حال روحی خوبی ندارم.

[miss seven]

سلام مجدد بانو
ممنونم که توضیحات بیشتری برامون دادین.
ببینید بنظر من کار کردن روی شخصیت و خود زمانی نتیجه بهتری داره و واقعا جواب میده که آدم آرامش بیشتری داشته باشه . به طرز خیلی بدیهی آرامش درونی به آرامش محیط ما بستگی داره ، حداقل برای من به شخصه اینگونه اس، افرادیکه بنظرم خیلی تزکیه نفس انجام دادن با وجود مشکلات زیاد آرامششون رو حفظ میکنند که خب غیر ممکن نیست ولی زمان میبره و نیاز به ارتباط و شناخت قوی خداوند داره .
یادمه زمانیکه روانشناسی میخوندم یکی از اساتیدمون بهمون گفت : مراجعین گوناگونی نزد یک روانشناس میرن ، با اعتقادات و باور های مختلف و غیره ، گفت شما اگر آدم مذهبی باشید نمی توانید با همون شیوه مراجعتون رو راهنمایی کنید چون اون شخص اصلا ممکنه هیچ باوری به این مسائل نداشته باشه. صحبت های استادم درسته ولی من در زندگی خودم با اینکه ممکنه انسان دیندار واقعی نباشم ولی کاملا متوجهم که آدم هایی که ارتباط خودشون با خداوند قوی هست ، زمان میزارن و نسبت به خداوند معرفت بیشتری پیدا میکنند ،آدم های آرام تری هستند که ظرفیت روحشون بالاست. الآن من نمیدونم شما که مسئله تون رو با ما مطرح کردین چه باور ها و اعتقاداتی دارید ولی بهتون پیشنهاد میکنم این ارتباط رو قوی تر کنید .
سوالی که میخواستم از شما بپرسم این هست که اگر صلاح میدونید و قابل ذکر هست ،بگین چه ایرادات رفتاری و اخلاقی از جانب شما بوده که همسرتون گفتن بخاطر تلافی دارم این کارا رو انجام میدم ؟ و یا معذرت میخوام (امیدوارم ناراحت نشید) ، چگونه خیانت هایی صورت گرفته توسط ایشون ؟
نکته مهمی که مطرحه من متوجه شغل شما و نیاز مالی شما هستم ولی عزت نفسی که صرفا بخاطر شغل بدست بیاد پایه و اساس قوی نداره ولی در کل پیدا کردن یک شغل مناسب و خوب با وجود فرزندتون خیلی میتونه کمک کننده باشه .
مورد بعدی اینکه من متوجهم که شما نگرانی برای وضعیت بیماری قلبی پدرتون و یه جورایی میشه گفت احساس عدم حمایت از جانب خانواده رو دارید (حمایت فقط مالی نیست ، خانواده شما به احتمال بسیار بخاطر صحبت اطرافیان و فامیل و تابو بودن طلاق رضایت ندارن ).
اما مورد مهم آرامش شما هم هست ، و صرفا بخاطر نگرانی بیماری قلبی پدرتون نباید زندگی و آرامش روان و اعصابتون بهم بریزه . هممون هم میدونیم عمر دست خداست و ان شاءالله خانواده تون عمر طولانی و باعزت داشته باشند ، پس خیلی نگران این موضوع نباشید .

با توجه به اینکه گفتید همسرتون کلا مخالف بچه بودن و با دیدن برادرزاده شون میل به پدر شدن پیدا کردن ،خیلی نکته ها در این رفتار وجود داره ، همسرتون انسان احساسی و هیجانی و سطحی نگر و به احتمال بسیار دهن بین هم باید باشن ، احساسات ایشون ناپایداره و تصمیمات درست و منطقی برای اینگونه افراد سخته . یه روز خوش اخلاق و مهربونن و در عین حال میتونن عصبی و بسیار پرخاشگر باشن و آدم های یک دنده ای به حساب میان. افراد سطحی نگر با یک لبخند و یک تعریف و تمجید گول میخورن و شیفته طرف مقابل میشن . افراد احساساتی به محبت بیشتر و اینکه خودشون رو میخوان ابراز کنند ، حالا چه از طریق مکالمه و چه کارکردن برای دیگران و غیره ... این گونه انسان ها زیادن و خیلی اوقات این بالانس بهم میخوره و هستن افرادی که در دوره ای واقع نگر باشند و در دوره ای احساسات غلبه کنه .

شما میتونید این مشکل رو حل کنید و جای نگرانی نیست ولی نیاز به مشاور حاذق تر و با تجربه تر در این زمینه دارید. میتونید عضو انجمن آزاد بشید و با مدیر همدردی در این رابطه صحبت کنید و از راهنمایی های ارزشمند ایشون بهره مند بشین و یا در محیط واقعی نزد یک روانشناس خیلی خوب برید ، چون در این فضای مجازی نه ما حضوری شما و همسرتون رو دیدیم و صحبت های ایشون رو نشنیدیم ولی حضوری خیلی میتونه تاثیر بهتری داشته باشه . فعلا هم پاتون رو در یک کفش نکنید که حتما میخوام جدا بشم ، کمی صبر کنید ان شاءالله مسئله تون به خیر و خوبی که برای همه تون خوب باشه انجام بشه .

سلامت و پاینده باشین