نگاهی نو

[ammin]

وقتی انسانی آگاهانه و با اختیار، مسیر ایمان را در پیش می‌گیرد و با عبادت، تفکر و رفتار درست، پایه‌های این بنای روحانی را در وجودش محکم میکند، آنگاه تمامی شئون وجودی او—از گفتار و رفتار گرفته تا مهم‌تر از همه، سکوتی آگاهانه به مسیر رشد و ارتقای لحظه به لحظه او تبدیل میشود

قرآن کریم و سخنان ائمه معصومین (ع) با تأکیدی ژرف، انسان مؤمن را از هرگونه «لَغو» و «لهو»—یعنی گفتار و رفتار بیهوده بازمی‌دارند.


> «قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ الَّذینَ هُمْ فی صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ وَ الَّذینَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ»
> *به یقین مؤمنان رستگار شدند، همان کسانی که در نمازشان خشوع دارند و آنان که از لغو و بیهوده رویگردانند.

در نگاه نخست، پیام این آیات و احادیث مشابه، تشویق به تمرکز بر امور مفید و پرهیز از اتلاف عمر در مسیرهای بی‌ثمر است. هر انسان مومنی یک پیشه و شغل دارد که با این شیوه در آن متخصص میشود.اما بخش مهم‌تر این توصیه ها مربوط به مسیر ایمان و آن حرکت جوهری است که روح طی می‌کند. یعنی در لایه‌ای عمیق‌تر، رعایت این توصیه ها نقش عمیقی در در ارتقا ایمان دارد.

ایمان، ایستا نیست، یک جریان سیال و پویا است که همواره در حال شدت و ضعف است. هر عمل، گفتار یا حتی فکر انسان، یا چونان غذایی مقوی، این جریان را تقویت می‌کند یا چون سدی مسیر آن را مسدود یا منحرف میکند. لغو و لهو، میتواند فضای ذهن و قلب را با اموری پر می‌کنند که هیچ بار معنایی برای روح به همراه ندارند و در نتیجه با بی اعتنایی به آنها، «حضور» و «آگاهی» دائمی نسبت به خداوند افزایش پیدا میکند


اگر چه فضای مجازی باعث اشتراک گذاری تجارب و نکته های مهمی در همه ابعاد زندگی از گل و گیاه، روانشناسی، انسان شناسی ، خانه داری و تربیت و همچنین نکات منفی نیز هست. اما سازندگان آن عمدتا بر سود شخصی و تبلیغات خود متمرکز هستند، وقتی فردی وارد این فضا می‌شود ممکن ساعتها از وقت خود را صرف این فضا و بُعد سرگرمی آن کند. غیر از فضای مجازی اموری که انسان را بیش از حد سرگرم کند زیاد هست.

یکی از مهمترین دارایی های انسان وقت اوست. اگر کسی خودش را در این مسیر حفظ کند، مجربا آثار و برکات زیبای آن را در زندگی و رشد روحی اش مشاهده می‌کند و به این راحتی حاضر نخواهد بود وقت خود را صرف امور و سخنان بی فایده کند