سلام.
همون طور که توی ارسال های قبلی گفتم، من دختر 24 ساله ای هستم.
من بالکل با ظاهر خودم مشکل دارم. نه این که من باهاش مشکل داشته باشم، ظاهرم خودش مشکل داره!
منظورم اینه که اصلا خوشکل نیستم. خوشکل نیستم که هیچ، زشت هم هستم. هم صورت هم اندام.
این موضوع واقعا تو اعتماد به نفسم و روابطم تاثیر گذاشته. حتی می تونم بگم دلیل این که پیشنهادهایی رو که داشتم رد کردم، تا 99% به خاطر این مسئله بوده. موضوع اینجاست که این ایرادهایی که دارم تو نگاه اول معلوم نیست. یعنی تا یه حدی می تونم با لباس بپوشونم و حتی شاید در این صورت خوب هم به نظر بیام. ولی خوب تا ابد که نمی تونم این کار رو بکنم. و اصلا نمی تونم تصورشو بکنم که زمانی مجبور بشم ایرادهایی که دارم رو به کسی بگم. (حالا یا بگم یا اجازه بدم ببینه)
این حس خجالت و شرمندگی از ظاهرم رو فقط در مورد پسرها ندارم. ولی در مورد اونها قویتره.
هر روز به این مسئله فکر می کنم. و فقط حسرت می خورم و ناراحت می شم. کار دیگه ای که نمی تونم بکنم.
هر وقت توی فیلم یا از نزدیک می بینم دو نفر (زن و مرد) باهم هستن کلی به حال خانومه غبطه می خورم. یا اصلا بذارید این جور بگم که هر وقت خانمی رو می بینم که زشت نیست (نه لزوما خوشکل) کلی غصه می خورم.
فکر می کنم هیچ وقت ازدواج نمی کنم. اگر هم ازدواج کنم حتما شوهرم یا ترکم می کنه یا بهم خیانت می کنه.
اگر بخوام مشکلاتم رو رفع کنم، (اگه بشه برطرفشون کرد) هزینه خیلی بالایی داره و کلا باید سر تا پامو عوض کنم! (حتی از پزشکا و پرستارایی که قراره این کارا رو بکنن هم خجالت می کشم.) پس به عمل و این چیزا فکر نمی کنم. ولی هنوز نتونستم با این موضوع کنار بیام.
جاهای مختلف هم می بینم که دیگران به کسی که از ظاهرش ناراضیه می گن که خودتو دوست داشته باش و از این حرفا. ولی خوب من چی کار کنم، وقتی دوست داشتنی نیستم نمی تونم که به زور خودمو دوست داشته باشم.
خلاصه این که همه ش دارم غصه می خورم. چیزی هست که آرومم کنه؟
علاقه مندی ها (Bookmarks)