سلام به اتنا عزیز:
من با نظر no1موافق هستم قدم اول شناخت خود هست.
به نظر من اگه ادم تو چیزی تردید داشته باشه دیگران براش تصمیم می گیرند.
اگر خودش انتخاب نکنه دیگران براش انتخاب می کنند.
و در کل اگه خودش راهش رو انتخاب نکنه دیگران براش انتخاب می کنند .
پس باید در مرحله اول به خودمان تکیه کنیم بعد به دیگران ،که اگر روزی کسی پشتمان را خالی کرد محکم زمین نخوریم ،خودمان برای خودمان پشتوانه خوبی باشیم.
به نظر من هیچ کس به خاطر رفتار ساده لوحانه به کسی هدیه نمیده ومحبوب همه واقع نمیشه،کسی موفق تر(رسیدن به خواسته هایش) ومحبوبتره که داناتر باشه .امروز اقای سنگ تراشان مطلبی با عنوان "بچه باش ،اما بچه زرنگی باش"گذاشته بودند ،برایم جالب بود ،کسی محبوبتر ودوست داشتنی تره که در عین پاکی وزلالی ،زرنگ باشه ،یا به عبارتی گلیم خودشو از اب در بیاره.
به نظر شما وقتی مجبوریم با ادمهایی روبرو بشویم که دائم انتقاد می کنند ومتلک می گن ودخالت میکنند،ایا درسته گذشت کنیم و هیچی نگیم اونها هم روز به روز گستاختر بشن وبیشتر به حریممون وارد بشن و حدومرزی رو نشناسند ودخالتهاشون رو بیشتر کنند وبه جای خودمون برامون تصمیم بگیرند.
من خودم این تایپیک رو خیلی دوست دارم (چون واقعا بعضی اوقات میمونم با دیگران چگونه رفتار کنم)،من دوست داشتم یه همچین تاپیکی رو باز کنم ولی اتنا جون شما زحمتش رو کشیدی،متشکرم.
در ضمن کتاب"ایین دوست یابی"از "دیل کارنگی"هم می تونه تو این راستا خیلی کمکت باشه ،کتاب خیلی خوبی هست.









پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)