با سلام، چند نکته مبهم در جوابهای شما دارم که ایجاد سوال مجدد نموده:

-چرا که نه . مثلا وجود انسان . آیا قبول ندارین که انسان محصول توامان عقل و احساسه ؟
--کدوم عقل رو می فرمائید؟ عقلی که محصول توهم ماست و ما فکر میکنیم عقله، یا عقلی که خالق آفریده؟ و خودش هم گفته که کمتر چیزی که بین مردم پخش کرده همین عقل است؟

-به نظر من انسان کامل فقط یه اصطلاحه و نه چیزی بیشتر . اما اهمیت همین اصطلاح ساده اونجایی به چشم میاد که باعث می شه شما در یک جریان رشد قرار بگیرید ...
--اگر انسان کامل یک اصطلاح باشه پس منو شما برای چی میدویم؟ میدویم تا به چیز واهی برسی؟ توهمی یا سرابی که نیست؟ و شما چطور بدون راهنما میتونین در معرض رشد قرار بگیرید، و من، و دیگران...؟ آیا رهبر و نقطه عطف جریان رشد جز یک راهنمای کامل میتونه باشه؟


-نسبی
--واقعا فکر می کنید خوبی وبدی نسبی هستند؟پس با این حساب خیلی چیزها که از نظر من درست و خوب و صواب هست از طرف شما نادرست و بد و غلط خواهد بود. پس حق با کیست؟ اگر یک معیار ثابت و یک متر صلب و یک نقطه صفر کامل نداشته باشید، چطور میتونید اندازه بگیرید؟

ممنون از حوصله دوستان