سلام.
امروز به شدت ذهنم درگیره. این دومین تاپیک امروزمه.
جای مهرااد و آقای ammin و آقا مجید و خیلی از دوستان خیلی در تالار خالیه. امید.وارم زود برگردن.
من سالهاست از زندگی در دنیای واقعی فاصله گرفته ام. از ارتباطهای واقعی. از آدم های واقعی. از تجربه و لمس واقعی زندگی.
به جز افراد خانواده ام، تمام ارتباطاتم با سایرین، یا مثلا در این سایت و به حالت مجازی است، یا با دوستانم فقط در حد اس ام اس.
حتی وقتی میرم بیرون و در جمع هستم، باز هم توی خودم هستم. انگار هشیار نیستم. همه چیز برام فوق العاده گذرا است.
خواهر زاده ام 5 روزه متولد شده. اما من هر روز صبح که بیدار میشم انگار اصلا یادم رفته که بچه ای به دنیا اومده. یا کلا انگار کاملا همه چیز، همه چیز برام مثل یک خوابه.
دلم میخواد بتونم یه چیزی رو با همه وجودم بتونم حس و باور کنم. به یه چیزی واقعا اهمیت بدم. به یه چیزی ایمان داشته باشم. به یه چیزی دل ببندم. یه آرزویی پیدا کنم.
نمیدونم. واقعا نمیدونم چمه. فقط میدونم شبیه یه مرده متحرکم. شبیه یه ربات که فقط برنامه ریزی شده که در همین لحظه هر چی اقتضا میکنه رو انجام بده و سریعا هم حافظه اش پاک بشه.
میخوام توی واقعیت زندگی کنم.اما نمیدونم چطوری برگردم به زندگی.
علاقه مندی ها (Bookmarks)