چند روز قبل با دکتر هلاکوئی صحبت کردم. اول از همه کلی به خودم توپید که تو بسیار ساده و ساده لوح هستی و کی به تو مدرک فوق لیسانس داده! و البته اعصابش از صبر من و امید بیش از حد من خورد شده بود و گفت که تو در تصوراتت غرق هستی و بیا بیرون و پات رو روی زمین بگذار. خلاصه خیلی بهم سرکوفت زد که تحمل زیادت احمقانه بوده. به هر حال حرف راست رو باید پذیرفت.ولی دوستان اگر به جای همسر سابقم یک انسان نرمال که متجاوز هم نبود قرار داشت و چیزی در درونش بود که خودش جلوی خودش رو می گرفت، به نام وجدان و تقوی آیا ایشون هم از مهربانی و پذیرا بودن و مثبت بودن من هم شکایت می کرد؟
و در مورد خانم سابقم گفت که flirt می کرده(لاس زدن) این کار شایسته هیچ انسانی نیست و یک انسان چنین کاری نمی کنه پس....
و در مورد گدشته اش گفتم و گفت "اگر قبول کنم که همینگونه که می گوئید باشه" براش عجیب بود همچبن گذشته پاره پاره ای!
گفتم که ظاهر و باتنش 180 درجه با هم متفاوت بود و بسیار خنده رو و خون گرم می نمود و گفت که این آدمها به دلیل رنج درونی بسیار به این سمت رو میارن و بسیاری از غمکین ترین آدمها خندان ترین هستد و گفت که اینها من رو نمی تونن گول بزنن. آقای دکتر من اطلاعات شما رو نداشتم و گول خوردم.
گفتم که در 2 مورد احساس رنج و گناه می کنم. کاری که با خودم کردم و خودم رو گول زدم و 6 سال عمرم رو هدر دادم. که ابدا موافق نبود و گفت که اصلا اینجوری نیست و تشبیه کرد به یک ماشین که فقط یه ماشین دیگه بهش مالیده و خسارت جرئی چیزی نیست. و گفتم ناراحتم شاید من باید قبلا می بردمش پیش روانشناس وطی یک دوره طولانی درمان بشه. ولی گفت که اصلا وظیفه تو نبوده. اصلا و ابدا. به خصوص که خودش هم قبول نداشته. و گفت که این آدمهای تحفه و آشغال هستند و زندگی ها رو خراب می کنند و با کارهائی می کنند و عشوه و حرف هائی که می زنن و کارهای سکسی که می کنن
گفت که این آدم با ابن کارهاش گور خودش رو کنده و خودش رو خاک کرده! گفت اینکه سخته درسته. اینکه اشتباه کردی درسته. اینکه کاش اتفاق نمی افتاد این هم ای کاش. ولی ابدا احساس گناه نکن!
گفتم این آدم با افتخار به همه هم می گه که دوست پسر دارم و مثل این عقده ای ها می مونه که در کم سن و سالی ازدواج کردن و حالا یادش افتاده که جوونی نکرده! گفت که چه افتخاری ! گفت که آیا به نطر شما این افتخاره؟ بقیه آدمها اینجوری فکر می کنن؟ آیا بقیه که می بینن که طرف زندگی داشته و در ازدواج بوده حالا این کارو می کنه افتخاره؟ بقیه به چه چشمی بهش نگاه می کنن؟
جالب هم هست که این مساله رو که به چند تا آمریکائی و ایرانی ها که اینجا بزرگ هم شدن گفتم چندششون شد. حتی کسائی که طرف رو می شناختن.

امیدوارم که خودش این صحبت رو که از رادیو پخش می شد رو شنیده باشه و بفهمه که کی هست و بفهمه که اگرابتدا من ناراحت بودم از رفتنش، این حس گناه در من بوده که ریشه ای نداشته و حس من اشتباه بوده نه به خاطر رفتنش، من 6 ماه بود دعا می کردم که خود خدا یک راه جلوی پای من بگذاره که از سر لطفش کرد.البته اونی که من از مادرش بهتر می شناسمش فقط اون قسمتهائی که گفت" تو توی تصوراتت عاشق یکی بودی که در واقعیت این نبوده" رو می شنوه. باورتون می شه که یک نفر بتونه اینقدر دگم باشه؟

این به فراموش کردنش به من بسیار کمک می کنه.