مراقبه معنوی

[paiize]

کسی که رضای خدا را مد نظر قرار می‌دهد، ضمن اینکه باید مدام درستی نیت و اعمالش را براساس علم و معرفت بسنجد، آنگاه باید سرزنش و قضاوت مردم را در عین حالی که کار درست را انجام می‌دهد به جان بخرد. یکی از زیباترین قسمت‌های رشد، پذیرش تلخی سرزنش‌ها و تهمت‌هاست. جایی که توضیح دادن فایده ندارد و باید با سکوتی حکیمانه زخم سرزنش‌ها را تحمل کند. این کار چند فایده دارد؛ هم غرور بی‌جا را می‌شکند هم عمل را خالص‌تر می‌کند. به شرطی که سکوت و بی‌توجهی او به سرزنش‌ها، لجاجت و خودرأیی نباشد.

سلام
لطفا این موضوعی که مطرح کردید رو‌بیشتر باز کنید
چه سرزنش و قضاوتی هست که موجب تلخی و آزردگی میشود،من فکر میکنم یا این قضاوت و سرزنش تا کنون برای من پیش نیامده یا من منظور این صحبت رو متوجه نشدم.
آیا تهمت و سرزنش و قضاوت از روی جهل یا از روی نیت بد موجب آزردگی میشود؟به نظرم به راحتی میتوان ازش عبور کرد بدون ذره ای تلخی و با همان سکوتی که نوشتید مسیر مشخص تر میشود.


پ.ن:ببخشید این مطلب رو اینجا مینویسم اما چرا نمیشه در تاپیک تنظیم هیجانات پست ارسال کرد،اگر بشه خیلی بهتر میشه،اگه امکانش هست منتقل بشه در انجمن دیگری تا بقیه هم امکان ارسال پست داشته باشند،ضمن تشکر از جناب باغبان که پست های ارزشمندی در اون تاپیک ارسال میکنند