آیا خیانت می کنم؟ راهنمایی...

[مدیرهمدردی]

سلام
به هرحال شرایط بی اعتمادی خانواده را شما فراهم کرده اید.
معمولا ما با رفتارمان به دیگران می گوییم که چه نگاهی به ما داشته باشند.
الان خودت هم خوب درک می کنی که خیلی هم نگرانی آنها بی ربط نیست.
تنها اشتباهشان عجله در ازدواج شما با این آقاست.
پس بهتر هست سعی کنید ضمن قطع کامل ارتباط با نفر قبلی، مدتی که در حال بررسی این آقا هستید آنقدر طولانی کنید تا هم بتوانید وی را بشناسید و هم مسائل احساسی قبلی خود را ترمیم کنید.
توصیه می کنم حتما از طریق جلسات حضوری با یک روانشناس بالینی مسائل خود را پیگیری کنید تا این فرایند تسریع شود.
به جای جواب رد یا قبول دادن، شناخت خود را در قالب جلسات مشاوره پیش ببرید.
دقت کنید جلسات مشاوره را هم به تنهایی (برای حل و فصل مسائل قبلی)، و هم به صورت دو نفره جهت مشاوره پیش از ازدواج ادامه دهید.
شما حتی اگر در قبل هم موردی نداشتید باز یک دوره 6 ماهه شناخت زیر نظر مشاور برای ازدواج لازم بود.

[yas66]

سلام
به هرحال شرایط بی اعتمادی خانواده را شما فراهم کرده اید.
معمولا ما با رفتارمان به دیگران می گوییم که چه نگاهی به ما داشته باشند.

ببخشید چرا بی اعتمادی؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
من اصلا این رو تعبیر قشنگی نمیدونم. من کاری نکردم که شرایط بی اعتمادی رو فراهم کنم و در این 3 سال رابطه ی ما به اون شکلی که احتمالا الان تو ذهن شماست نبوده. من کار زشتی نکردم که لیاقت بی اعتمادی از طرف پدر مادرم رو داشته باشم . با وجود اون اتفاق به نظر شما من حق ندارم خودم تصمیم بگیرم و باید تحت فشار باشم؟ فقط چون رابطه ی سالمی رو به مدت 3 سال با اون آقا داشتم؟

[abf]

سلام
فكر ميكنم وضعيتت تا حدودي شبيه من هست . منم 2سال رابطه داشتم با شخصي كه از همون ابتدا خانوادم مطلع بودن و همچنين بدلايلي مخالف ازدواج من با اون شخص بودن ولي من احساسي رفتار كردم و رابطمو ادامه دادم چندين بارم خواستگاري اومد ولي شرايط كاري و زندگيش جور نشد . الان كه خواستگار مناسب اومده و خانواده موافقن . رابطمو تقريبا قطع كردم و لي شخص اول كه عاشق بنده هستن وخيلي احساسي رفتار ميكنن و خيلي براش سخته جدايي منم واقعا ناراحتم و نميدونم چه كنم البته خانوادم اجبارم كردن كه بايد با خواستگار جديد ازدواج كني و ديگه هرچي خواستگار به خاطر قبلي رد كردي بسه. الان كه شما ميگين دوست قبليتون منطقي هست و قبول كرده كه شما دنبال بختتون برين رابطه رو قطع و سعي كنيد كم كم به شرايط جديد عادت كنيد چون فراموش كردن بنظر من ممكن نيست و هميشه اين مسئله تو ذهن ما خواهد موند و خاطرات ازبين رفتني نيستن ولي بايد سعي كنيم خودمونو عادت بديم و كنار بيايم بنظر من خودم بعد اين دوسال رابطم فهميدم همه چيز مخصوصا ازدواج عاقلانش بهتره و منطقيتره . چون حمايت خانواده پشتمونه و اگه هر شكستي پيش بياد يكي هست كه حمايتمون كنه ولي اگه خلاف ميل خانواده اصرار به ازدواج با شخص اول كه رابطه احساسي باش داريم مثل شما و من كه بيشتر نگرانه طرف مقابليم . حالا اگه ازدواج كنيم باشون و به هردليلي مشكلي پيش بياد اونوقت ديگه هيچكس حامي ما نيست .ميشه خودت كردي كه لعنت برخودت باد . خودتم ميدوني كه در جامعه ما دختر بدون حامي چه سرنوشتي در انتظارشه . حالا هر جور كه خودت فكر ميكني درسته تصميم بگير دوست من

منم عين شما رابطم سالم بوده حتي خيلي كم بيرون رفتم باهاش و بيشتر تلفني ارتباط داشتيم ولي ارتباط سالم و ناسالم نداره وقتي بهم محرم نبوديم حتي از نظر دينمون صحبت كردن باهمم گناهه . تو ارتباط ناخوداگاه كلام تحت تاثير قرار ميگيره . همين كه طرف علاقمند ميشه ميگه عزيزم دوست دارم حتما اون طرفم ميگه منم دوست دارم . همين گناهه كه مرتكب شديم البته نميدونم صحبتاتون درچه حد بوده ولي رابطه طولاني معمولا اين صحبتارو هم داره

[yas66]

سلام
فكر ميكنم وضعيتت تا حدودي شبيه من هست . منم 2سال رابطه داشتم با شخصي كه از همون ابتدا خانوادم مطلع بودن و همچنين بدلايلي مخالف ازدواج من با اون شخص بودن ولي من احساسي رفتار كردم و رابطمو ادامه دادم چندين بارم خواستگاري اومد ولي شرايط كاري و زندگيش جور نشد . الان كه خواستگار مناسب اومده و خانواده موافقن . رابطمو تقريبا قطع كردم و لي شخص اول كه عاشق بنده هستن وخيلي احساسي رفتار ميكنن و خيلي براش سخته جدايي منم واقعا ناراحتم و نميدونم چه كنم البته خانوادم اجبارم كردن كه بايد با خواستگار جديد ازدواج كني و ديگه هرچي خواستگار به خاطر قبلي رد كردي بسه. الان كه شما ميگين دوست قبليتون منطقي هست و قبول كرده كه شما دنبال بختتون برين رابطه رو قطع و سعي كنيد كم كم به شرايط جديد عادت كنيد چون فراموش كردن بنظر من ممكن نيست و هميشه اين مسئله تو ذهن ما خواهد موند و خاطرات ازبين رفتني نيستن ولي بايد سعي كنيم خودمونو عادت بديم و كنار بيايم بنظر من خودم بعد اين دوسال رابطم فهميدم همه چيز مخصوصا ازدواج عاقلانش بهتره و منطقيتره . چون حمايت خانواده پشتمونه و اگه هر شكستي پيش بياد يكي هست كه حمايتمون كنه ولي اگه خلاف ميل خانواده اصرار به ازدواج با شخص اول كه رابطه احساسي باش داريم مثل شما و من كه بيشتر نگرانه طرف مقابليم . حالا اگه ازدواج كنيم باشون و به هردليلي مشكلي پيش بياد اونوقت ديگه هيچكس حامي ما نيست .ميشه خودت كردي كه لعنت برخودت باد . خودتم ميدوني كه در جامعه ما دختر بدون حامي چه سرنوشتي در انتظارشه . حالا هر جور كه خودت فكر ميكني درسته تصميم بگير دوست من

منم عين شما رابطم سالم بوده حتي خيلي كم بيرون رفتم باهاش و بيشتر تلفني ارتباط داشتيم ولي ارتباط سالم و ناسالم نداره وقتي بهم محرم نبوديم حتي از نظر دينمون صحبت كردن باهمم گناهه . تو ارتباط ناخوداگاه كلام تحت تاثير قرار ميگيره . همين كه طرف علاقمند ميشه ميگه عزيزم دوست دارم حتما اون طرفم ميگه منم دوست دارم . همين گناهه كه مرتكب شديم البته نميدونم صحبتاتون درچه حد بوده ولي رابطه طولاني معمولا اين صحبتارو هم داره

من تو این 1 ماه قدر 10 سال پیر شدم. خیلی بهم فشار اومد. راستش مشاوره هم رفتیم و با اینکه بهم گفت موضوع رابطه قبلی رو به خواستگار جدیدت نگو اما نتونستم نگم. چون اون 2 نفر همدیگه رو میشناختن و این دلهره همیشه باهام بود که خواستگار قبلی هر چند که آدم با شخصیت و قابل اعتمادیه، اما بره بگه. به خاطر همین بهش گفتم و الان این آقا گفته تا 15 روز اصلا حرف نزنیم تا ببینیم چی میشه.
البته اینو به عنوان عقوبت کاری که کردم کاملا قبول دارم و بهش حق دادم که نتونه رابطه قبلی منو بپذیره.
البته...حس میکنم اشتباه هم کردم...اما از عذاب وجدان راحت شدم.

و اینو کاملا قبول دارم که رابطه بدون موافقت خانواده اصلا درست نیست. حداقل با روحیات من نمیخونه. پشیمونم

[googoly62]

اون رفيقتو فراموش كن چون اگه تورو بخواد واقعا........بهت تضمين ميده و خودشو ب اب و اتيش ميزنه ك از دستت نده......[color=#FF1493]بهت تضمين ميده تضمين ميدوني تضمين يعني چي؟يعني ميگه فلان روز فلان تاريخ اين امكانات رو واست تامين ميكنم..ولي چون واقعا كيس ازدواجش نيستي بودن و نبودنت واسش مهم نيس............جان مادرت احساسي تصميم نگير

[reihaneh]

نمی دونم والا چی بگم.
از زمانی که تو این سایت بودم دیدم همه روی تعهد حساسن. اما با دیدن این پست ها فهمیدم تعهد تا زمانی براتون ارزش داره که به شخص خودتون صدمه نزنه.
به نظر من بین "انتخاب بهترین راه برای زندگی شخصی" و "قبول مسیولیت های کارهای انجام شده" باید دومی رو انتخاب کرد.

روزهایی سپری کردید، دلبستگی به وجود آوردید، احساسات طرفتون رو برانگیخته کردید (حتی اگه به زبون نیاره واضحه) بعد حالا که یه مسیر بهتر دیدید می خواید ولش کنید؟
مگه شما از همون اول شرایطش رو نمی دونستید؟ حالا که می دونستید از نظر من شرط انصاف نیست این گونه رهاش کنید.

ما می خوایم تو زندگی چی کار کنیم؟ در لحظه شاد بودن رو؟ یا انسانیت داشتن و خوب زندگی کردن رو؟
البته این ها نظرات من بود و من کارشناس نیستم. اما یک انسانم.

[yas66]

نمی دونم والا چی بگم.
از زمانی که تو این سایت بودم دیدم همه روی تعهد حساسن. اما با دیدن این پست ها فهمیدم تعهد تا زمانی براتون ارزش داره که به شخص خودتون صدمه نزنه.
به نظر من بین "انتخاب بهترین راه برای زندگی شخصی" و "قبول مسیولیت های کارهای انجام شده" باید دومی رو انتخاب کرد.

روزهایی سپری کردید، دلبستگی به وجود آوردید، احساسات طرفتون رو برانگیخته کردید (حتی اگه به زبون نیاره واضحه) بعد حالا که یه مسیر بهتر دیدید می خواید ولش کنید؟
مگه شما از همون اول شرایطش رو نمی دونستید؟ حالا که می دونستید از نظر من شرط انصاف نیست این گونه رهاش کنید.

ما می خوایم تو زندگی چی کار کنیم؟ در لحظه شاد بودن رو؟ یا انسانیت داشتن و خوب زندگی کردن رو؟
البته این ها نظرات من بود و من کارشناس نیستم. اما یک انسانم.

بله حق کاملا با شماست و باید مسئولیت کارهای انجام شده رو پذیرفت. ولی یه وقتایی....بهترین حالت اینه که این وضعیت برای خود شخص پیش بیاد تا آدم بتونه خودش رو بسنجه. خیلی کار سختیه که هه بهت بگن داری اشتباه میکنی و راه بهتر رو ببینی اما راه خودتو بری. قدرت خاصی میخواد و اینم بگم که دوستی خیلی با ازدواج فرق داره و به نظر من ازدواج رو احساس نمیشه اما دوستی فقط از روی احساسه.منم قبلا زیاد به این حرفا اعتقاد داشتم اما الان که میبینم چی به سرم داره میاد دچار تردید شدم..امیدوارم هرگر براتون این اتفاقات نیفته

[هستی]

سلام یاس

اگه واقعا دوستت رو دوست داری و در خودت توان ازدواج با اون رو نمی بینی، رهاش کن و بگذار مسیرش رو خودش پیدا کنه.
وابستگی او به شما سخت تر از شما به اوست. چون او ضعف دارد. هرچه زودتر این وابستگی قطع شود، او راحتتر می تواند مسیر زندگی اش را پیدا کند.
نابیناهای زیادی وجود دارند که توانسته اند مستقل زندگی خود را اداره کنند و خیلی ها هم تا آخر عمر محتاج کس دیگری بوده اند.
آنچه مسلم است، شما نمی توانید تا آخر عمر کنار او باشید. پس او را به حال خودش رها کنید تا بتواند به زندگی بدون شما عادت کند.
بهتر است اینکار را قبل از اینکه ازدواج کنید، انجام دهید چون فکر می کنم تحملش برای او راحت تر باشد.

قضیه خواستگاری شما با این آقا هرچه شد، یکبار برای همیشه با دوستتان صحبت کنید و بگویید بخاطر اینکه نمی خواهید وابسته اش شود و می خواهید روی پای خودش بایستد از او خداحافظی می کنید.

[reihaneh]

"نابیناهای زیادی وجود دارند که توانسته اند مستقل زندگی خود را اداره کنند و خیلی ها هم تا آخر عمر محتاج کس دیگری بوده اند."
یعنی نابیناها نیاز جنسی ندارند؟ (در پایین ترین مرتبه گفتم ها. بله کسانی هستند که از تنها زندگی کردن بیشتر لذت می برند اما همگی چنین نیستند)

"آنچه مسلم است، شما نمی توانید تا آخر عمر کنار او باشید. "
من تاپیک قبلی ایشون رو نخوندم. اگر جدا از مشکل بینایی، بقیه شرایط رو دارند به نظر من باید با دقت خیلی بیشتری بررسی بشه.
ببینید، ما در مورد موجودات زنده داریم حرف می زنیم نه در مورد یه سری اجسام. اگر این آقای کم بینا فقط خاستگار ایشون بودند، بله من هم با تمامی نظرات موافق بودم.
اما ایشون با اطلاع از وضعیت جسمی اون آقا، رابطه رو پررنگ تر کرده. بهش عمق داده و دلبستگی و یا حتی وابستگی ایجاد کرده.
حرف من اینه، یاد بگیریم مسیولیت کارهامون رو به عهده بگیریم. حالا که این دلبستگی رو برای کسی که شاید دیگه نتونه دلبسته کسی بشه ایجاد کرده، حق نداره به همین راحتی بزنه زیرش برای آسایش صرفا خودش.

البته این به شرطیه که هدف ما از زندگی آسایش جمع باشه، نه آسایش شخصی خودمون.
شما می خواهید به آدم ها چی یاد بدید؟
این که یه لیست هست برا ازدواج و با کسی ازدواج کنه که توی اون لیست "تیک" های بیشتری می خوره؟
یا می خواین انسان وار زندگی کردن رو یاد بدید؟

این که دوستیت رو بر پایه احساسات درست کردی نه منطق، یک طرف قضیست، این که مسیولیت کار انجام شده رو بپذیری یه طرف دیگه قضیه.

درضمن 2 رابطه رو موازی با هم الان داری؟
یعنی داری سعی می کنی رابطه اول رو تموم کنی و رابطه دوم رو قوی کنی؟
امیدوارم چنین نباشه.

[omidvar]

"یاد بگیریم مسیولیت کارهامون رو به عهده بگیریم. حالا که این دلبستگی رو برای کسی که شاید دیگه نتونه دلبسته کسی بشه ایجاد کرده، حق نداره به همین راحتی بزنه زیرش برای آسایش صرفا خودش."

الحق اوسع الاشیاء فی التواصف و احقرها فی التناصف! بحث مسئولیت اخلاقی تو این جور رابطه ها، یه بحث سهل و ممتنع هست. با دید منطقی نگاه کنیم که جواب راحته، ولی آیا این دید منطقی، "انسانی" هم هست؟ از یه طرف دیگه، اگه یه نفر فقط به خاطر اخلاقیات، خودشو یه عمر پابند کس دیگه کنه، وقتی با مشکلات زندگی مشترک روبه رو شد، به کاری که کرده شک نمی کنه؟ این زندگی چی از توش در میاد؟ به نظرم تنها جواب منطقی اینه که از همون نقطه صفر، نباید وارد رابطه ای شد که عاقبتش نامعلومه، ای کاش بتونیم، ای کاش از همون اول چشممونو بتونیم باز نگه داریم... ولی وقتی کار به این جاها و جاهای مشابه کشید، چه جوابی باید داد؟ شاید فقط همین: نگران نباش، فراموش می کنی، فراموش می کنه! دیر و زود داره ولی سوخت و سوز نداره! هر اشتباهی تاوانی داره، تاوان بی فکری تو این رابطه ها هم همچین چیزاییه، وقتی هم هر دو طرف خودشونو درگیر کردن، یعنی پای لرزش هم نشستن دیگه!

راستی این که آدم همزمان با دو نفر ارتباط داشته باشه، خیلی خیلی کار کثیفیه، مگر این که هر دو طرف از این مسئله باخبر و راضی باشن، که بعیده!