** برای رسیدن به همه چیز باید از همه چیز گذشت **

[فرشته مهربان]

[color=#0000CDو غیراز خدا هستی دیگری نمی بینم که ما مخلوقات از اون منشعب شده باشیم و خدا در مقام سلطانی بر آنها احاطه یافته باشه و..... به نظرم قائل شدن به وجو مستقل از هستی مطلق ، هستی مطلق را نفی می کند و می شود هستی های هم عرض در این صورت وحدانیت خدا هم جای شائبه دارد و... قص علی هذا

جناب بی بی

به نظرم نظر بنده را اشتباه متوجه شده اید ، و شاید کلمه اتحاد که بیشتر ناظر بر نظرات فلسفی است شما را به این اشتباه انداخته ، این کلمه از باب اضطرار مورد استفاده قرار گرفته و به معنای فلسفی آن نیست که منظور شهودی و بیانی از منظرحکمت در کار است و شاید کلمه فنا بتواند جایگزین بهتری باشد .

بله انشعاب خود بیانگر استقلاله ، و من استقلال مخلوقات از خدا را نمی پذیرم ، همه مخلوقات فانی در هستی مطلق ( خدایند ) ، که خداوند اراده اش بر این تعلق گرفته که در مقام تجلی تکثر یابند .
مخلوقات منشعب از او نیستند بلکه از او هستند و بحث از سنخیت و مشابهت نیست چون سنخیت و مشابهت در جایی مطرح است که دوئیتی باشد یعنی بین یک چیز و چیز دیگری بحث از سنخیت و مشابهت باشد در حالیکه بنده وجودی مستقل از خدا نمی بینم که بخواهد بحث از شباهت و سنخیتشان مطرح باشد و اینهم غلط باشد .

از نگاه عرفا نیز ، وجود یکی است (خدا ) ، و مخلوقات همه تعینات هستند و جلوه ها ی اویند . و این توحید خاص الخواص است در مقابل توحید خاص . مثل دریا و موج ( موج جلوه ای از دریاست )

کلام مولا علی را دریابید که می فرماید که :
« من هیچ شی ای را نمی بینم مگر قبل و بعد و همراه آن خدا را » و یا در جایی دیگر می فرمایند : « من خدایی را که نبینم نمی پرستم ». اگر ظاهر کلام را بگیری و معنای ظاهری از آن استنباط کنی که می شود کفر اما به حقیقت درون کلام اگر توجه کنی ، همان وحدت ( به معنای حکیمانه آن نه فلسفی اش ) را بیان می دارد .

نظری بر « اتحاد عاقل و معقول » امام خمینی رحمت الله علیه داشته باشید تاییدی بر این حقیقت است . و یا « شرح دعای سحر » ایشان که سراسر همین بحث است و نیز « تفسیر سوره حمد » ایشان و البته که بحث ظریفی است و به بیان ساده نمیشود عمق آن را اظهار کرد و از سویی بخشی از این بحث ها نظر به شهود دارد و شهودیها را کلام عاجز از شرح و بیان است . و هرچه به بیان درآید نزول حقیقت آن است و درک آن مشکل .

شما در مورد حدیث قدسی « کنت کنزاً مخفیا فاحببت ان اعرف » که خداوند در خصوص هدفش از خلقت ( و اختصاصاً خلقت انسان ) بیان می دارد چه تعبیر ، تفسیر یا تأویلی دارید ؟

( ادامه بحث من با نظر بر این حقیقت شاید روشنگر تر شود ) اگر چه در نقطه ای از شکافتن حقیقت این حدیث من به سکوت رسیده ام و مطمئنم درک آن نیاز به شهود دارد ( که بعداً بعد از شنیدن نظرات شما خواهم گفت )

علي بن ابيطالب«عليه السلام» مي‏فرمايد:

خدا داخل در اشياء است نه مثل دخول چيزي در چيز ديگر و خارج از وجود اشياء است امّا نه مثل خروج جسمي از جسم ديگر(توحيد صدوق، ص 306).

[فرشته مهربان]

جناب بی بی

به نظرم نظر بنده را اشتباه متوجه شده اید ، و شاید کلمه اتحاد که بیشتر ناظر بر نظرات فلسفی است شما را به این اشتباه انداخته ، این کلمه از باب اضطرار مورد استفاده قرار گرفته و به معنای فلسفی آن نیست که منظور شهودی و بیانی از منظرحکمت در کار است و شاید کلمه فنا بتواند جایگزین بهتری باشد .

بله انشعاب خود بیانگر استقلاله ، و من استقلال مخلوقات از خدا را نمی پذیرم ، همه مخلوقات فانی در هستی مطلق ( خدایند ) ، که خداوند اراده اش بر این تعلق گرفته که در مقام تجلی تکثر یابند .
مخلوقات منشعب از او نیستند بلکه از او هستند و بحث از سنخیت و مشابهت نیست چون سنخیت و مشابهت در جایی مطرح است که دوئیتی باشد یعنی بین یک چیز و چیز دیگری بحث از سنخیت و مشابهت باشد در حالیکه بنده وجودی مستقل از خدا نمی بینم که بخواهد بحث از شباهت و سنخیتشان مطرح باشد و اینهم غلط باشد .

از نگاه عرفا نیز ، وجود یکی است (خدا ) ، و مخلوقات همه تعینات هستند و جلوه ها ی اویند . و این توحید خاص الخواص است در مقابل توحید خاص . مثل دریا و موج ( موج جلوه ای از دریاست )

کلام مولا علی را دریابید که می فرماید که :
« من هیچ شی ای را نمی بینم مگر قبل و بعد و همراه آن خدا را » و یا در جایی دیگر می فرمایند : « من خدایی را که نبینم نمی پرستم ». اگر ظاهر کلام را بگیری و معنای ظاهری از آن استنباط کنی که می شود کفر اما به حقیقت درون کلام اگر توجه کنی ، همان وحدت ( به معنای حکیمانه آن نه فلسفی اش ) را بیان می دارد .

نظری بر « اتحاد عاقل و معقول » امام خمینی رحمت الله علیه داشته باشید تاییدی بر این حقیقت است . و یا « شرح دعای سحر » ایشان که سراسر همین بحث است و نیز « تفسیر سوره حمد » ایشان و البته که بحث ظریفی است و به بیان ساده نمیشود عمق آن را اظهار کرد و از سویی بخشی از این بحث ها نظر به شهود دارد و شهودیها را کلام عاجز از شرح و بیان است . و هرچه به بیان درآید نزول حقیقت آن است و درک آن مشکل .

شما در مورد حدیث قدسی « کنت کنزاً مخفیا فاحببت ان اعرف » که خداوند در خصوص هدفش از خلقت ( و اختصاصاً خلقت انسان ) بیان می دارد چه تعبیر ، تفسیر یا تأویلی دارید ؟

( ادامه بحث من با نظر بر این حقیقت شاید روشنگر تر شود ) اگر چه در نقطه ای از شکافتن حقیقت این حدیث من به سکوت رسیده ام و مطمئنم درک آن نیاز به شهود دارد ( که بعداً بعد از شنیدن نظرات شما خواهم گفت )

علي بن ابيطالب«عليه السلام» مي‏فرمايد:

خدا داخل در اشياء است نه مثل دخول چيزي در چيز ديگر و خارج از وجود اشياء است امّا نه مثل خروج جسمي از جسم ديگر(توحيد صدوق، ص 306).

در این ایام پر فبض رمضان، دعای سحر و شرح آن از امام خمینی معرفت آور است و حلاوت بخش.
در جایی می خواندم که اسماء(صفات الهی) در ما (بالقوه) طالب تجلی هستند، یعنی خواهانند که ما آنهارا به فعلیت در آورده(متخلق شدن به صفات الهی) و قرب به خدا بیابیم به این معنا که هرچه خدای گونه تر شویم، و در واقع از سوی الله به نفخه در ما قرار گرفته اند و بیقرار بازگشت به اصل خویشند(خدا)، شاید انالله و انا الیه راجعون گویای همین باشد.
انجا که خواندم اسماء الهی در درون ما طلب تجلی یافتن در وجود ما دارند گفته بود دعای سحر گویای همین است(طلب اسماء به از قوه به فعل در امدن در وجود ما).
و بسیار جالب و عقلانی یافتم این سخن را و تصورم این شد پس صدای اعتراض و تلاش آنها برای خلاف این جهت رفتنها شده نفس لوامه، گو اینکه این لایه از نفس دادستان دادخواست اسماء به طرفیت نفس اماره است، که اگر ما وکیل مدافع نفسانیات و منیت نشویم و تسلیم کیفرخواست دادستان شویم، ره به استغفار برده و مانع تجلی اسماء را از میان بر می داریم و.... قص علی هذا.

پیشنهاد می کنم مطالعه شرح دعای سحر امام، در سحرهای باقیمانده رمضان المبارک را.
طلب دعا دارم که خودمم توفیق یابم به این کار
و

[فرشته مهربان]

جناب بی بی

به نظرم نظر بنده را اشتباه متوجه شده اید ، و شاید کلمه اتحاد که بیشتر ناظر بر نظرات فلسفی است شما را به این اشتباه انداخته ، این کلمه از باب اضطرار مورد استفاده قرار گرفته و به معنای فلسفی آن نیست که منظور شهودی و بیانی از منظرحکمت در کار است و شاید کلمه فنا بتواند جایگزین بهتری باشد .

بله انشعاب خود بیانگر استقلاله ، و من استقلال مخلوقات از خدا را نمی پذیرم ، همه مخلوقات فانی در هستی مطلق ( خدایند ) ، که خداوند اراده اش بر این تعلق گرفته که در مقام تجلی تکثر یابند .
مخلوقات منشعب از او نیستند بلکه از او هستند و بحث از سنخیت و مشابهت نیست چون سنخیت و مشابهت در جایی مطرح است که دوئیتی باشد یعنی بین یک چیز و چیز دیگری بحث از سنخیت و مشابهت باشد در حالیکه بنده وجودی مستقل از خدا نمی بینم که بخواهد بحث از شباهت و سنخیتشان مطرح باشد و اینهم غلط باشد .

از نگاه عرفا نیز ، وجود یکی است (خدا ) ، و مخلوقات همه تعینات هستند و جلوه ها ی اویند . و این توحید خاص الخواص است در مقابل توحید خاص . مثل دریا و موج ( موج جلوه ای از دریاست )

کلام مولا علی را دریابید که می فرماید که :
« من هیچ شی ای را نمی بینم مگر قبل و بعد و همراه آن خدا را » و یا در جایی دیگر می فرمایند : « من خدایی را که نبینم نمی پرستم ». اگر ظاهر کلام را بگیری و معنای ظاهری از آن استنباط کنی که می شود کفر اما به حقیقت درون کلام اگر توجه کنی ، همان وحدت ( به معنای حکیمانه آن نه فلسفی اش ) را بیان می دارد .

نظری بر « اتحاد عاقل و معقول » امام خمینی رحمت الله علیه داشته باشید تاییدی بر این حقیقت است . و یا « شرح دعای سحر » ایشان که سراسر همین بحث است و نیز « تفسیر سوره حمد » ایشان و البته که بحث ظریفی است و به بیان ساده نمیشود عمق آن را اظهار کرد و از سویی بخشی از این بحث ها نظر به شهود دارد و شهودیها را کلام عاجز از شرح و بیان است . و هرچه به بیان درآید نزول حقیقت آن است و درک آن مشکل .

شما در مورد حدیث قدسی « کنت کنزاً مخفیا فاحببت ان اعرف » که خداوند در خصوص هدفش از خلقت ( و اختصاصاً خلقت انسان ) بیان می دارد چه تعبیر ، تفسیر یا تأویلی دارید ؟

( ادامه بحث من با نظر بر این حقیقت شاید روشنگر تر شود ) اگر چه در نقطه ای از شکافتن حقیقت این حدیث من به سکوت رسیده ام و مطمئنم درک آن نیاز به شهود دارد ( که بعداً بعد از شنیدن نظرات شما خواهم گفت )

علي بن ابيطالب«عليه السلام» مي‏فرمايد:

خدا داخل در اشياء است نه مثل دخول چيزي در چيز ديگر و خارج از وجود اشياء است امّا نه مثل خروج جسمي از جسم ديگر(توحيد صدوق، ص 306).

در این ایام پر فیض رمضان، دعای سحر و شرح آن از امام خمینی معرفت آور است و حلاوت بخش.
در جایی می خواندم که اسماء(صفات الهی) در ما (بالقوه) طالب تجلی هستند، یعنی خواهانند که ما آنهارا به فعلیت در آورده(متخلق شدن به صفات الهی) و قرب به خدا بیابیم به این معنا که هرچه خدای گونه تر شویم، و در واقع از سوی الله به نفخه در ما قرار گرفته اند و بیقرار بازگشت به اصل خویشند(خدا)، شاید انالله و انا الیه راجعون گویای همین باشد.
انجا که خواندم اسماء الهی در درون ما طلب تجلی یافتن در وجود ما دارند گفته بود دعای سحر گویای همین است(طلب اسماء به از قوه به فعل در امدن در وجود ما).
و بسیار جالب و عقلانی یافتم این سخن را و تصورم این شد پس صدای اعتراض آنها بخاطر خلاف این جهت رفتنهای ما، شده نفس لوامه، گو اینکه این لایه از نفس، دادستان دادخواست اسماء به طرفیت نفس اماره است، که اگر ما وکیل مدافع نفسانیات و منیت نشویم و تسلیم کیفرخواست دادستان شویم، ره به استغفار برده و مانع تجلی اسماء را از میان بر می داریم و.... قص علی هذا.

پیشنهاد می کنم مطالعه شرح دعای سحر امام، در سحرهای باقیمانده رمضان المبارک را.
طلب دعا دارم که خودمم توفیق یابم به این کار

[baby]

مباحث مربوط به " هیچ سنخیت ، تشابه و.... بین خالق و مخلوق وجود ندارد" ، "خدا و خلق کاملا از هم جدا هستند"
رو از "توحید صدوق" ، اگه بعد از مراجعه و مطالعه نیاز به دسته بندی و دادن آدرس دقیقتر بود اعلام کنید در خدمت هستم .

به این قسمت نقدی ندارم "من هیچ منافاتی بین فیض رسانی خدا به بندگانش و تجلی بودن اونها نمی بینم" ... اما به جهت اینکه انشعاب از هستی مطلق رو تحلیل کنید پیشنهادم اینه که تفسیرهای روائی رو ذیل کلمه "الصمد" ببینید.

[baby]

فرشته عزیز
در صورت تمایل به ادامه این بحث شاید ذکر این نکته لازم باشد که بر پایه استدلال و مراجعه به کتب معتبر بحث رو دنبال کنیم ( ناظر به اشاره شما به کشف وشهود چه اینکه در این حالت من حرفی برای گفتن نخواهم داشت )
اما درخصوص "کنت کنزاً مخفیا فاحببت ان اعرف" این عبارت منبع روائی ندارد (تا آنجا که من تحقیق کرده ام و خوشحال میشم اگه سند اون رو بیان کنید ) و پیشتر در کتب عرفا آمده ، پس منبعش عرفانی است.

اما معصومین هدف خلقت رو که خداوند در قران بیان داشته " وما خلقت الجن والانس الا لیعبدون" - بندگی خداوند - باز تر کرده و فرموده اند یعنی هدف از خلقت عبادت و بندگی خداست و پیش نیاز عبادت شناخت خداست.
»، از امام جعفر صادق ع نقل مي‌كند كه «خرج الحسين‌بن علي ع اصحابه فقال: ايها‌الناس ان الله جل ذكره ما خلق خلق‌الله الا ليعرفوه فاذا عرفوه عبدوه … »

خدواند هم می فرماید : بندگان را برفطرت خداشناسی آفریدیم. و یا در جای دیگر "فطرهم علی التوحید" یعنی "خلقهم علی التوحید"
یعنی انسانها خداشناس آفریده شده اند. حالا این فطرت زنگار گرفته میشه و....
برگردیم به بحث اصلی :
تفاوت ما با صوفیه و عرفا در بحث خداشناسی اینه که :
ما بعد از معرفت ، به عبادت می رسیم . یعنی با همون شناخت اولیه (درک فقر خود و غنای خالق) عبادت می کنیم. با عبادت، خداوند هم درجات معرفتی ما رو بالاتر می برد. خود معرفت هم ساخته خداست. "المعرفه صنع الله" ... اگه لازم بود بفرمائید منبعش رو ذکر میکنم.

اما صوفیه و عرفا ارتباط خالق و مخلوق رو به سمت عشق و فنا و... برده ، درجات بالای معرفت رو عشق به جمال خداوند می دانند و در درجات بالای فنای در خدا ، به معرفت بها داده و عبادت و بندگی (انجام فرائض) رو مراحل پائینی می پندارند:
با يزيد بسطامي "....و گرچه خدا در كتاب فرمود: الاليعبدون، ليكن عارفان را عبادت جز معرفت نيست كه همان مقصود حضرت ربوبي از خلقت است. " [شرح شطحيات روزبهان بقلي شيرازي، به كوشش ه.كربن انجمن ايران شناسي فرانسه، تهران، 1360 ص 4-93 ]
بزرگان دین انسان رو به سمت کرنش در برابر ذات خدا فرا می خونن ، خود در تمام مدت عمرشون نماز می خوندن و در برابر خدا سجده می کردن ، در اعمال و رفتارشون بندگی خدا رو داشتند . بزرگترین افتخارشون "عبد صالح" خدا بودنه. پیامبر می فرمایند : "انی عبد الله ....."

اما بزرگان عارف و صوفی ما رو به سمت عاشقی با خدا و مجذوب شدن در ذات فرا می خونن. و در مراحل بالای عرفان خود رو بی نیاز از عبادت میدونن.
این بود تفاوت مکتب ائمه با مسیر عرفا و صوفیه.

[فرشته مهربان]

در ابتدای امر خواهش دارم نسبتی بین من و صوفیه و عرفای صوفی مسلک قائل نباشید که باعث شده

فرض را در صحبتهای بنده بر این سیاق بگیرید و رو به آن ان قلت داشته باشید در حالی که چنین نیست

و بنده این نوع عرفان ( صوفیه مدارانه را ، نه تنها به شکل کلاسیک آن ) قبول ندارم ، بلکه معنا گرایی و

عرفان امروزی بر روند بودیسم و یا آنچه از آموزه های روانشناسی ویترینی امروزه غربی ( انرژی کیهانی ،

ان ال پی ، قانون جذب و .... بر می آید را نیز صوفی گری مدرن می دانم و پر از اشکال ، (از جمله آنکه

سری در اباحه گرایی دارد ).

در خصوص این که هدف خلقت ، بندگی است ، من هم همین نظر را دارم و البته بندگی و این عبادت هم صرفاً

عبادت ظاهری نیست ، چنانکه امام کاظم عیله السلام می فرمایند عبادت به طول رکوع و سجود نیست و به موازات

آن دعوت به تفکر می کند .

تضمین کننده این عبادت هم پذیرش تعقلی اصول است که دائر مدار آن توحید است و از نظر من معرفت

بر آن (توحید)، معرفت بر چهار اصل دیگر نیز هست ، چیزی که اغلب ما از آن غفلت داریم و از این است

که چه بسا پیشانی از نماز شب پینه بسته ره به جهنم بریم .

و اتفاقاً عبادت به معنای عبودیت ( بندگی ) ره به عشق و فنا می برد نه آن را از آدمی ساقط کند .

بنده نه تنها قائل به عرفان تصوفی نیستم بلکه آنرا به شدت رد می کنم چون معتقدم هیچ توجیهی برای گذر از

شریعت پذیرفته نیست و شریعت و طریقت و حقیقت ملازمند ، بلکه شریعت مقدم و راه ورود به طریقت و حقیقت ، اگر همراه معرفت باشد است یعنی شریعت نه به معنای صرفاً عادت که من نامش را گذاشته ام « حرکات دینی »، بلکه عبادت ظاهر ، توأم با عمل با معرفت ، که آنرا « رفتاردینی » می نامم ، ( رفتاری که مطابق شریعت است ) . از این است که سخن آنان که برای عبور و بی توجهی به شعائر ( فروع دین ) دم از دل پاک و.... می زنند را قبول ندارم و نیز حرف آنان که عابد را جز به مستحبات عریض و طویل ملحق به واجبات نمی شناسند نمی پذیرم و اساس اولیه سلوک در طریق الی الله را هم ترک محرمات و ادای واجبات می دانم . و روزگار را از این کلاس درس به آن کلاس درس گذراندن و طوق افتخار استاد دیدن را به گردن داشتن ، طریقت نمی دانم که معتقدم عمل به آنچه می دانیم کار همه اینها را می کند ، و چنانچه بعد از آن که به همه آموخته های معطل مانده عامل شدیم قطعاً چون طلب کرده ایم به نگاه امام راحل ( عارف و عامل به حقیقت طریقت مبتنی بر حکمت ) اراده نیز در پی آن خواهد آمد و آنچه باید بدانی را نصیب می کند ، حال وسیله اش چه کلاس درسی باشد و چه راهنمایی استادی و چه اشارت آیه هایی آفاقی و انفسی و الهاماتی ملکوتی و.... البته به بیان امام جعفز صادق علیهم السلام ، این اراده ، که در پی طلب می آید ، الهی است که می فرمایند : شما به دانسته هایتان عمل کنید خدا نادانسته ها را بر شما آشکار خواهد ساخت .

و چه بسا از ما بندگان مدعی که خیلی از آموزه های دین را می دانیم اما از کنار آن به راحتی می گذریم ، مثلاً محرم بودن غیبت و تهمت و دروغ و امثالهم را ، اما بی آنکه در پی آن باشیم که عامل به این دانسته ها گردیم راه کلاس فلان استاد و بهمان ملّا را در پیش گرفته و ژست سلوکی بودن می یابیم اما در عمل به دانسته های روشن و واضح شریعت ،کاسه همان کاسه و آش همان آش ، یعنی می لنگیم .

و البته اینها نظر به نگاه حکمت آمیز دارد ، همان که معصوم علیه السلام می فرماید ، گم شده مؤمن است (
الحکمة ضالة المؤمن ) و قرآن نیز اعتبار را اول به حکیم بودن داده ، نه به فیلسوف یا عارف به معنای روز بودن آن، و فلسفه و عرفان تابع حکمت باید باشند تا وسیله ای باشند برای فهم و گر نه بی حکمت ره به جایی نمی برند چه بسا سر از کفر در آرند ، ( همان اشکالات را پدید می آورد که شما اشاره داشتید ). و گم شدن همین حکمت است که عبادت ما را بی عشق و شوق می سازد و به راه فانی شدن در حق به آن معنا که جز او نبینی و جز برای او نباشی نمی رساند و می شود همان عادات که یا به طریق نام مسلمانی ( عبادت جاهلانه ) به آن پایبندیم ، یا معامله بهشت و جهنم بینی و برای رسیدن به یکی و فرار از دیگری ( عبادت سودا گرانه ) ، و یا ژست عارف بالله بودن به برخورداری از کراماتی چند که آنهم ره به خود بینی و ساقط شدن این عبادات می برد ( عبادت زاهدانه ) و بی حکمت عبادت احراری ( عبادت از روی آزادگی ) نیز غریب و مغفول است .

این قصه سر دراز دارد

[فرشته مهربان]

جناب baby


اینم 'گفتارهایی برای حدیث ، کنت کنزامخفیا ، البته در پی سندیت آن هستم که از دارالحدیث قم هم استعلام بگیرم که نتیجه را خواهم گفت .

براى آشنايى با حديث «كنز مخفى»، حديثى قدسى كه درباره ى سنديت آن نيز اما و اگرهايى وجود دارد،

1 - امام خمينى، سيدروح الله، مصباح الهدايه الى الخلافه و الولايه، مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى، 1372، ص 5 ـ 13.
2 - ابن عربى، محى الدين، رسائل ابن عربى، انتشارات مولى (چاپ دوم)، 1375، ص 236.

3 - شبسترى، محمود، گلشن راز، سلسله نشريات ما، 1371، ص 143.

[baby]

فرشته عزیز

با تشکر از کنکاش علمی تون برا این موضوع. همانطور که در پست 13 عرض کردم:
"اما درخصوص "کنت کنزاً مخفیا فاحببت ان اعرف" این عبارت منبع روائی ندارد (تا آنجا که من تحقیق کرده ام و خوشحال میشم اگه سند اون رو بیان کنید ) و پیشتر در کتب عرفا آمده ، پس منبعش عرفانی است."

سه ماخذ اشاره شده در پست قبل نیز منابع عرفانی این حدیث رو بیان داشته.

[baby]

مهم اینه که

"چه چیزائی رو فدای دریافت چه چیزائی می کنیم " - چه چیزائی رو از دست میدیم که چه چیزهائی رو بدست بیاریم.

منیت رو فدا می کنیم تا به خدا برسیم
دنیا رو برا آخرت فدا می کنیم یا بالعکس

آبرومون رو فدا می کنیم تا از خوبیها دفاع کنیم

مقام و منصبمون رو فدای حق وحقیقت می کنیم یا حقانیت رو فدای مقاممون می کنیم ؟؟!!
و
و
و

[فرشته مهربان]

من به یک اصل یقینی و تجربه شده معتقدم ...... اونم اینه که " اگر ما در مسیر صحیح باشیم ، تمام موجودات و هرچه در عالم خلقت است و ..... موظفند ما

را ساپورت کنند ، یعنی ما را سرویس دهند " من به تجربه دیده ام که وقتی در مسیر باشی ، معجزه وار گره ها باز می شود چون وظیفه همه آنچه خلق

شده اینه که در خدمت انسان باشد . به اعتبار این حدیث قدسی :

"( بنده من ) همه چیز را برای تو خلق کردم و تو را برای خودم ، از من مگریز "

همه چیز >>>> یعنی همه مخلوقات دیگر

برای تو خلق کردم >>>> یعنی برای اینکه به تو سرویس بدهند ( یک سیر گذرا به زندگی روزمره کنید ببینید که آیا همین نیست )

تو را برای خودم >>>> برای او بودن یعنی در مسیر سلامت بودن ، یعنی راه رو درست رفتن ، یعنی صحت عمل داشتن ، ....

از من مگریز >>>> یعنی به بیراهه نرو ، یعنی از سلامت جسم و روح فاصله نگیر ، یعنی از اشتباهات فاصله بگیر ..... .

بی مهارتی یعنی بیراهه ، وابستگی یعنی بیراهه ، ضعف عزت نفس یعنی بیراهه ، عدم قاطعیت یعنی بیراهه ، ساپورتهای غلط یعنی بیراهه ، کنترل گری یعنی بیراهه ،

تجسس یعنی بیراهه ، حسادت ، بخل،تکبر ، خود برزگ بینی ، بلند پروازی ، یاس و نا امیدی ، کمال گرایی ، وسواس فکری ، ذهن خوانی ، بد بینی،

و ...... و ..... یعنی بیراهه .

در بیراهه خبری از سرویس دهی نیست ، ساپورت نیست و ..... لنگی هست ، دور شدن از مقصد هست ،سردرگمی هست و ........

وقتی در مسیر درست باشی ، یعنی در راه باشی نه بیراهه ، ساپورت می شوی ، یعنی همه چیز آنطور که صلاحه و درسته پیش میاد و تو آرام و راضی

خواهی بود و میزبان یک نشاط درونی پیوسته که افزون اگر نشود کم نمی شود .

کسی که این را باور داشته باشد و بداند که اصل وظیفه اش فقط این است که به بیراهه ها نرود ، در مسیر درست قرار می گیرد و نتیجه را می سپارد ، مقصد را می سپارد به

صاحب راه ، کار ندارد به کجا می رسد ،چون می داند مهم این است که این راه بیراهه نیست و مقصد خوب و مطمئن است ، همون جاییست که خیر و صلاح است . پس جزع و

فزع نخواهد داشت . آرام و متین فقط مواظب عملکرد خودش است که به بیراهه نبردش چون میداند تنها وظیفه اش همین است .


.

.