چرا من؟

[رویای کم رنگ]

متشکرم از دوستان که بعضی از واقعیتهای تلخ را به من گوش زد کردند
میدونم این یه واقعیت که اون منو دوست نداره ولی باورم نمیشه
مگر حرف من بچه گانه است که شما به من میگویید چند سالته من 24 سالم هست اما من زیاد قانع نشدم
چرا نباید پسر داییم مرا دوست داشته باشد؟ او میتواند کنار همسرش یاد مرا در ذهن خود داشته باشد
چرا من او را فراموش نکردم ؟
او پسر است و راحت میتونه شریک زندگیشو پیدا کنه ولی من چی باید بشینم تو خونه تا یکی پیدا شه بیاد خواستگاریم حالا بماند که هفت خوان رستم هم در خواستگاریها باید طی شود
من میخوام خیلی راحت بگم ؛ اصلا میدونید چیه به اون حسودیم میشه به زنش حسودیم میشه که یه همچین پسر خوبی نسیبش شده اصلا اون لیاقت پسر دایی منو نداره