سلام.
در مورد این سوال که فکر کنم همان گونه که شما اشاره کردید قبلا هم مطرح شده بود که بنده لینکش را پیدا نکردم...باید بگویم::
این مورد ارتباط مستقیمی با احساسات مردان دارد...چگونه؟عرض خواهم کرد.
مردها با اين احساس بزرگ مي شوند كه مسئوليت همه کارها و روراست کردن مشکلات با انهاست.
انان از کودکی این مسئولیت را می پذیرد زیرا با تکرار جمله هایی در ذهنشان تثبیت می شود مانند::
پسرم وقتي بزرك شدي باید خانواده ای را اداره کنی ...و پسرم دست خواهرتو بگیر...نذار برو انور...نذار گریه کنه و......
پسر هاكه اين جملات به آنان گفته مي شود با اين باور ناخوداگاه بزرگ مي شوند كه چنان چه مي خواهند يك مرد واقعي باشند.
هنگامی که زنان برای حل مشلی به مردان خود مراجعه می کنند و با بیان احساسات می خواهند مردان انها را درک کنند از یک چیز غافلند که مردان به جمله و سخنان انان اهمیتی نمی دهند و متوجه سخنان انها نمی شوند بلکه تنها حالت بیان احساس برایشان مهم است...بنابراین زن که انتطار دارد مرد او را به اغوش بکشد و ارامش کند یکباره با متوجه می شود که مرد به جایی ارام کردن چنین روشی را بکار می برد::
مرد بسیار قوی با ارامش خاطر شما را نصیحت می کند و در پی رفع و پیدا کردن راه حل مشکل شماست نه درک ان مشکل.
در واقع او نقش پدر را برای شما بازی می کند تا مادری دلسوز.
اما دلیل دیگری هم دارد...چرا مردان در هنگام گریه زنان خود عصبانی می شوند ..ایا دلشان از سنگ است؟؟؟خیر!!
دليل اين كه چرا هنگامي كه مردان از احساساتي شدن شما عصباني مي شوند ، اين است كه خود را مسئول درد و رنجتان مي دانند و چنان چه نتوانند ناراحتيتان را برطرف كنند ، احساس گناه خواهند كرد...بنابراین عصبانی و کم طاغت می شود.
متاسفانه مردان اغلب متوجه نیستند که زنان به دنبال دردودل کردن و شنیده شدن هستند نه پیدا کردن راه حل برای حل مشکل...
امیدوارم متوجه شده باشید دوست گرامی.![]()








علاقه مندی ها (Bookmarks)