امام صادق ع فرمودند:
عابدی سه سال پیوسته دعا می کرد تا خداوند به او پسری عنایت کند ولی دعایش مستجاب نمیشد.
روزی عرض کرد:
خدایا! من از تو دورم که سخنم را نمیشنوی یا نزدیکی ولی جوابم را نمیدهی؟!
در خواب به او گفتند:
سه سال است خدا را با زبانی که به فحش و ناسزا آلوده است میخوانی، اگر میخواهی دعایت مستجاب شود فحش و ناسزا را رها کن، از خدا بترس، قلبت را از آلودگی پاک کن و نیت خود را نیکو گردان.
حضرت فرمود:
او به دستورات عمل کرد، آن گاه خداوند دعای او را اجابت کرد و پسری به او داد.
(اصول کافی 325/ج2)








پاسخ با نقل قول

علاقه مندی ها (Bookmarks)