چقدر خوشحال می شم وقتی می بنیم ادمایی هستن که برای زندگی دیگران واقعا دل می سوزونن و سعی می کنن امیدواری و حس خوبی و بهش تزریق کنن.
خدا رو شکر که هنوزم چنین ادمایی هستن.
ازتون ممنونم برای راهنمایی های خوبتون. خب قطعا می دونم 2 سال اول خیلی سخته و تقریبا هیچ وقت ازادی نخواهم نداشت. اما تصمیم گرفتم که یک کودک دیگه داشته باشم. از تصمیمم هم خوشحالم و هم نگران.
از همتون بی نهایت ممنونم که چنین حسی و بهم دادید
دوستتون دارم![]()







احساس غریبگی دارم با این خونه. با وجودی که اینجا مال خودمونه و دیگه مستاجر نیستیم اما نمیدونم چرادوسش ندارم. شایدم هنوز جا نیفتادم و زمان می خواد. برام دعا کنید.


علاقه مندی ها (Bookmarks)