سلام شما اصلا خوندين قضيه خيانت رو?براتون طبيعيه اينكار رو همسرم پيدا كرد و ما چندين ميليون سرمايه گذاشتيم و و تلاش شبانه روزي به بهره برداري جزيي رسيده اينكه تماما خودخواهيه من خودم رو فداي تصميمات كوكورانه يك نفر كنم كه حتي حرمتي براي زندگي دو نفرهون قايل نشده طرز فكر شما در مورد زندگي مشترك رو در سن ٢١سالگي قبول داشتم ولي الان بعد تمام اتفاقات زندگيم اين رو قبول ندارم تو چادر زندگي كردن و اين حرفارو با اينكه تا هفته پيش به اين مسئله هم برا حفظ رابطه فكر كردم هر چند موقت برم و ببينم ديگه چه بهانه اي هستنوشته اصلی توسط سحر بهاری
بله متشکرم
ببینید خانم ویولت، من بشما نمیگم شاغل نباش. مخالف استقلال مالی و رشد و شکوفایی یک زن هم نیستم.
اما اگر تلاش میکنین زندگیتون رو حفظ کنین و اون رو به آرامش برسونین باید سعی کنین اولویت های خودتون رو یکبار دیگر بررسی کنین.
شغل شما نمیتونه با زندگی مشترک از نظر ارزش در یک وزن قرار بگیره، قطعا زندگی مشترک سنگینی میکنه. چرا که ازدواج و تشکیل خانواده پاسخ به چندین نیاز مختلف از جمله ( ارضای صحیح نیاز جنسی، بقای نسل، آرامش و سکون، پاک دامنی و عفاف و ... ) و پله ای برای تکامل انسان هست و باید مهم تر قلمداد بشه و بیاد تو لیست اولویت ها.
حالا این اولویت آرامش نداره و مریضه، اگر قرار باشه بجای پیدا کردن علت بیایم رهاش کنیم یا بهش آنچنان که باید بها ندیم، توجه نکنیم و بریم از یک منبع دیگری اون انرژیو شادی لازم رو بگریم قطعا اون منبع پاسخگوی اینهمه موارد نیست و در نتیجه باز سرگردان میشیم .
شما حاضر نیستین حتی شده بصورت آزمایشی یه مدت کوتاه بیاین، چطور از همسرت توقع داری اون راه بیاد؟
↓↓↓
همانطور که مرد متعهد میشه که وظیفه حمایت و تأمین نیازهای خانواده خودش رو بعهده بگیره، زن هم در جایگاه و نقش خودش تعهداتی داره که باید متوجه اونها باشه. اشتباه از جایی شروع میشه که نقش و وظایف خودمون در خانواده فراموش میکنیم و درست انجام ندادن تعهدات اصلیمون و پرداختن به اموری که از حوزه وظایفمون خارجه باعث بروز آسیب های جدی به زندگی مشترکمون میشه.
اینجاست که شوهرتون شما رو یک شریک مردانه میبنیه تا یک زن برای زندگی و میره دنبال اون زن زندگی میگرده. من یادم هست گفتین تا ۱۱ شب سر کارم! یعنی درست موقعی سر کار هستین كه همسرتون نیاز به اون شریک داره و معمولا وقتی کسی از سر کار برگرده انرژی لازم رو نداره به نیازهای خودش پاسخ بده چه رسد به همسرش ...
شما وقتی ازدواج کردین ، اگر لازم باشه باید زیر همون چادر هم زندگی کنین. «من» ها و خواسته های شخصی رو حذف و «ما» و خواسته ی جمعی رو جایگزین کنین، اگر طالب زندگی مشترک هستین، اگر میخواین نیازها و خواسته های هر دو نفرتون بهش بها داده بشه و برطرف بشه.
شاید شما بگین نه من وظایفمو درست انجام میدادم ولی چیزیکه همسرتون بهش اشاره کرده قابل بررسیه. ( شام ، ناهار و ... )
پیشنهادهای بدی نیست چون بنظرم همسرتون آدم آگاهی هست و وقتی اسم مشاوره رو میاره یعنی اعتقاد به همفکری داره. میتونست بگه بیا اینجا و هر چی من میگم بگو چشم.
پس نقش زن بودنتون رو پر رنگ و قوی کنین و بصورت حتی شده آزمایشی به درخواست همسرتون عمل کنین. آنچه رو که یک مشاوره میدونه مردم شاید کمتر بهش آگاه باشن، پس از مشاوره نترسین یا اون رو دشمن خودتون فرض نکنین. مشاوره از طلاق یا ماندن شما سودی نمیبره .
علاقه مندی ها (Bookmarks)