با اجازه دوستان خودم اولين چيزي را كه معجزه در زندگي ام بود را براتون مي نويسم

حدود سال 79 بود كه بطور كاملا غير منتظره مادرم دچار سكته مغزي شد چون توي شهرستان ما بيمارستان نبود و بخاطر اينكه شب از نيمه گذشته بود برديمش توي بيمارستان الزهرا اونجا يه چند ساعتي بود و دكترا اومدندو رفتند و خلاصه گذشت تا صبح درد كشيد با كلي سختي توي يه بخش بستري شد خلاصه اينكه دو روز بعدش كه قرار شد مرخصش كنند و به قولي بهتر شده بود يا اينطور به نظر مي رسيد كه بهتر شده ولي اينطور نشد چون برادرم از بيمارستان تماس گرفت كه مامان دچار تشنج شده و حالش يكمي خوب نيست وقتي از خانه راه افتادم به سمت بيمارستان تمام راه دلشوره داشتم نمي دونم چرا احساس مي كردم وضع از اوني كه بهم گفتن بدتره ... وقتي رسيدم دم در بخش و كارت همراه رانشان دادم از نگاههاي عجيب دربان اونجا خيلي نگران شدم تمام طول سالن را دويدم ... در اتاق را باز كردم توقع داشتم كه چي ببينم مامانم كه نشسته و بهش سلام كنم و ازش بپرسم بهتري مامان گلم ... ولي وقتي در را باز كردم خشكم زد يه بغضي توي گلوم را گرفت اين واقعا مامانم بود روي تخت كه به دستگاه اكسيژن وصلش كرده بودن بيهوش... بي رمق بدون هوشياري اونجا بود روي تخت درست جلوي چشماي من كه روز قبلش بوسيده بودمش و ازش خداحافظي كرده بودم ... ديگه نفسم بالا نمي اومد داداش مگه تو نگفتي فقط تشنج كرده پس چرا اينجوري شده ... دكتري كه بالاي سرش بود گفت كه متأسفانه متوجه نشده بودن و چون سياهرگ اصلي كه خون را از مغز برميگردونه بسته شده بوده و توي سي تي اسكن معلوم نشده حالا بر اثر فشار پاره شده و يه خونريزي گسترده توي مغزش بوجود آمده كه متاسفانه جلوي خونريزي را هم نمي تونستن بگيرن ... يعني چي يعني خون هنوز لخته نشده دكتر ... نه چون رگ بسته است و بخاطر داروهايي كه بهش مي ديم خونش خيلي رقيق شده و خونريزي را بيشتر مي كنه بايد خيلي مراقب باشيد ... و ما شديم پرستار مادرم توي بيمارستان ... هر روز دكترا مي اومدن و مي رفتن ولي بهبودي نبود هر روز حالش رو به وخامت مي گذاشت خون لخته نمي شد و لخته هم جذب نمي شد . خدايا ... هر روز سطح هوشياري پايين تر مي اومد و خلاصه به جايي رسيد كه ديگه هيچ عكس العملي نبود و بهترين جراح اصفهان اعلام كرد كه حدود دو درصد الي سه درصد شانس زندگي داره كه اون هم اگر زنده بمونه تا آخر عمر فلج مي مونه از تمام بدن و تازه ممكنه ديگه حرف هم نتونه بزنه چون تمام لپهاي مغزش مملو از خوني بود كه از سياهرگ جاري بود كار به خونريزي كليه و مثانه هم رسيد ديگه دكتر اصلي اش كه با شجاعت داروهايي را با دوزهاي خطرناكي تجويز مي كرد تا شايد بتونه نجاتش بده هم قطع اميد كرده بود و بالاخره بعد از يه ماه گفت كه چون ديگه احتمالا به همين حال بيهوشي خواهد ماند تا ... پرونده را گرفت تا مرخصش كنه چقدر گريه و زاري كردم خانم دكتر تو را به خدا اونجا چكار كنم وقتي كه حالش به اين وضع هست ... اون كه ديگه بدون دستگاه نمي تونه نفس بكشه ... خلاصه به زور باز نگهش داشتن اونجا توي بيمارستان توي نمازخانه انگار خدا به آدم نزديكتره ... هر لحظه خدا را صدا مي كرديم و ازش مي خواستيم كمكي كنه جايي كه متخصص ترينها ناتوان بودند ... يه روز داداش گفت كه از امروز كنار گوشش قرآن را بخوان شايد اين روزاي آخر باشه اما آخه خدا من چطور مي تونستم ... چقدر بهش التماس كردم چقدر امام رضا را به وصاتت گرفتم ... هر چي بخواي از جون من بگير ولي مادرم را برگردون ماه بهمن بود نزديك عيده خدا تازه به اميد عيد خانه را درست كرده بود ... خدايا كو اون معجزه اي كه مي گن ... مگه فقط بايد زمان پيامبرات معجزه را نشان بدي .. من قبولت دارم ولي به من هم نشان بده تا واقعا باورم بشه كه معجزه هم مي تونه اتفاق بيفته ... خدايا يه بار براي هميشه دعامو آرزومو و خواسته ام را برآورده كن مادرم را بعنوان عيدي بهم برگردون ... اينكار براي تو هيچه ... پس معجزه ات را نشانم بده به همه اونهايي كه باورت ندارن نشون بده كه مي شه مگه نه اينكه مرده ها را زنده مي كني پس نشان بده ... و اون شب خانمي كه دخترش هم اتاق مادرم بود خوابش را برام تعريف كرد گفت كه ديده يه آقاي سبز پوشي اومد توي اتاق صورتش را از بس زيبا بود نمي شد وصف كرد نوراني بود و خوش صدا .. به عمه ام كه بالاي سر مادرم گريه مي كرده گفته چي شده ، عمه ام در جوابش مي گه كه زن برادرمه كه دكترا جوابش كردن ... همان آقا گفته كه اين خانم هيچي اش نيست برش داريد و بريد بيخود هم گريه زاري نكنين...
و دو روز بعد وقتي كه صبح دكتر شيفت اومد تا مثل هميشه تست هوشياري مادرم را انجام بده مثل هميشه بالاي سرش نگاهش مي كردم آروم بود ...
خانم دكتر مادرم را صدا كرد سلام خانم ... صبحت بخير
در كمال ناباوري مادرم جواب داد ... سلام با صدايي خيلي آروم و خسته
واي خداي من به هوش اومده هوشياري اش برگشته ... اشك توي چشمام جمع شده بود همينطور هم خانم دكتر باز پرسيد .. حالت خوبه
الحمدالله ...
خانم دكتر اشك مي ريخت اين معجزه است واقعا معجزه است ... دويد توي سالن و دكتر متخصص بخش را خبر كرد اونها اومدن همه شون همه اونهايي كه فكر مي كردن ديگه اميدي نيست
مادرم به همه جواب مي داد و كمتر از يه هفته كاملا هوشيار شد فقط مونده بود فلجي اش كه دكتر.. گفته بود خوب ما برديمش خانه و با فيزيوتراپي دركمتر از شش ماه سر پا ايستاد و خدا را شكر الان بعد از گذشت اين چند سال شد سرزنده و سالم پيش ماست و خدا اونو دوباره بهمون برگردوند و اين كه اين اتفاق يه معجزه بود چيزي بود كه من ديدم و حتي تمام دكترها اعتراف كردند كه زنده موندنش برگشتنش و راه رفتنش همه اش معجزه بود
تنها چيزي كه مادرم به ياد داشت اين بود كه در خواب مي ديده كه عده اي از مردم همه با هم توي يه صحرا به سمت يه گنبد سبز رنگ مي رفتن تا زيارتش كنند كه يكباره بادي مي وزه و همه چيز را مثل دانه هاي شن دور مي كنه مادرم مي دويده كه بهشون برسه ولي صدايي بهش مي گه نه تو نبايد بري بايد برگردي حالا نه وقت رفتن نيست ...

ببخشيد سرتون را درد آوردم اگر وقت كرديد و خونديد ازتون تشكر مي كنم مي دونم كه هر روزه از اين اتفاقات مي افته كه به نظر عادي مي آيد ولي همه اينها معجزه است فقط ما بهشون بي توجهيم ممنون از توجهتون