به من میگه بچه!!!

[hamdam 96]

سلام عزیزم
منم مثل تو بودم شوهرم میگفت بچم البته ما همسنیم
منم یاد گرفتم آبروشو جلو دوستاش نبرم خداییش رفتارام بچگانه بود بچه نباش یعنی پیش نامحرما کارای جلف و خنده رو بذار کنار اصلا ادابازی و مسخره بازی و شکلک درآوردنوو فراموش کن گریه الکی نکن رمانتیک بازی در نیار
کادوی رمانتیک و غیر منطقی نده به حرفهایی که میگه توجه کن سریع جبهه نگیر میگه این لباس رو نپوش لج نکن بحث نکن
لباسات سنگین باشه با احترام حرف بزن
بهش جلوی بقیه احترام بذار بگو آقای دکتر
وقتی بری تو مشکلات زندگی خودت بزرگ میشی به این کارات میخندی

[mehrdad_m]

دوست عزيز بذار صادقانه بگم،شما هر كاري هم كه بكني بازم اين اختلاف سني و فكري مشكلساز خواهد بود،ميشه كمش كرد ولي نميشه كامل حذفش كرد!

بايد ديدت رو نسبت به مسائل اطرافت تغيير بدي،بيشتر مطالعه كني،قدرت تصميم گيريت رو بالا ببري، روي هيجاناتت كنترل داشته باشي...

اينا چيزايي نيست كه يكشبه بشه انجام داد ولي خب بايد يواش يواش شروع كني و تلاشت رو انجام بدي(اگه واقعا ميخواي مورد پسند و تاييد ايشون قرار بگيري و وارد زندگي مشترك بشي...)

ولي يادت باشه با نقش بازي كردن و اداي بزرگترا رو درآوردن مشكلي حل نميشه و زود هم تابلو ميشي...بايد تغييراتت واقعي و عمقي باشه...

[mostafa7449]

ممنون دوستان ، ولی من احساس می کنم نمی تونم جوابمو بگیرم. ساده بگم : چه کار باید کرد که به آدم بگن بزرگ؟!!

هیچ کار
خودت باش
و شخصی رو پیدا کن که واقعا بهت شبیه باشه تا مشترکاتتون تضمین بقای پیوندتون بشه
من دکتر نیستم ولی همینقدر میدونم اگه بخاطر یه نفر خودتون رو تغییر بدین تا همیشه بهش به یه چشم دیگه و با توقعات دیگه نگاه میکنین
اصلاح خود و خودسازی معرکست و برای زندگی موفق لازمه اما نه بخاطر فرد خاصی کل خود را عوض کردن
شما شخصی رو بطور مثال دوست دارید و فقط ایشون از خصلت لباس پوشیدن شما در مهمانی های خانوادگی خوشش نمیاد که این رو میشه تغییر داد اما اینکه کودک درون رو بکشید تازه میشید یه آدم اخموی گنده دماغ مثل من که دائما داره دیگرون رو نصیحت میکنه در حالی که خودش بیشتر نیاز داره
البته میتونی کودک درونت رو کنترل کنی
باتخلیه روحی در زمان مناسب و کنترل رفتار خویش (برای یک ماه) در جمع و دوستان
این عملیه...
موفق باشید.
به امید فردا های بهتر....

[mojgan_1369]

الان 4 ماه از اون موقعی که این مشکلو مطرح کردم می گذره و من هیچ تغییری نکردم. داره از خودم بدم میاد و روز به روز بیشتر متوجه ضعف های ارتباطی خودم میشم. شناختی که پیدا کردم:

روز به روز کم حرف تر می شم
بهش ابراز احساسات نمی کنم جز توی اس ام اس
از بالا بهش نگاه میکنم
ازش تعریف نمی کنم
تشویقش نمی کنم
مدام مردای دیگه رو تو سرش می زنم
هی ایراد می گیرم که چرا حقوقت کمه چرا ماشینت فلان مدل نییست چرا خونت فلان جا نیست. ( در حالیکه اوایل موقعیتشو خوب می دونستم!)
هر گونه ارتباطش با خواهر و مادرش شدیدا منو آزار می ده
به خواهر و مادرش تیکه انداختم و هنوز هیچی نشده اونا از دست من دلخور شدن
توی جمع حرفی برای گفتن ندارم. با دیگران نمی جوشم. اونا رو از خودم کمتر می بینم
توی ماشین که می شینم حرفی ندارم بزنم و تا اون چیزی نگه همینطور ساکتم.
وقتی به خانوادش سر می زنه گریه می کنم!
همش می گه دوست داره سورپرایزش کنم تا حالا یکبارم تو این 9 ماهی که با همیم این کارو نکردم.
2 روز پیش تولدش بود. روز تولدش نبودم و هنوزم کادوی تولد براش نخریدم.( چون نمی دونم چی بخرم!!!)
و خیلی چیزای دیگه. این کارا رو از قصد نمی کنم. مدام با خودم می گم این دفعه که ببینمش درست رفتار کنم ولی باز مثل همیشه می شه! قبلا چیزی نمی گفت و رابطه رو خودش جمع و جور می کرد. اما الان می گه اگه تو حرکتی نشون ندی منم کاری نمی کنم!
غرورم نمی ذاره کاری کنم. عقلم می گه باید تغییر کنم چون اینطوری هیچکی تحملم نمی کنه. اما نمی خوام نقش بازی کنم. می خوام از درون تغییر کنم.
چه کار کنم من؟؟؟؟؟؟

[ملاحت1]

خانوم گلم كتاب جالبي هست به نام: من خوبم تو خوبي و درباره سه تا من درون ماحرف زده: من بالغ.. من والد و من كودك.شايد ظاهرا من كودك تو عزيز دل بيشتر در شخصيتت رويت ميشه.. محبت كن و اين كتابو بخر و بخون..اگه تو تهراني تو ميدون انقلاب پيدا ميشه.. دانستن اين كه كودك چه زيبايي ها و چه محدوديت هايي داره بهتر كمك مي كنه رفتار كني.. ضمن اين كه شايد تو واقعا كودك نباشي و از نظر دوستت اينطور به نظر بياد .. خوندن كتاب مثه صحبت با مشاور بيطرفه..اين كارو بكن باشه؟

[ليلا موفق]

الان 4 ماه از اون موقعی که این مشکلو مطرح کردم می گذره و من هیچ تغییری نکردم. داره از خودم بدم میاد و روز به روز بیشتر متوجه ضعف های ارتباطی خودم میشم. شناختی که پیدا کردم:

روز به روز کم حرف تر می شم
بهش ابراز احساسات نمی کنم جز توی اس ام اس
از بالا بهش نگاه میکنم
ازش تعریف نمی کنم
تشویقش نمی کنم
مدام مردای دیگه رو تو سرش می زنم
هی ایراد می گیرم که چرا حقوقت کمه چرا ماشینت فلان مدل نییست چرا خونت فلان جا نیست. ( در حالیکه اوایل موقعیتشو خوب می دونستم!)
هر گونه ارتباطش با خواهر و مادرش شدیدا منو آزار می ده
به خواهر و مادرش تیکه انداختم و هنوز هیچی نشده اونا از دست من دلخور شدن
توی جمع حرفی برای گفتن ندارم. با دیگران نمی جوشم. اونا رو از خودم کمتر می بینم
توی ماشین که می شینم حرفی ندارم بزنم و تا اون چیزی نگه همینطور ساکتم.
وقتی به خانوادش سر می زنه گریه می کنم!
همش می گه دوست داره سورپرایزش کنم تا حالا یکبارم تو این 9 ماهی که با همیم این کارو نکردم.
2 روز پیش تولدش بود. روز تولدش نبودم و هنوزم کادوی تولد براش نخریدم.( چون نمی دونم چی بخرم!!!)
و خیلی چیزای دیگه. این کارا رو از قصد نمی کنم. مدام با خودم می گم این دفعه که ببینمش درست رفتار کنم ولی باز مثل همیشه می شه! قبلا چیزی نمی گفت و رابطه رو خودش جمع و جور می کرد. اما الان می گه اگه تو حرکتی نشون ندی منم کاری نمی کنم!
غرورم نمی ذاره کاری کنم. عقلم می گه باید تغییر کنم چون اینطوری هیچکی تحملم نمی کنه. اما نمی خوام نقش بازی کنم. می خوام از درون تغییر کنم.
چه کار کنم من؟؟؟؟؟؟

تمام اين كارهايي كه نوشتي بچه بازيه. براي همين بهت مي گه بچه.
در ضمن شما كه هنوز با ايشون نسبتي نداري اين كارها را مي كني؟

[mojgan_1369]

خوب آره...

[nice boy]

دوست عزیز خب شما اشتباهی میکنی که از الان که هیچی بینتون نیست باهاش انقدر میری بیرون و میزاری که انقدر صریح در موردتو اخلاق تو و همه چیزتو نظر بده.

یه کلام:حریم ها رو حفظ کن

[یک زن امیدوار]

شما که گفتین میخاد بیاد خواستگاری؟

[siamak60]

با سلام
من نمی دونم چند نفر مثل من هستن اما وقتی میگن یک نفر یک سن مشخصی داره، تو ذهنم رفتارهای مرتبط با اون سن یادآوری می شه. علیرغم میل خودم و با اصرار خانوادم به دیدن یک خانم 22 ساله که 8 سال از من کوچکتر بود، رفتم و تو ذهنم با این پیش داوری رفتم که ایشون احتمالاً از مسائل مهم زندگی مشترک چیزی ندونن. وقتی رفتم با ایشون حرف زدم و دیدم ایشون سئوالاتی که باید بپرسن، نمی پرسن این فکرم تقویت شد و در عرض یک ساعت احساسی که نسبت به ایشون داشتم حس یک برادر بزرگتر بود که باید مواظب ایشون باشم. خوب مسلماً رابطمون قطع شد. من وقتی یاد بعضی رفتارهای 24 سالگی ام می افتم، با خودم فکر میکنم که من چه توقع نابجایی از اون خانم 22 ساله داشتم بنابراین رفتارها توی سن مثلاً 22 سالگی از یک طراوت و شیطنت خاصی برخورداره که شاید یک نفر 26 ساله اصلاً بهش اشتیاقی نداشته باشه. من نمی دونم اون آقا که به شما می گه بچه دنبال چی هست، رفتارهای خاص سنتون را تغییر بده ؟. به نظر من هر کسی باید رفتار خاص سن خودش را داشته باشه. اگر قرار بشه یک نفر تو 21 سالگی رفتارهای یک فرد 25-26 ساله را داشته باشه، اون موقع تو پیری احتمال باید مثل یک مرده رفتار کنه.

با احترام