اما در قبال مزاحمتهای این انسانهای بیظرفیت و مریض، به نظر من اگه کارشون به همون تیکه انداختن و نگاه کردن محدود بود، هیچ عکسالعملی نشون ندین. انگار مزاحمی وجود نداره. به هیچوجه پاسخی به حرفهاشون ندین و به راه رفتنون ادامه بدین. اگه قصد کردن که سد راه بکنن سعی کنین جوری حرکت کنین که به مزاحم نزدیک نشین (مثلا در مثالی که زدین بهتر بود برای مدتی از پیادهرو خارج میشدین تا از فرد مزاحم دور بشین و بعد از اینکه دور شدین دوباره به پیادهرو برگردین) . اما اگه مزاحمتشون از اینها فراتر رفت و خدای نکرده خواستن تعرض فیزیکی بکنن و برای این کار اصرار به خرج بدن، حتما رفتاری جرئتمندانه نشون بدین. البته این رفتار همواره یکسان نیست و بستگی به محیطی داره که مزاحم شما میشن. اگه مورد خاصی مد نظرتون هست بگین تا دوستان بهتر بتونن کمک بکنن.
در مورد اماکن خلوت و نسبتا خطرناک هم لطف بکنین و تنها به این مکانها نرین. حتی حضور یک خانوم هم تا حد زیادی از مزاحمتهای فیزیکی مزاحمان کم میکنه.
علاقه مندی ها (Bookmarks)