سلام بر دوست عزیزم...
چون شما تا حال صبر کردید ..اول از همه یک چیزی را درباره ""صبر"" کردن بگوییم..
بهترین صبر....در نزد خدا .....صبری است که همراه با گله و شکایت نباشد (صبر جمیل) ..
یعنی فرد سختی ها را تحمل کند و با مشکلات بسازد(البته هدف صبر باید سازندگی و بهبود نیز باشد) ولی لب بر شکایت و گلایه باز نکند.....
اما اندازه صبر.......به نظر بنده فرد صبور نه تنها با صبرش بر مشکلات پیروز می شود و نه تنها موجب خوشنودی دیگران می شود .......نوعی تمرین و مقاومت و بالا رفتن توان را در او باعث خواهد شد.
ولی شما گفته اید ایا می بایستی به چیزهایی تن دهم که مخالف انم::>>>>
به نظر بنده تن دادن به چیزهایی که مخالف ان هستیم """صبر"" کردن نیست بلکه نوعی ""فریب"" خود است.....صبر تنها در مواقعی خوب خواهد بود که منجرب به حل مشکل و تنها در راه رضای خدا باشد.....وگرنه این چیزی که شما می گویید نوعی ""ذلت"" است.
و به نظر بنده اگر ما با شرایط و عملی مخالفیم که مخالفت ما هم اصولیست و تابع منطقی... هرگز صبر کردن و درجازدن مشکلی را حل نمی کند بلکه ما را ""ضعیف تر" می سازد..
ولی اگر در این 8 سال صبر شما ....زندگی مشترک را نابودی نجات داده....این صبر ستودنیست.....و باید ادامه یابد
علاقه مندی ها (Bookmarks)