سلام بد نیست با زندگی من هم اشنا بشی برو تو تجربه های فردی و قسمت " دارم دیونه میشم حیف من که ازدواج کردم " رو بخون...
هدیه عزیزم از تو بد شانس تر من هستم با خیلی های دیگه ولی یک چیزی رو بعد از چند سال زندگی مشترک و با همچین خامواده هایی وصلت کردن....فهمیدم....یک راز بزرگ که اگه بهت بگم یک عمر ممنونم میشی ..ولی اولش باید قول بدی بهش عمل کنی....قول دادی؟!
ببین فقط به فکر شوهر و خودت و خانواده خودت باش ...لطفا ادای عروس های خوب رو هم براشون در نیار که اینا یاد بگیر نیستن.همش هم به خودت نگو ما خوب بودیم اونا بد کردن و بد بودن...تو اصلا نباید بهشون فکر کنی.همیشه اگه موردی اتفاق افتاد و اونا کم کاری کردن فکر کن شوهرت نه پدر داره نه مادر نه خواهر و نه برادر....اون یک پسر تنهاست !
ولی راز بزرگ که گفتم ....اینه که تنها چیزی که تو دنیا ارزش مشغول کردن ذهن و فکرتو نداره مادر شوهر و کلا خانواده شوهره.حیف نیست این گلوکز های نازنین مغزتو هدر میدی عزیزکم!درس بخون ...کار بکن ....اگه خانه داری به خانه و زندگیت برس به خانوادت سر بزن اگه همسرت وقت نداره خودت برو خونه پدرت و خواهر و برادرات....کلاس ورزشی برو کلاس اموزشی برو ...و هر کاری بکن که فقط بهت خوش بگذره....ما خانوم ها و اقایون در درجه اول ازدواج میکنیم که به همون خوش بگذره...هدف کلی یادت نره باید در هر زمان و مکانی هستی بهت خوش بگذره و بقیه چیزها رو فراموش کن...اگه تورو یک ساندویج کالباس خوشحال میکنه حتما بخر وبخور و به ضررهای غداهای فست فوت فکر نکن.
اگه جایی هستی که نمیتونی خوش باشی اونجا رو ترک کن و یا اصلا نرو خودت رو فدای 50-60سال زندگی باقی مانده نکن که نصفش رو هم تو خوابیم که کلا میشه 20-30سال!
هر کاری بکن که بهت خوش بگذره...شاید به اینجا که رسیدید بگید وای این لوسیا چه از خود راضی یه!ولی باور کن این شعار همه ادم های شاد و موفق است.البته موجبات ناراحتی بقیه رو فراهم نکن ولی اول همیشه به خودت فکر کن گور بابای هرکی که نمی خواد خوشحالی تو رو ببینه...موفق باشی عروس خانوم