فرسـنـگ ‌ها دور از خود! و خدا

[آرمان 26]

گاهی اوقات که احساس میکنی هیچ کسی نیست که در این تاریکی شب نوای دلت را بشنود

وقتی احساس میکنی زنجیر تنهایی صندوقچه دلت را محکم بسته ...به آسمان نگاهی بنداز...

به ستاره هایش که امشب میهمانیشان با شکوه تر از شب های قبل است...

دلت می خواهد تو هم به آن مهمانی بروی...

همین کافیست...

کافیست که فقط دلت بخواهد و آرزو کند

آن وقت سوار بر مرکب مهتاب می شوی و راهی آسمان

عجب سفر باشکوهی...

از آن بالا نگاهی به زمین می اندازی...

دلت برای این زمینی های بیچاره می سوزد...

ار خودت علت خاموشی چراغ هایشان را می پرسی

اینها شب را فقط برای خوابیدن می خواهند..

عجب ! ... چه انسان هایی ! چه قلب هایی ! و چه..

آن وقت خوشحال می شوی که یک شب به دور از آنها هستی

یک شب رها ! رها در آسمان...

در همین حال و احوال هستی که مهتاب صدایت می کند

پیاده شو ! به مقصد رسیدیم

چشمانت را باز می کنی , شگفت انگیز است...

اصلا باور کردنی نیست ! انگار اینجا دنیای دیگری است

بله , واقعا اینجا دنیای دیگری است

ستاره ها یکی یکی به تو سلام می کنند...

و تو حیرت زده , نمی توانی جواب سلامشان را بدهی

ماه ورودت را تبریک می گوید...

آن وقت تو در دلت می گویی

چه سعادتی...

در جمع عاشقان آسمان

میهمانیشان ساده است و عجیب دلهاشان خدایی...

از یکی از ستاره ها می پرسی

راستی هر شب اینجا مهمانیست

و او در پاسخ تو می گوید

دلت را رها کن , آن وقت می بینی در دلت هم هر شب مهمانیست

کافیست با خودت عهد ببندی که هیچ وقت زمینی نباشی...هیچ وقت زمینی نباشی...