خیلی تنهام

[روزن]

نمی تونم دروغ بگم اما ته دلم حس بدی نسبت به امید دارم، هر چند عقل و منطقم می گه که اون بی تقصیره اما دلم ازش چرکین شده، بعضی وقتها دوست دارم بزنمش اونقدر بزنمش که خالی بشم، اما ته دلم دوستش دارم و نمی تونم نسبت بهش انقدر بی رحم باشم، یه دوگانگی خیلی بد محاصره ام کرده و همینه که نمی ذاره من پیش قدم بشم، میخوام ببخشمش اما با خودم می گم کاری نکرده که من ببخشمش اما اگه یه کلمه می گفت متأسفم همه چی تموم میشد فقط همین یه کلمه، اما شاید اون فکر می کنه که با این یه کلمه نمی تونه منو آروم کنه اما آروم میشم واقعا آروم میشم، احساس می کنم به من توجهی نداره، براش مهم نیست که من چی می کشم که این کلمه رو نمی گه، چرا نمی گه؟ نمی تونه بگه؟ چی فکر می کنه؟ به چی فکر می کنه؟ میخواد با زندگیش چی کار کنه؟ نمی دونم چه تصمیمی داره، خودمم نمی دونم چه تصمیمی دارم. کاش یه مدت از هم دور می شدیم تا بتونیم بهتر تصمیم بگیریم نمی دونم توی این شرایط خوبه که از هم دور بشیم؟

[kamran2007]

نمی تونم دروغ بگم اما ته دلم حس بدی نسبت به امید دارم، هر چند عقل و منطقم می گه که اون بی تقصیره اما دلم ازش چرکین شده، بعضی وقتها دوست دارم بزنمش اونقدر بزنمش که خالی بشم، اما ته دلم دوستش دارم و نمی تونم نسبت بهش انقدر بی رحم باشم، یه دوگانگی خیلی بد محاصره ام کرده و همینه که نمی ذاره من پیش قدم بشم، میخوام ببخشمش اما با خودم می گم کاری نکرده که من ببخشمش اما اگه یه کلمه می گفت متأسفم همه چی تموم میشد فقط همین یه کلمه، اما شاید اون فکر می کنه که با این یه کلمه نمی تونه منو آروم کنه اما آروم میشم واقعا آروم میشم، احساس می کنم به من توجهی نداره، براش مهم نیست که من چی می کشم که این کلمه رو نمی گه، چرا نمی گه؟ نمی تونه بگه؟ چی فکر می کنه؟ به چی فکر می کنه؟ میخواد با زندگیش چی کار کنه؟ نمی دونم چه تصمیمی داره، خودمم نمی دونم چه تصمیمی دارم. کاش یه مدت از هم دور می شدیم تا بتونیم بهتر تصمیم بگیریم نمی دونم توی این شرایط خوبه که از هم دور بشیم؟

روزن عزیز،

سلام،

خیلی‌ متاثر شدم از خوندن نوشته هاتون،

شاید احساس شما رو درک نکنم اما احساس همسرتون تا حدی برام قابل درک هست،

او الان ویران هست، داغون، منتها توانایی بیرون ریختن خودش رو نداره، روحش از درون در حال پوسیدن هست...

شاید پیش از اینها وقتی‌ دلش از جایی‌ می‌گرفت شما را داشت که با شما درد دل‌ کند اما امروز شما را هم ندارد.

مردها هم مثل زنها، احساسات دارند و عاطفه، و به همان اندازه نیازمند هستند، شاید هیچگاه به زبان نیارن به خاطر غروری که در آنها نهادینه شده، اما این واقعیتی هست که نمیشه انکار کرد...

روزن، میدونم در شرایط خاص و مشکلی‌ هستین،

اما، تا دیر نشده و امید بیش از این با خود خوری روحی‌، خودش رو نابود نکرده به امید کمک کنید تا سکوتش رو بشکنه،

شما تنها کسی‌ هستین که به جفتتون میتونین کمک کنین،

برای امید به علت غروری که داره و البته احساس مقصر بودن در مرگ فرزند، شکستن این سکوت فوق‌العاده سخت هست...

راستش او الان اتفاقا منتظر هست تا شما به او اعتراض کنید، او را بزنید، در بغلش گریه کنید،...

شرایط روحی‌ خیلی‌ بدی را میگذراند که البته شاید در ظاهرش پیدا نباشد، این طبیعت مردهاست...

به خودتون و امید کمک کنید و سکوت رو بشکنید!

مي فهمم روزن جان

اما تو پيش قدم شو . با اميد ارتباط بگير . خودت را بينداز در بغلش .سرت را بذار روي شانه هاي او با هم گريه كنيد .

لازم نيست حرف بزنيد . به وقتش حرف هم مي ايد و سر صحبت هم باز ميشه . اين يك شروع است . از اينجا شروع كن . تو مي تواني . من مطمئنم .

موفق باشین،

کامران

[♂ mani]

زمانی که نوشته ی اول تاپیک رو می خوندم .. مو به تنم سیخ میشد ..

من بلد نیستم خوب حرف بزنم .. ولی خدا رو داری.. خدا تنهات نمیزاره ...
منم دورم شلوغه .. ولی تنهام .. اما احساس تنهایی نمی کنم چون خدا باهامه ...

[ani]

روزن

تو زن قوي هستي . بايد در اين مرحله صبور باشيد .

من فكر نمي كنم در اين شرايط به صلاح تو و اميد باشه كه از هم دور بشويد .

مي دانم سخت است ولي شايد بهتر باشه كه روي خودت متمركز باشي و توانايي نزديك شدن به او را پيدا كني . مطمئن باش اميد حرفهاي گفتني بيشتري هم دارد كه بيش از يك" متاسفم " است خواهد بود .و كافي است به هم نزديك شويد تا از اين افكار دور شوي و دور شود .

يادت باشه كه مردها در اين شرايط بيشتر درون ريزي احساسي مي كنند تا برون ريزي . در نتيجه او حال و روز خوب و مناسبي نداره .

[روزن]

دوست دارم همه چیو فراموش کنم برای همین دوست دارم هر چیزی که منو یاد آرمان می ندازه دیگه نبینم، خونمون، امید، پدر مادرم، خیابونا، آرزوهام، خودم ، در و دیوار، بچه ها، هیچی کاش می رفتم توی کما نمی دونم چی کار کنم، پارسال این موقع چقدر دلم خوش بود فکر نمی کردم که سال دیگه همچین روزهایی رو سپری کنم، کاش همه چیز پاک می شد و تموم میشددد

[baran.68]

روزن جان این کار رو نکن هرچه بیشتر از واقعیت پیش آمده فاصله بگیری این زخم تازه تر میمونه و با کوچکترین نشانه ها بیشترین درد رو برات داره پس بذار الان که وقتشه به یاد بیاری و اشک بریزی . توقعت رو بالانبر و سعی نکن سریع با شرایط کنار بیای . بگذار زمان بگذره و جلوی احساساتت رو نگیر و سرکوبش نکن .

عزیزم همسرت فرصتش رو نداشته که از شما دلجویی کنه اون هم پسرش رو از دست داده و بدتر از اون خودش رو مقصر میدونه .

روزن عزیز با این حست مبارزه کن این تقدیر پسر شما بوده و هیچ کسی مقصر نیست و بدون که شما و همسرت باید به هم آرامش بدین . روزن جان بعد از آرمان همسرت تنها کسی است که در زندگی شماست و تنها کسی است که میتونه به شما آرامش بده .

این حرف نزدن شما و پیشقدم نشدن شما بیشتر اون رو به یقین میرسونه که مقصر هست و طبیعی است که غمش چند برابر بشه و این قدرت رو نداشته باشه که خودش جلو بیاد . شما پیشقدم شو تا عزیزترین کست همراهیت کنه و مبادا حرفات ذره ای نشان از مقصر دونستن اون باشه . فقط دردودل کن و در کنار اون گریه کن تا فرصت پیدا کنه حرف بزنه و ازت دلجویی کنه

[روزن]

میدونم آنی جان، اما توان رفتن به سمتش رو ندارم، میترسم هر چقدر دیرتر رابطمون برقرار بشه انجامش سخت تر و سخت تر بشه، نمی دونید چقدر دلم می خواد توی بغلش گریه کنم، کاش اونم این کار رو می کرد، بهتره دیگه حرف نزنم، چون فکر می کنم دارم سر شما رو هم درد میارم، ببخشید که با این خبر اومدم، من شدم پیک بد خبر، اما همین که اینجا حرفام رو نوشتم بهتر شدم، به نظرتون اگه یه نامه به امید بنویسم چطوریه، اگه بگم که می دونم مقصر نیست و بهش احتیاج دارم؟ این پیشنهاد شادیه میگه اگه نمی تونی مستقیم این کار رو بکنی با یه نامه یا یه اس ام اس این کار رو بکن، به نظرتون خوبه؟

[baran.68]

همین کار رو بکن روزن جان و به هر صورتی که شده احساساتت رو به همسرت انتقال بده . به نظر من نامه بهتر از اس ام اس هست و گویاتر میتونی احساساتت رو بیان کنی .

[lvlahtab]

سلام روزن عزيز

از صميم قلب بهت تسليت ميگم عزيزم
بنظر من هم اگه صحبت رو در رو با اميد اذيتت ميكنه، به
يشنهاد شادي عمل كن.
ولي بهر حال صحبت رو در رو رو ترجيح ميدم،چون بهتر مبتونين احساساستونو منتقل كنين.

خدا بهتون صبر بده دوست گلم

[روزن]

میدونم تقدیر پسرم بوده، اماکاش یه جوری بهم می فهموند که تقدیرش اینه و من بیشتر باهاش می موندم، اگه می دونستم یه لحظه هم ازش جدا نمی شدم... شما قدر اطرافیانتون رو بدونید نمی دونیم که تقدیرشون چیه، نمی دونیم که تا کی هستن و نمی دونیم که تا کی هستیم، میترسم امید رو هم از دست بدم، ..