چرا من؟

[سارا بانو]

سلام:
به تالار همدردی خوش آمدید....
دوست من مشکل شما ..مشکل سختی نیست و شما به راحتی قادر خواهید بود بر آن چیره شوید...چیزی که ذهن من را به عنوان خواننده این تاپیک مشغول کرد برخورد کودکانه شما با این موضوع است؟!
دوست عزیز چند سال دارید؟
این مسئله بسیار ساده است هرچند مطمئنا فکر شما رو خیلی مشغول کرده است که اقدام به حل آن کرده اید....دوست داشتن در هر زمانی معنای خاص خود را دارد و دائما یکسان نمی ماند....طی روزها تغییر می کند..روزی پسردایی شما ...به شما علاقه داشته است و شما جواب رد داده اید به هر دلیلی....درست یا غلط....
ولی ایشان به مرور زمان از یاد شما خارج شده است و نامزد کرده و در شرف عقد است پس مطمئن باشید حتی ذره ای اینکه شما حتی به جشن بروید یا نروید برای وی مهم نیست...حالا چه برسد به اینکه نامزد داشته باشید یا خیر...این حقیقت است ولی تلخ...
به هر حال اون قدم در راه جدیدی گذاشته است پس بهتر است شما نیز زمان و فکر خود را جهت وی مشغول نکنید که هیچکس به ان دقت هم نمی کند..هرکس قسمت و سرنوشتی دارد..پسر دایی شما ان را یافته ولی شما خیر و این هیچ از خصوصیات خوب شما نمی کاهد..مطمئن باشید..البته اینها نظر من است........
به انچه هستید افتخار کنید نه آنچه دوست دارید باشید که وجودتان گوهری نایاب است تنها اگر خوب بیاندیشید.........