سلام من 27 سالمه و تازه لیسانس گرفتم ، امیدی به بازار کار ندارم از اون طرف امیدی به ازدواج هم ندارم راستش قیافم مامان پسنده!
کافیه یه مامانی یه کم منو بشناسه تا دلش بخواد عروسش بشم، همه میگن واااای چه دختر خوبی انگار نه انگار سالهاست خانم خونه فوت کرده،چقدر مسول و کلی از این حرفا ولی این چیزا واسه من آب و دون نمیشه...
آخه معمولا مادرا یه کارایی واسه دخترا میکنن من که مامان ندارم چی؟ کل خانوادمون هم بیشتر از 20 نفر نیست اونم همه دختر! همه هم تا22 سالگی ازدواج کردن.
5 سال دانشکده فنی بودم هیشکی بهم پیشنهاد دوستی هم نداد ترم آخر دیگه کم مونده بود برم وایسم جلو انتشارات به پسرا پیشنهاد آشنایی بدم!
خیلی در عذابم از نظر احساسی تشنه ام چرا نمیتونم کسی رو دوست داشته باشم؟ چرا کسی دوستم نداره؟
ما الان 3 نفریم من میدونم بقیه کجائن و چیکار میکنن؟ اما مطمئنم بقیه از حالم بی خبرن. تو خونه بیشتر از چن تا جمله حرف نمیزنیم قبلا سر کنترل تلویزیون بحث داشتیم که الان اونم نداریم حتی انگیزه جنگیدن ندارم.واقعا دلم میخواد افسرده بشم. دلم نمیخواد برا ارشد بخونم فایدش چیه؟
جالبه که یکی از دوستام 2 هفته باشگاه رفت بعدش عقد کرد من 6 ماه رفتم آب از آب تکون نخورد.
اینم بگم قیافم خیلی کوچولوئه خیلی ها فکر میکنن نهایت 18 سالمه. قبلا که هیچی آرایش نمیکردم باز الان یه کم پیشرفت کردم.
میدونم تقصیر خودمم هست ولی ...
از صبح هم اینجا بودم کلی تایپیک خوندم اون 40 راه شوهر پیدا کردن هم خوندم من خیلی از بند هاشو ندارم.بگین من چیکار کنم که دلم خون خونه!