قصدش دوستی نیست چون منو خوب میشنه.ومنم اونو خوب میشناسم.بحث 4سال آشنایی وشناخته.میشه گفت تمام احساسات و عواطف همو میشناسیم.ما اصلا نمیتونیم واسه هم نقش بازی کنیم.امیدوارم منظورمو بفهمید.میدونه وقتی یه حرفی رو میزنم عمل هم میکنم.مخصوصا تو ی این شرایط که ارومم..بعدم قبلا که جدا شدیم خودش گفت نمیخواد که دوست باشیم و میخواد همه چی درست بشه.
شاید به قول یه دوست چون خلاصه مینویسم و کلی و قضایا رو باز نمیکنم موضوع اصلی محو میشه
من به علاقه اون مطمئنم اما موضوع اصلی این کناره گرفتن رو نمیفهمم.میدونم خانوادش مخالفند و میدونم دست رو نقطه ضعفش گذاشتن که همیشه از زندگی مشترک واسه خودش غولی میسازه اما میخوام کمکش کنم و باهم از این موانع رد بشیم.اما همش میگه نمیخوام تورو بیارم وسط این بلوشو..
اخلاق توسرزدن هم نداره چون اگه داشت باید توی این چندسال یه بار یه چیزی میگفت یا سوئ استفاده میکرد
من مطمئنم ما باهم خوشبخت میشیم و این کاملا منطقیه نه احساسی.احساس دخیل هست.
شما بگید یه ادم با شرایطی که میگم واسه ازدواج مناسب نیست
از لحاظ کاری و تحصیلات بسیار خوب.سالم واهل هیچی نیست
از لحاظ احساسی به من نزدیک و تنها کسی هست که من باهاش کاملا راحتم و احساس ارامش میکنم اونم همینطوره.ما همیشه حرفامونو باهم راحت میزدیم الانم بازم راحتیم.
دربرابر اخلاق تند من اون خیلی ارومه ودیر عصبانی میشه و همیشه واسه اروم کردنم هرکاری کرده
کسیه که من باهاش احساس شادی میکنم
بحث فقط علاقه نیست.وقتی فکر میکنم جز همون مشکل که البته میدونم کوچیک هم نیست کیس مناسبی واسه ازدواجه.چون من واقعا به کسی احتیاج دارم که درکم کنه.ادم بی تجربه ای هم نیستم و میتونم فرق بین کسی که درکت میکنه و کسی که تظاهر به این امر میکنه قائل بشم.
فقط میخوام ببینم چطوری رفتار کنم و چی بگم تا اونو برای تلاش بیشتر تشویق کنم.از قدیم گفتن چند تا فکر بهتر از یه فکر
شما راهنمایی کنید من با شناختی که دارم ازش استفاده میکنم.نمیخوام این فرصت کوتاه رو از دست بدم..