انسان در درون خود بذرهای مختلفی دارد؛
بذر مهربانی - صداقت ، عشق ، امید ، آگاهی، فروتنی ، صبر، شجاعت و خیلی چیزهای خوب دیگه..... اگر این بذرها را آبیاری و پرورش دهد ، پس از مدتی میتوانند تبدیل به یک باغ زیبا و پربار شوند،،،
اما اگر رهایش کند یا بذرهای منفی را بکار بگیرد مانند ناامیدی ، خشم، کینه و موارد منفی دیگه.... اون موقع این باغ میتواند خشک یا ویران شود .
انسان باغبانِ خودش است .... میتواند خارها را هرس کند ....میتواند بذرهای خوب را پرورش دهد ..... میتواند باغ وجودش را سرشار از نور کند.![]()







پاسخ با نقل قول

علاقه مندی ها (Bookmarks)