سلام:دوستان خوبم
يك پيشنهاد :اين كه ميشه توي خونه ها يك صندوق گذاشت و هرروز يك اعتراف از اشتباه خودمون داخل اون بيندازيم و شب يك جلسه تشكيل بديم و در مورد حل و فصل و اصلاح اون از همديگه ياري بخواهيم اخه هر كله اي يك مغزي داره
وقتي انها را روي هم بريزيم نتيجه بهتري داريم يه موقع هستش كه كو چكترين فرد خونه راه حلي ارائه مي ده كه بزرگترهارو متعجيب مي كنه.
خوب .اصل پيشنهادم روي اعتراف كردن و پذيرش اشتباه بود. راستي ما چقدر اشتباهاتمان را به گردن مي گيريم ؟؟اصلا نگاهي به ان مي كنيم ؟؟؟؟ ايا وقت مي كنيم مروري داشته باشيم ؟ يا اگر متوجه شديم ان را مانند گردنبد گردن فر د ديگه اي مي اندازيم وخلاص؟؟.
خانواده هاي اروم و خوشبخت اگر مشكلي پيدا كنند . هريك نفر اون خونه تقصير را به گردن خودش مي گيره و عذر مي خواد و با هم دنبال راه حل مي گردند .باهم مهربونند . كسي به كسي خشم نمي گيره و نمي خواد هر طور شده و به هر شيوه اي كه هست اون رو از گردن خودش واكنه و گردن ديگري بندازه .اما خانواده هاي نااروم و مشكل دار برعكس هيچ كدومشون حاضر نيستند حتي تقصير گناه خودش را هم به دوش بگيرند. هركسي گناه را گردن كس ديگه اي مي ندازه . اگر هم از درونش قبول كنه ولي هيچ وقت به زبون نمي اره و مي خواد هر طوري شده خودشو تبرعه كنه.
حالا پيشتهاد مي كنم كه صندوقي براي اعترافات رو زمره بگذاريم تا هم انهارا شناسايي كنيم وهم كمك به رفع اون .
فكر مي كنم اگر اين اعتراف كردن را باب كنيم دلخوريها كاهش مي يابه . عصبي شدن ها كمتر مي شه . احساسات بهتر شناخته مي شه .انتقاد ها بهتر پذيرفته مي شه.چون دستهايمان را بالا گرفته ايم و لازم نيست ديگري به خود زحمت بده و مارا مقصر كنه.
با اعتراف ما خودمان اولين منتقد هستيم.يعني من پاك و بي عيب نيستم و ممكن است خطايي از من سرزند حال سهوا يا عمدا ولي حاضرم خودم را اصلاح كنم . واين چراغ سبز نشان دادن ارتباط ما را باهم گرم و صميمي مي كنه.
وقتي با خود خلوت مي كنيم ديگه ازدست عذاب وجدان داشتن و ملامت كردن خودراحتيم چون قبلا اعترا ف كرده ايم . ديگر باري را بدوش نمي كشيم . در خارج از خانه وقتي يك نفر از ما انتقاد مي كنه خوب، بلد شديم كه، چه واكنشي را نشان دهيم ..انتقاد را از ريشه و به كل رد نمي كنيم بلكه بررسي مي كنيم بعد با فكر و تدبير ميبينيم كه بپذيريم يا رد كنيم و احترام طرف مقابل راهم حفظ مي كنيم چون قبلا داخل خانه خودمون اعتراف مي كرديم و انتقادهارا جلو جلو مي پذيرفتيم و انهارا باكمك هم تجزيه و تحليل مي كرديم.
در ضمن وقتي دنبال معايب خودمان هستيم ديگر دنبال معايب ديگران كمتر هستيم وكمتر انتقاد مي كنيم و چون كمتر انتقاد مي كنيم انتقادمان بهتر پذيرفته مي شود و قتي با خودمان مهربون هستيم و درست از خودمون انتقاد مي كنيم همانطور هم با ديگران مهربون هستيم و دوستانه و مناسب انتقاد مي كنيم نه خصومتي داريم و نه جنگي.
البته اگر صندو ق را گذاشتيم ديگه نبايد ازش غافل بشيم .بايد هرروز مراقب باشيم.
دوستان نظرتون در مورد پيشنهادم بگيد .ممنون
خدايا كمكمان كن هروزمان بهتر از ديروزمان باشد.«امين»