با درود؛بهرحال آدمی از بدبختی و تیره روزی دیگران و خود متأثر می گردد،و اینکه بیان داریم(نمی گویم که شما می گویید)که:می شود با دیدن جهان و رخدادهایش که بدبختانه بیشترشان هم دردآورند،با یک گونه خودفریبی یا کارهای درونی خود را شاد نگاه داشته و عین خیالمان نیز نباشد،یک پارادوکس است و ناممکن؛همین است که در این روزگار،آدمیان از درک هم و غمخواری یکدیگر ناتوانند؛؛؛بدرود.