سلام،
چه بحث قشنگی . هم از فرشته مهربان تالار و هم از کیوان دقیق و سخت کوش به خاطر ایجاد و احیای این بحث تشکر می کنم .
من کمی با فیلوسارا مخالفم و بیشتر با کیوان موافق . چرا ؟
چون فکر می کنم این ما هستیم که انتخاب می کنیم فریب بخوریم یا نه .. یا انتخاب می کنیم که به دیگران اجازه دهیم به ما دروغ بگویند یا نه ... در واقع از شرایط خاص و موارد بسیار منحصربفرد و استثنایی که بگذریم در اغلب اوقات این ما هستیم که به دیگران نشان می دهیم که چگونه با ما برخورد کنند...
به نظر من ما در ساده ترین انتخابهامون که شاید گاهی حتی به نظر بی اهمیت بیان (مثلا اینکه در دراز مدت در مواجهه با دروغ کوچک دیگران چگون برخورد می کنیم ؟روش ما در برابر مهربانی دیگران چیست ؟واکنش ما به بی ادبی سایرین چگونه است؟ چگونه با دیگران دوست می شویم ؟ میزان توجه ما به مسائل پیرامون چقدر است و به چه صورت است ؟ و ... ) به سادگی داریم انتخاب می کنیم که چه جایگاهی را در زندگی برای خودمون رقم بزنیم.
و این به نظر من یعنی :
هر چه و هر کجا هستید به خاطر آن است که خودتان این طور خواسته اید.
من وقتی از زاویه ی مبحثی که فرشته ی مهربان مطرح کرده به موضوع نگاه می کنم خیلی خوب می تونم اهمیت و مسئولیت انتخابهایی که بر عهده دارم رو درک کنم. بویزه اینکه ته ته همه ی این قدرت اختیار ، انتخاب و مسئولیت پذیری به یه جایی در درون آدم ختم می شه به اسم آرامش. یعنی انتخابهای ریز و درشت ما در لحظه لحظه ی زندگی رابطه ی مستقیم دارند با آرامش یا پریشانی درونی ما و ما اونقدر به انتخابهای ساده و روز مره ی خودمون عادت کردیم که در کمال بی توجهی انجامشون می دیم و گاهی حتی متوجه نیستیم که چقدر در ثبات روان و شخصیت ما نقش تعیین کننده دارند.
موافقین با هم یه تمرین در این خصوص داشته باشیم ؟
هر کی موافقه می تونه در یایان یک روز کامل، اینجا از انتخابهای مهم و حتی غیر مهم روزش حرف بزنه و به تاثیری که هر کدوم از انتخابها ممکنه در کوتاه مدت یا بلند مدت بر زندگیش داشته باشن اشاره کنه .
خودم به عنوان اولین نفر شروع می کنم:
- امروز از صبح بد اخلاق بودم
این باعث شد که تا پایان روز اخمم توی هم باشه و با بیشتر مراجعین و همکارانم اخمو باشم. نتیجش این بود که تعدادی از مراجعینی که برای اولین بار یا همین یکبار نزد من اومدن تصور کنن که من اصولا ادم بد اخلاق و تندی هستم و این براشون یک پیش زمینه ی ذهنی از من درست می کنه . چیزی که اصلا دوستش ندارم. و نیز شاید با اخم خودم باعث شدم یکی دوتا از همکارام از دستم ناراحت بشن در صورتی که اصلا دلیلی برای این پیشامد وجود نداشت. و واقعیت اینه که لبخند زدن کاری نداشت اما من به نادرستی و بی دقتی انتخاب کردم که اخم کنم.
- در ارتباط با پیگیری پروژه چشمه قهری و آرش زود قضاوت کردم و این باعث شد از خودم خجالت بکشم و مجبور شدم نگاههای شماتت بار آرش و مهندس ضیایی نژاد رو تحمل کنم ...طبیعیه که می تونستم به جای تحمل نگاههای سرزنش آمیز و همچنین عذاب وجدان خودم قبل از قضاوت و عجله کردن ، آروم باشم و با تامل فکر کنم. (یعنی انتخاب صبر به جای تحمل)
....
خیلی زیاد شد.
اگه دوست داشته باشین می تونم بازم از این خراب کاریها که زیاد هم دور و برم پیدا می شه براتون حرف بزنم ...
پاسخ با نقل قول
نوشته اصلی توسط طاهره
علاقه مندی ها (Bookmarks)