دل لیلی از ان شوریده تر بی

[گلنوش67]

مي كنم هر شب دعايي كز دلم بيرون رود مهرت

وليكن زير لب آهسته مي گويم خدايا بي اثر گردد

[ویدا@]

عمری به جز بیهوده گفتن سر نکردیم

تقویمها گفتند و ما باور نکردیم

دل در تب لبیک تاول زد ولی ما

لبیک گفتن را لبی هم تر نکردیم

[محمدابراهیمی]

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی
دل که ایینه شاهیست غباری دارد
از خدا می طلبم صحبت روشن رایی

[ویدا@]

من اگر دل بتو دادم تو ز من دل بردی

گرگناهست محبت تو گناهکارتری

جانا من و تو نمونه ی پرگاریم
سر گر چه دو کرده ایم یک تن داریم

بر نقطه روانیم کنون چون پرگار
در اخر کار سر بهم باز اریم

[محمدابراهیمی]

به چشم کرده ام ابروی ماه سیمایی
خیا ل سبز خطی نقش بسته ام جایی
امید هست که منشو ر عشقبا زی من
از ان کمانچه ابرو رسد به طغرایی

[محمدابراهیمی]

تو مگر بر لب ابی به هوس بنشینی
ورنه هر فتنه که بینی همه از خود بینی
به خدایی که تویی بنده بگزیده او
که بر این چاکر دیرینه کسی نگزینی