
نوشته اصلی توسط
ahmad206
باز هم خیلی خیلی ممنون. من واقعا نمیدونم چخ جوری از شما تشکر کنم.
اگه میشه در این زمینه هم راهنماییم کنیم:
من دوست دارم ، دوستای زیادی داشته باشم ولی موفق نبودم تو این زمینه . طریقه ارتباط به چه صورته ؟ من معمولا به دیگران خیلی احترام میزارم و به قولی شخصو خیلی تحویل میگیرم ولی احساس میکنم این کار بدتر باعث خراب شدن دوستی های من شده . به نظرتون باید افرادو کم تحویل گرفت ؟ بی اعتنا بود ؟ اینطوری ادم عزیز تر میشه ؟!
بازم خیلی خیلی ممنون
سلام آقا احمد عزیز، ممنونم دوست خوبم.
آقا احمد عزیز، به نظر من، سوال شما میتواند پاسخهای متفاوتی داشته باشد. دقت داشته باشید که جامعه از انسانهایی با شخصیت هایی گوناگون تشکیل شده، و یک گونه خاص از برخورد در ملاقات با افراد متفاوت پاسخگو نیست. در طول چند هفته ای که در این انجمن عضو شده ام و طبق مشاهداتی که داشتم، اکثر راه حل های ارائه شده در این انجمن به گونه ای معصومانه، و با فرض گرفتن "اجتماع بدون نقص*" (با چاشنی منطق) ارائه شده اند. لذا بعنوان مهمان در این پست سعی میکنم تا جای ممکن به راه حلی اشاره کنم که با جامعه ای سالم هماهنگ باشد و از ذکر کردن روشهایی که جنبه اخلاقی آن جای بحث دارد خودداری کنم.
*اجتماع بدون نقص: منظور سالم و بدون کاستی فرض کردن اجتماع و افراد دخیل در یک مسئله مطرح شده است.
- - - - - -
آقا احمد عزیز،
در هر رابطه ای، خواه عاطفی یا دوستی ساده، بهترین کار این است که حد اعتدال را نگه دارید.
به موقع لطف کنید،
به موقع شوخی کنید و
به موقع جدی باشید. در صورتی که حد اعتدال از بین برود، رابطه حالتی کش مانند به خود میگیرد: فردی که کمتر محل میگذارد، کمتر لطف میکند و از طرف مقابلش بیشتر فاصله میگیرد به جایگاه برتر در رابطه دست می یابد، و طرف مقابلش نیز اگر "در باغ نباشد..." مطیع و فرمانبردار او، به دنباش میرود (جایگاه خاشع). اگر چه در نگاه اول جایگاه برتر بودن جذاب به نظر میرسد، اما حقیقت کاملاً متفاوت است. از اینکه کسی مدام به دنبالش است و دائماً جلوی دست و پایش را میگیرد، کوچکترین لذت یا آرامشی از رابطه خود کسب نمیکنند.
برای درک این موضوع، توصیه میکنم این تاپیک که دیروز زده شد را مطالعه کنید تا مفهوم جایگاه های برتر و خاشع، و نیز پدیده "کش" را بصورت زنده تجربه کنید.:
یه زخم عمیق (دردودل)
نحوه رفتار و شخصیت یک فرد نفش کلیدی در جذب افراد دارد. توصیه میکنم با افراد (هر کسی) طوری برخورد کنید که گویی با یک کودک رفتار میکنید. به حرفهایشان با دقت و حوصله گوش دهید، بیشتر لبخند بزنید، کوچکترین موفقیت را به آنها گوشزد و تبریک بگویید، خصوصیات مثبت آنها را به زبان بیاورید، اشکالات آنها را ساده بگیرید، اگر برای شما زحمت کشیدند یا محبتی در حق شما کردند، (مثل کودکی که چند ساعت وقت صرف میکند تا برایت نقاشی بکشد) صرفنظر از میزان محبت آنها، از صمیم قلب شاکر باشید و اگر کسی از حد و حدودی که تعیین کرده اید تجاوز کرد، کاملاً جدی شوید و اخم کنید تا دیگر به خود اجازه شیطنت ندهند. یاد بگیرید به اندازه لطف کنید، چرا که لطف مداوم به هر کسی میتواند در دراز مدت نه تنها به چشم نیاید، بلکه آن لطف را حق مسلم خود بدانند (اگر تجربه کنید متوجه میشوید).
تا جوانی 20 ساله هستید، رفیق باز بودن خصلت بدی نیست، اما سعی کنید به مرور میزان رفیق باز بودن را کاهش دهید و رابطه ها را به دوستی رسمی تغییر دهید. بعد از ازدواج، سعی کنید کمتر با دوستان باشید و بیشتر با همسرتان. زن ذلیل نباشید، اما زن دوستی تمام عیار باشید :-)
این بحث گسترده تر از یک پست ساده و مختصر است اما نمیدانم همین کفایت میکند یا ترجیح میدهید جزئیات بیشتری همراه با ذکر موارد مشخص ارائه گردد. :-)
با ارادت و احترام،
سیمکو.
علاقه مندی ها (Bookmarks)