مشکل شیدسا با سرکار نرفتن حل نمی شود،باید همسر ایشان مسئولیت پذیر باشد و تنبلی نکند.خیلی جالب است:ایشان هنگامی که به شوهرشان می گوید این کار را انجام بده(نه آنکه دستور دهد،فقط خواهش می کند چون ده تا دست ندارد که هم غذا را بپاید که سر نرود و نسوزد و باید مراقب بچه باشد!!) همسرشان از کمک شانه خالی می کند!!!
نمی فهمم چرا ما همه چیز را از خانمها می خواهیم؟؟چرا باید همواره آنها فداکاری کنند؟؟؟محبت کنند؟؟؟؟حرف شوهرانشان را بفهمند؟؟؟
مگر زن در زندگی خود بدهکار شوهرش است!!؟آیا مردان وظیفه ای ندارند؟؟؟؟؟؟زنان نجیب و متحمل ما که به هرحال صبر و تحمل دارند.این دیگر چه صیغه ایست که بخواهیم کارشان را ترک کنند یا احساس شوهر را فهمیده و درک کنند!!!!!!!
چرا آن طرف ماجرا را نمی بینیم.
به پیر به پیغمبر اگر زنان از آنچه حق آنهاست کوتاه بیایند،اوضاع بدتر می شود . . . . . آخر جان من!مگر وقتی یکی دارد به آدم فحش می دهد یا از آدم سواری می گیرد،می توان به گفت:عزیزم!بر گونه اش بوسه زد یا به او گفت:شما درست می گویی یا آره تو بازم فحش بده،اصلاً من حقمه!!!!