روم نميشه برم به معشوق بگم

[من و خودم]

عليك سلام دوست مهربان
من از اول امسال ميشناسمشون(الآن ترم دوي دانشگاهيم)
ما دوتا فعال ترين شاعراي انجمن ادبي هستيم ... اين بنده خدا خيلي منو تحويل ميگيره ولي من فكر ميكنم سطح شعر ايشون از من بالاتره... بعد خوب يه دفعه منو با دوستمو دعوت كرد شهرشون براي يه انجمن شعري... ما هم رفتيم اونجا هم هم خودش هم خانوادش ما رو خيلي تحويل گرفتن ، تازه اصرار هم كردن كه شام هم بمونيم... يه دفعه هم من بهشون گفتم بريم يه انجمن شعر زنان با اون و دوستش رفتيم... ديگه خيلي فرصت نكرديم با هم جايي بريم... آهان اينرو هم بايد بگم كه روزي كه ميخواستن برن جنوب صبحش ايشونو دم در دانشكده ديدم با هم تا كلاس رفتيم دو كلمه هم با هم صحبت كرديم ، بعد من ميخواستم يه چيزيو ازش بپرسم (كه هيچ ربطي به اين قضيه نداشت) ولي وسطه حرفم منصرف شدم و گفتم بعدا بهتون ميگم ... وقتي داشتن سوار اتوبوس ميشدن من رفتم يه خاحافظيه مفصل باهاشون كردم بعد يه هو حضرت معشوق به من گير داد چي ميخواستيد از من بپرسيد من هم گفتم ولش كنيد حالا بعدا فرصت هست بعد حضرت معشوق به دوستاش گفت اگه ميشه ما رو تنها بذاريد و دوباره به من گفت حالا مي تونيد بگيد من هم كپ كردم ديدم موقعيت خوبيه ولي به دو دليل هيچي نگفتم 1 نمي خواستم سفرشو خراب كنم 2 جرعت نكردم...
ايشان كلا نگاهشان خاص است (لطفا مسخره ام نكنيد) وقتي به نگاهش فكر ميكنم ته ته دلم يه جوري ميشه اصلا مي لرزم (مثل همين حالا) به معناي واقعي كلمه دلمو تو نگاهش جا گذاشتم...و باز هم به معناي واقعي كلمه هر لحظه تو فكرمه... اين عجيب نيست ؟ خيلي جالبه نه؟ تا حالا اين حسو نداشتم
مثل لحظه ي سرازيري ترن هواييه هم ترس هم هيجان هم لذت هم.... نميدونم چي بگم......... در هر حال ايشون تقريبا بيش از ديگران منو تحويل ميگيرن...
من ناخواسته خواسته ام يعني وقتي در ديد من معلومه ناچارا مجبورا نگاهش كنم و خوب بسيار هم پيش آمده كه چش تو چش شديم و من شرمنده

نميدانم چه ميخواهم بگويم ... زبانم در دهان باز بستست