آیا همه چیز آنقدر جدی است ؟؟؟؟؟

[حسین پور]

سلام بر دوست گرامی""rsrs""
و سلامی دیگر به دوستان و اعضای محترم که بسیار زیبا پاسخ خود را مطرح نمودند ..با اجازه از بزرگتران تالار من کوچکتر هم نظر خود را می گوییم..

راستش من بدلیل اینکه فرصتی نداشتم نتوانستم پاسخ سخنان بسیار تاثیر گذار و زیبایی شما را بگوییم و به قول شما به همان زدن دکمه تشکر اکتفا کردم....

اما دلیل اصلی دیگری هم داشت که پاسخ شما را ندادم......و ان اینکه می پنداشتم شما خود در سوال تان ""پاسخ"" را یافته اید....

تعجب نکنید جواب را شما خود گفته اید و جواب تمام سوال های شما این جمله پایینی است که خود اشاره کرده اید:::
""""آنها راضی هستند""

راضی بودن یک چیز است....و تلاش برای راضی ساختن یک چیز دیگر.
به نظر بنده در جامعه امروزی و در شهرهای بزرگ افراد بیشتر در فکر ""راضی کردن"" هستند تا ""راضی بودن""
کارمندی تلاش می کند از سلامتی خود می گذرد تا>>>رئیس راضی باشد
پدر و مادر از صبح تا شب کار می کنند>>>>تا فرزند راضی باشد
من لباس می پوشم >>>تا دیگران راضی باشند
خانوم ها آرایش مختلف می کنند>>>>تا آقایان راضی باشند
من درس می خوانم>>>>تا والدینم راضی باشند
پزشکی صادقانه کار می کند>>>تا مردم از او راضی باشند و
...........

زندگی امروزی ما شده است یک مسابقه.....
می گویند مبارزه کن تا پیروز میدان شوی...
می گویند به فکر اینده باش تا موفق شوی.....

هدف اکثر افراد در جامعه امروزی شده است سبقت گرفتن ....جلو زدن...به هر قیمتی که شده است...

اما وای.......وای.....وای که غافلیم..
وای که نمی دانیم راضی کردن....سبقت گرفتن...و.پیروز شدن... همه و همه در کنار عشق به خود معنا می یابد.
اگر من خود را دوست بدارم دیگر نیازی نمی بینم تا انرژی بیهوده صرف کنم ...که شاید بیشتر خود را دوست داشته باشم....شاید بیشتر خود را قبول کنم...شاید بیشتر........
ولی این بیشترها بهایی دارد که باید پرداخت کنیم و این بها تنها با راضی ساختن دیگران و فراموش کردن خود واقعی ...تحقق می یابد...

من هم به روستاهای دور افتاده رفته ام....و با چشم خود دیده ام که آنان سرشار از شور و امید هستند و همواره از زندگی خود راضی.
و با روح و جسم خود احساس کرده ام که چقدر خود و خود دیگری(هم نوعانشان) را دوست دارند......و این عشق خالص به خود آنان را از وابستگی های دنیای امروزی می رهاند.
آنان همدیگر آنگونه که هستند دوست می دارند.....زنی همان دست های پینه بسته ی شوهرش را دوست دارد... مردی همان سادگی و زیبایی باطن همسرش را دوست دارد.
دیگر همه چیز ساختگی نیست.....شعارها فقط در انجا واقعیت دارند زیرا برخاسته از قلبی مهربانند..

آری من این گونه پاسخ شما دوست عزیزمان را می دهم که ........خود را دوست بدارید و به قول محمود معظمی(یکی از روان شناسان ) و کمک کنید دیگران نیز خود را دوست بدارند.