چگونه منفعل نباشيم ؟

[deljoo_deltang]

راستی برای اینکه برای دو سوال بالا بهتر بتونم جواب بگیرم می خواهم مشکلم رو در مورد مثال اول بیان کنم. خوب من و همسرم موقعیت گفتگو رو فراهم کردیم. در اخر من احساس کردم هر دو راضی از گفتگوی انجام شده و نتیجه اون هستیم. اما در ذهن همسرم این مساله تموم نشده بود. چون خواسته اش این بوده که زمان بیشتری در شهر خودشان بماند. خوب من چطور باید حدس می زدم که این مشکل حل نشده در ذهن همسرم مانده؟

در مورد موقعیت بعدی که من درخواست پدرم را مطرح کردم. همسرم در حالت نرمال هرگز به این نحو صحبت من پرخاشگرانه جواب نمی دهد و خیلی راحت قبول می کند. اما در این مورد خاص چون در موقعیت اول به خواسته خود نرسیده بود (ماندن بیشتر درشهرش) از این موقعیت استفاده کرد و البته من هم به خاطر عدم مهارت موقعیت را تشدید کردم. اما من فکر می کنم حتی اگر من مهارت های لازم را در موقعیت دو به کار می گرفتم باز همسرم بهانه دیگری پیدا می کرد (همچنان که باز در روزهای بعد این کار را کرد) برای بیان خواسته و گره ذهنی قبلیش به صورت پرخاشگرانه. چون می دانست که با منطق نمی تواند این خواسته را از من بخواهد.

[یک زن امیدوار]

جتاب sci منم چند تا سوال داشتم خواهش ميكنم بهم جواب بديد چون واقعا برام مشكل ساز شده: رابطه ي من و همسرم پيش از اين اغلب جرات مندانه_پرخاشگرانه از سمت من و منفعلانه از سمت همسرم بود.(اعتراف ميكنم كه با گذشت زمان من بيشتر به وادي پرخاشگرانه فرو رفتم و ايشون هم بيشتر به وادي منفعلانه).اخيرا با بهود روابط و تلاش براي حفظ دوباره ي زندگيم و مراجعه به مشاوره هاي حضوري من اغلب (شايد بتونم بگم بيش از 90% تقاضاهمو،چون بيشترين مشكل ما هم در بيان اين تقاضاها بود ) از رفتار جرات مندانه استفاده ميكنم اما همسرم انگار راه گريزهايي رو ياد گرفته كه در واقع نقطه ي تحريك من و خودش هست و با استفاده از اونها خودش پرخاشگرانه رفتار ميكنه و منو هم اون قدر تحت فشار ميزاره كه تا يا در لاك انفعال فرو برم(كاري كه پيش از اين نميكردم ) يا پرخاشگر بشم (كه اصلا تجربه ي خوشي ازش ندارم و دلمم نميخواد تكرارش كنم). ناگفته نماند اغلب اين درخواستها در مورد دادن پول براي انجام كارهاي ضروريه كه نتيجه انفعال يا پرخاش من براي همسرم مفيده چون پولو نميده!(اينم بگم كه همسرم تحت فشار ماليه اما نه به اندازه ي سابق و من خيلي كمكش كردم تا به اين مرحله رسيديم و ميكنم و تا حد ممكن توقعاتمو پايين آوردم و ايشون به اين شيوه از درخواستهاي بر حق من كه ضروري هم هستن شونه خالي ميكنه ).

مثال:چند دندان من مدتهاست كه خراب شده و نياز به معالجه داره.در تهران من پيش چند دكتر ويزيت كردم و هزينه ي تقريبيشو به اطلاع همسرم رسوندم.(هنوز هيچ درخواستي مطرح نكردم،اما پيش خودم هم به اين نتيجه ميرسم كه بهتره برم شهرستاني كه خانواده ام ساكن هستن و پيش دكتر آشنايي كه هم بسيار حرفه ايه و هم به خاطر نسبت فاميلي به من كلي تخفيف ميده كارمو انجام بدم) اولين واكنش همسرم هم همين حرفه.منم ميپذيرم چون ميخام حتي الامكان همراهيش كنم،(از نظر من اين يعني درك شرايط و تلاش براي يافتن راهي كه هر دو طرف راضي باشن)حتي قبول ميكنم كه مقدار معيني هم از اين پولو از پس انداز خودم بدم.همسرمم قبول ميكنه كه بقيه شو بده.(تا اين جا مشكلي نيست).

در شهرستان ايشون مبلغي پول ميده(كه به همراه مبلغي كه خودم تقبل كردم حدود 3/4 هزينه ي درماني ميشه) و ميگه بقيه شو هم وقتي برگشتم برات ميريزم.(منم باز مشكلي نميبينم و ميپذيرم.چون اون قدر پول نقدر همراهش نيست.) چند جلسه از درمان من ميگذره اما همسرم اقدامي براي پرداخت بقيه پول به حسابم نميكنه.
من به ايشون ياد آوري ميكنم و مبلغ دقيقي رو كه احتياج دارم كاملا جرات مندانه درخواست ميكنم ايشون هم باز ميپذيره اما مدام براي واريز اين پول اين دست و اون دست ميكنه وبا بهانه هايي از قبيل خسته بودم نتونستم برم عابر بانك،رمز كارتها رو عوض ميكردن عابر بانكها شلوغ بود، يادم رفت، كارتمو محل كارم جا گذاشتم چند روز وقت كشي ميكنه.(اگر سابق بود من فقط با يكي از اين بهانه ها به وادي پرخاشگرانه ميرفتم اما صبر ميكنم و درخواستمو هم چنان با ملايمت و البته تمامي نكاتي كه ياد گرفتم تكرار ميكنم.و اين واكنشها هم در واقع همون ترفندهاييه كه همسرم دست به گريبانشون ميشه! تا پولو نده.)

تازمان ميرسه به پنج شنبه كه فرداش يك روز تعطيله و شنبه هم آخرين جلسه درماني من و آخرين فرصت.همسرم بعد از وقت اداري پنج شنبه تماس ميگيره و ميگه نتونستم مساعده بگيرم و اگر ميتوني از خانواده ات بگير .من باز هم با حفظ خونسردي از اين كه نتونسته مساعده بگيره همدلي و همدردي ميكنم و در ادامه ازش ميخام از پس اندازش بده.قبول ميكنه اما....اين جاست كه تمام معادلاتش انگار بهم ميخوره كمي بد قلقي و بدعنقي چاشني يه خسته ام الان دارم ميرم خونه ميكنه،منم باز با اين احساساتش همدلي ميكنم و خداحافظي.پنج شنبه ميگذره بدون هيچ اقدامي.چون قبلا گفته بايد بگردم يه عابر بانك مناسب!! پيدا كنم و هم چنين ذكر كرده كه خسته ام!! و مجموع اينها ميشه كه پنج شنبه تموم شه،(البته ميدونم من تا حدودي اين جا منفعلانه هم رفتار كردم و بايد به نحوي اصرار ميكردم كه همين روز پولو برام بريزه اما اعتراف ميكنم كه ترسيدم و گفتم اجازه بدم شايد واقعا خسته است و فردا با فراق بال و پس از اين همه تلاش من براي جلويگيري از تنش خودش با رغبت اين كار رو بكنه)

جمعه ميرسه صبح جمعه زنگ ميزنه شاد و خندان حرف ميزنيم از برنامه اش ميپرسم با جزييات همه چيو برام تعريف ميكنه از رفتن به پارك با دوستاش تا ناهار و شام مهموني خونه ي مادرش و حتي ساعت برگشت كه ميشه حوالي 1-2 شب! بدون حتي ذكر اين كه پول درخواستي رو ميريزه(اينم احساس ميكنم يه تله ديگه است) منم بهش ياد آوري ميكنم كه فردا 8 صبح وقت دكتر دارم و ايشون هم با من ومن جواب ميده و در نهايت ميگه بايد بگردم عابر بانك مناسب پيدا كنم و الانم شار‍ژ گوشيم داره تموم ميشه و در پايان همه ي جملاتش دست ميزاره روي كليديترين چيزي كه ميدونه حساسيت منو بر مي انگيزه:تو چقدر پولكي هستي! (بماند كه اين حرف چقدر منو ناراحت ميكنه،چون با شرايطي كه گفتم و حتي حاضر شدم براي كاهش هزينه ها رنج سفر رو متحمل شم و حتي بخشي از هزينه رو هم خودم بدم و ايشون هم قبل اين موضوعو قبول كرده و عملا موافقت خودشو اعلام كرده.يه جورايي در درون خودم ميشكنم) و اين جاست كه بالاخره يا من در انفعال فرو ميرم و ميپذيرم كه از خانواده ام بگيرم(از ترس مشاجره) يا مشاجره ميكنم و يا به همين روال تا آخر شب ادامه ميدم در حاليكه تمام اعصابم از اين رفتار داره فرسايش پيدا ميكنه و بارها و بارها ته دلم به خودم لعنت فرستادم كه چرا اصلا قبول كردم بيام شهرستان و اصلا شايد براي سلامت روح و جسمم بهتر بود كه ازش نميخاستم پول بده و خودم به نحوي جورش ميكردم(كاري كه هميشه پيش از اين ميكردم و مسلما باب طبع همسرم هست) و خلاصه الان در اين حالم و هنوز هم معلوم نيست كه نتيجه چي ميشه!

يك نكته ديگه هم كه لازم ميدونم بگم اينه كه با اين شيوه ي تعريف من فكر نكنيد كه من در تمام تماسها ازش درخواست پول كردم كه اين طور برخورد كرده بلكه اغلب تماسهاي ما بسيار خوب و مثبت بود با ذكر دلتنگي از هر دو طرف بوده و فقط در معدود تماسهايي اونم به شيوه اي كه خودم احساس ميكردم درسته و به قول معروف حالا وقتشه اين درخواست رو كردم

ببخشيد كه اين قدر طولاني نوشتم اما واقعا دلم ميخاد خطاهاي رفتاري خودمو بدونم و اين كه واقعا چه روش جرات مندانه ي ديگري وجود داشت و من بايد چه تكنيكهايي رو ياد ميگرفتم و در نهايت اين كه چطور از دست اين تله هاي رواني همسرم فرار كنم بدون اين كه فشاري به اعصابم بياد و اين طور هم معلق نباشم؟
متشكرم

[saboktakin]

همسرم به خانه می اید و من به همسرم می گویم پدرم گفتند اگر زحمتتان نیست این وسیله را برای من تهیه کنید.


آقاي sci با توجه به مطالبي كه فرمودين در اين مورد به چه نحو بايد از جملات " من " استفاده كرد ؟

[یک زن امیدوار]

جناب sci بسيار ممنون از پاسخ خوبتون.البته رفتار من در دفعات اول بسيار جرات مندانه تر بود(همدردي+اعتبارسازي و سرانجام درخواست) اما كثرت شونه خالي كردن ايشون متاسفانه اين قدر زياد شد كه منو خسته كرد.البته از نتيجه خوب اين صبر و تلاش بگم كه سرانجام جمعه پس از شنيدن اون جمله كذايي و اين كه من پرخاش نكردم و تا شب دو بار ديگه جرات مندانه براش درخواستمو تكرار كردم نتيجه اين شد كه آخر شب پولو ريخت.
و آخرين سوال:به نظرتون چقدر طول ميكشه كه همسرم براي هم چين درخواستهايي كه پيش از اون خودش هم اعلام موافقت كرده منو بازي نده و راحت تر برخورد كنه؟و به نظرتون علت اصلي اين رفتارهاي همسرم چيه؟كمبود اعتماد به نفس ؟ يا مسئوليت پذيري زياد من؟

[آفتاب همدرد]

سلام آقای sci. ببخشید اگه اذیتتون میکنم اما مثل همیشه به راهنماییتون نیاز دارم

بعد از اینکه چند وقت به این موضوع فکر کردم که چه زمانی و چه مکانی مناسب حرف زدن با شوهرم هست،
حسابی حرفهامو سنجیدم و سعی کردم اول اعتبارسازی کرده باشم،لباس مناسب داشته باشم، به چشمهای طرف مقابل نگاه کنم و تمام اصولی رو که شما گفته بودید رو یکی یکی تیک زدم،با شوهرم شروع به حرف زدن کردم،
از رفتارهای خوبش داشتم تعریف میکردم که زیر لب گفت:خدا رحم کنه ،وقتی داره مهربون حرف میزنه و ازم تعریف میکنه یعنی میخواد ازم ایراد بگیره،نشنیده گرفتم و صحبتموادامه دادم ایشونم با سرشون تائیدم میکردن،اما واسه اینکه پیش بینیش اشتباه ار آب دربیاد انتقادمو نکردم و به بعد موکول کردم و نتیجه این شد که شوهرم داشت شاخ درمیورد که من بدون انتقاد ازش تعریف کردم و مونده بود هدفم چی بوده؟

باز بعد از چند وقت همین کارها تکرار شد اما این بار انتقادمو بین هزار تا تعریف گفتم. اما بازم سرم داد زد که برو بابا بینیم، نخیییییر رفتار من کاملا درسته تو داری اشتباه میکنی ،اصلا خوشت میاد ازم ایراد بگیری،این دفه دیگه باهاشون بد برخورد میکنم تا حداقل حرفای تو دروغ نباشه.!!!

موضوع این بود که یکی از همکاران خانوم من با شوهرشون اومدن خونه ما و یه هدیه گرون قیمت هم آورده بودن،اما شوهرم تابلو بود که داشت از ناراحتی میمرد،تنها حرفی که زد سلام،من نظری در این مورد ندارم،من آدم شوخی نیستم کاملا جدی هستم،نمیدونم،نمیدونم،چیزی برای گفتن ندارم،به سلامت خدانگهدار!!!!!!!!!!!!
فقط همین، شوهر همکارم حیوونی خیلی سعی کرد باهاش صمیمی بشه،سر صحبتو باز کنه اما نتونست یخ ایشونو بشکنه.همیشه همین طوریه با کمتر کسی صمیمی میشه و من بارها به خاطر این رفتار ایشون سرکوفت خوردم.از این رفتارش بیش از حد خستم و نتونستم کاری کنم.از اون روز به بعد رفتار همکار من هم با من خیلی سرد و بی روح شده.

وقتی هم داشتم از هدیشون تشکر میکردم،شوهرم حواسشو به شبکه های تلویزیون پرت کرده بود و هیچی نگفت.
خدا میدونه چقدر تحمل کردم و منتظر موندم تا موقعیت مناسب پیش بیاد اما بازم نتونستم!

[deljoo_deltang]

ببخشید که باز وقت گرانبهای شما را می گیرم. امیدوارم بتونم شاگرد خوبی باشم. با کمک راهکاری که دادید من تقریبا متوجه شدم چطور باید عواطف همسرم رو تشخیص بدم. احساس می کنم بعضی اوقات موقعیت ها (که البته زیاد هم هست) در کنترل من نیست و غیر قابل پیش بینی است. در این موادر چه باید کرد تا به سوی انفعال نرفت.

من مثالی که برام خیلی اتفاق افتاده می گم:

احساسات: ناراحتی و بد برخورد کردن همسرم با دوستانم در خانه خودمان
تفکر: توجه بیشتر من به دوستانم نسبت به همسرم و احساس نادیده گرفته شدن
موقعیت: وقتی دوستم به عنوان مهمان در خانه من است من قبل از اینکه به همسرم تعارف به نشستن کنم به دوستم تعارف کردم. یا بر سر سفره اول به دوستم غذا تعارف کردم بعد همسرم.

خوب به نظر شما من چطور باید این موقعیت یا تفکر یا احساس رو تغییر بدم؟
خوب این بی توجهی و برخورد بد همسرم باعث شد که دوستانم دیگه به خانه من رفت و امد نکنند. من هم نمی توانم در خارج از منزل انها را ببینم چون فرزندم اجازه این کار را به من نمی دهد. خوب من البته در مهمانی توجه خیلی زیادی به همسرم هم می کنم مثل مرد خانه که خیلی احترام دارد و همسرم نیز این را قبول دارد. اما باز این رفتار را با دوستان جدیدم تکرار می کند و من در اخر تصمیم می گیرم که با دوستانم رفت و امد نکنم.

سوال دیگری نیز داشتم که بعد مطرح می کنم.

[جوانه؟؟؟]

sci

من این کارگاهو خیلی خوندم و خیلی سعی کردم تمریناتشو انجا بدم
اما بازم انگار نمیدونم فرق منفعل بودن و جراتمند بودن
و جرات مند بودن و پرخاشگر بودن چیه

میتونی یه خلاصه کوتاه و مفید ازش بگی؟

[گلنوش67]

جوانه حتما اینجا رو دیدی جواب سوالات کامل نوشته و توضیح داده

http://www.hamdardi.net/thread-18343-page-2.html

[جوانه؟؟؟]

آره خوندمش اما احساس میکنم خیلی پراکنده است
گاهی چیزهایی که من جراتمندانه میدونم از نظر بعضی ها پرخاشگرانه است

[sci]

پاسخ خانم جوانه : پست 97 و 99
سلام،
رفتار جرات مندانه يك سبك رفتاري است و به معناي توانايي بيان افكار، احساسات،‌ و عقايد به صورت مستقيم،‌ صريح و صادقانه است به نحوي كه به حقوق فردي ديگران احترام گذاشته و به حقوق خود و ديگران صدمه اي نزنيم

اما پرخشاگري، دفاع از حقوق، افكار، احساسات و عقايد بصورت مستقيم يا غير مستقيم،‌ بطور محترمانه يا غير محترمانه،‌ بدون در نظر گرفتن حقوق فرد مقابل
طبق تعريف فوق الزاما رفتار مودبانه، جرات مندانه نيست! گاهي ما فكر مي كنيم جرات مند هستيم در حاليكه در مواضع پرخاشگري محض قرار داريم و اون زماني است كه حقوق طرف مقابل رو اصلا در نظر نمي گيريم!
مهرات رفتار جرات مندانه به ديگران هيچ ارتباطي ندارد و نمي توانيم بگوييم چون محيط اماده نيست من از اين مهارت صرف نظر مي كنم! اين مهارت كاملا شخصي است و موجب تقويت اعتماد به نفس،‌ عزت نفس،‌ رفع وابستگي هاي كاذب، كنترل خشم و در نهايت ارتباطي رضايت بخش با افراد خواهد بود بطوريكه افراديكه جرات مند رفتار مي كنند هميشه مورد توجه، احترام و جذاب هستند!
________________

پاسخ خانم دلجو
شما نوشته ايد:
من مثالی که برام خیلی اتفاق افتاده می گم:
احساسات: ناراحتی و بد برخورد کردن همسرم با دوستانم در خانه خودمان
تفکر: توجه بیشتر من به دوستانم نسبت به همسرم و احساس نادیده گرفته شدن
موقعیت: وقتی دوستم به عنوان مهمان در خانه من است من قبل از اینکه به همسرم تعارف به نشستن کنم به دوستم تعارف کردم. یا بر سر سفره اول به دوستم غذا تعارف کردم بعد همسرم.
خوب به نظر شما من چطور باید این موقعیت یا تفکر یا احساس رو تغییر بدم؟
خب خيلي عاليه! شما خوب پيش مي رويد.. تمام احساسات رو به همين صورت شناسايي كنيد و موقعيت رو بررسي كنيد! اين پيشرفت بسيار خوبيست! اما دو نكته:
1. حتما احساسات خوب ايشون رو هم شناسايي كنيد! مثلا زمانيكه در مهماني يا گردهمايي ايشون خوشحال هستند! شما با ايجاد موقعيتهايي كه ايشون خوشحال هستند مي توانيد وضعيت بد و حال بد رو به وضعيت خوب و حال خوب تغيير بديد!
2. شناسايي موقعيت پايان كار نيست! كنترل و جلوگيري از موقعيت مي تونه به شما در كنترل عواطف و احساسات همسرتون كمك كنه! مثلا در مثال فوق شما احساسات همسرتون رو شناسايي كرديد/ افكارش رو بررسي كرديد و موقعيت رو هم پيدا كرديد... پس با اهميت دادن به ايشون، بصورت كاملا واقعي ضمن احترام به دوستتون مي تونيد اين كار رو انجام بديد.. مثلا :
خطاب به دوستتون: همسر من ( اسمش رو مي تونيد بگيد) بسيار اين غذا رو دوست داره اميدوارم شما هم خوشتون بياد! / يا : خطاب به همسرتون: شما بفرمائيد بالاي ميز/ يا: به چشمان ايشون نگاه كنيد و به ايشون و دوستتون تعارف كنيد كه شروع كنند به ميل كردن غذا/ اين رفتارها به مراتب بهتر از زمانيست كه شما دوستتون رو تعارف مي كنيد فقط/ ظرفش رو بر مي داريد و غذا رو براش سرو مي كنيد.

----------------------
خانم آفتاب همدرد / پست 95
شما نوشتيد:
از بعد از چند وقت همین کارها تکرار شد اما این بار انتقادمو بین هزار تا تعریف گفتم.
اوه! اينجا و خيلي جاها اشتباه كرديد! براي همين جواب نداده!
ببينيد تعاريفي كه اول از همسرتون مي كنيد نبايد ايشون رو كلافه كنه و مصنوعي به نظر برسه... خيلي سريع و صحيح بايد باشه... حتي اگر به نكات كوچك اشاره مي كنه!
به عنوان مثال: يادته اون روز رفتيم تو مغازه اي كه خريد كنيم! وقتي كمكم كردي كه پالتوم رو بپوشم خيلي احساس خوبي داشتم... فكر كردم چقدر همراه خوبي دارم... (ببينيد تماما از جملات "من " استفاده شده! ) طولاني نيست... واقعي است! كلي نيست! دقت كنيد كه گفتن جملاتي مثل : تو خوبي! تو مهربوني! تو ... استفاده از جملات "تو" هست و موثر نيست و گاهي با تملق اشتباه مي شه و اين همون زمانيست كه همسر شما مي گه: "خدا رحم کنه ،وقتی داره مهربون حرف میزنه و ازم تعریف میکنه یعنی میخواد ازم ایراد بگیره" اين جمله يعني شما مسير رو اشتباه رفته ايد!
اما اشتباهي كه در جمله صورتي بالاست: انتقاد رو قرار نيست بين تعاريف،‌ كادو پيچ كنيم و بگيم... انتقاد، انتقاده و بسيار خوب نيست! درخواست و انتفاد بايد صريح،‌ صحيح و محترمانه و جرات مندانه بيان بشه... يعني بصورت واضحي طرف مقابل شما در كوتاه ترين جملات، بفهمه كه شما چي مي خواهيد بگيد و هدفتون چيست! خيلي واضح! خيلي واضح!
---------------------------
خانم يك زن اميدوار / پست 94
ببينيد تغييرات در افراد مختلف متفاوته و معمولا تدريجي اتفاق مي افته... بايد صبر و حوصله داشته باشيد
ايشون رو به تنهايي به مشاوري امين معرفي كنيد/ اين روزها هر كسي بايد يك مشاور روانشناسي داشته باشد و داشتن مشاور روانشناسي به معني داشتن مشكل نيست... مثل مشاور حقوقي/ مشاور روانشناسي الزامي براي زندگي است..
اما در پست شما نكته اي بود: دقت كنيد كه در گام اول انتقاد جرات مندانه و يا درخواست جرات مندانه،‌ شما در گام اول، همانطور كه در بالا گفتم عمل مي كنيد... يعني بيان نكات مثبت طرف مقابل با جملات "من" / اينجا همدلي و همدردي جايگاهي ندارد... وقتي همدلي مي كنيم: راهكار نمي دهيم/ انتقاد نمي كنيم/ درخواست نمي كنيم... فقط همدلي مي كنيم! و توجه داشته باشيد كه در بسياري موارد اصلا نمي توانيم با همسرمون همدردي كنيم!!! و همدردي موجب مي شود نتايج معكوس حاصل شود...

___
اميدوارم جواب سوالات رو داده باشم... اگر سوالي بود بپرسيد

پ.ن: آفتاب همدرد عزيز! نه با سوال شما و نه با سوال هيچ فرد ديگري اذيت نمي شوم.. خوشحال خواهم شد كه بتوانم به شما در وسع تواناييم، كمك كنم كه اگر كم است به بزرگواري خود ببخشاييد.