برای من توجه داشتن در نماز مسئله خیلی مهمیه،خیلی تلاش میکنم که توجه در نماز رو از دست ندم اما گاهی پیش میاد که متاسفانه چند روز این اتفاق نیفته و بی توجه میشم،بدون حضور در پیشگاه خدا ایستادن حقیقتا دلم رو میشکنه!
خیلی مسئله عجیبیه!آیت الله بهجت گفتند که هر گونه با نمازت رفتارکنی ،همانگونه در زندگی مان بازتاب دارد،یعنی اگر نماز روبه تاخیر انداختیم،منتظر تاخیر در همه امور زندگی باشیم
آیت الله قاضی گفتند که اگر نمازت رو حفظ کنی ،همه چیز رو میتونی حفظ کنی!
شاید برای این بزرگان کار ساده ای بوده باشه اما مطمئنا برای ما خیلی سخته!
تجربه و تمرینی که من داشتم و دارم برای توجه وحضورم در نماز،اینه که توی همه ی کارهام سعی کنم حضور کافی داشته باشم،یعنی تمرین کنم برای حضور داشتن در لحظه و لذت بردن از لحظه ئ آنْ
مثلاً موقع غذا درست کردن با تمام توجه این کار و کنم و ذهنم رو کنترل کنم منحرف نشه و برای خدا این کارو انجام بدم،یا موقع آب خوردن ،یا حتی مسواک زدن یا با بچه ها بازی میکنم تمام سعی ام اینه که در لحظه باشم،این تمرین ها باعث میشه که وقتی هم در پیشگاه خدا قرار گرفتم و شروع به نماز خواندن کردم ذهنم منحرف نشه،خیلی سخته و گاهی هم پیش میاد که ناموفق هستم اما تلاشم رو میکنم
امیدوارم دوستان هم بیان و تجربه شون رو برای توجه در نماز بنویسن تا استفاده کنیم،خیلی دوست دارم بدونم بقیه چطور این کارو میکنن یا تلاش میکنن واسش!؟
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)