✤ رهایی از زندان ذهن ✤

[طنین باران]

آوردن یک فکر به سطح آگاهی


فرض کنیم افکاری دارید که از آن دوری می کنید یا، داشتن آن دلهره دارید زیرا ممکن است احساسات خاصی را در شما به وجود بیاورند. ما افکار شدید و همچنین پستی داریم که از آنها دوری می کنیم. مثلأ آیا تا به حال پیش آمده که درد کمی در دندان خود داشته باشید و نخواهید به دندانپزشک مراجعه کنید؟ می دانید که باید به این درد فکر کنید، اما زیاد به آن توجه نمی کنید و اولویتی برایش قائل نیستید. در حقیقت از آن دوری کرده و نادیده اش می گیرید. نادیده گرفتن یک فکر باعث نمی شود که آن فکر ناپدید شود.

افکاری که برای سلامتی مهمتر هستند، می توانند آنقدر خاک بخورند تا به تشویش و ناراحتی در زندگی شما تبدیل شوند. به جای اینکه تمام انرژی خود را صرف حفظ این افکار در پستوی ذهن خود کنید، سعی کنید آنها را به ضمیر خودآگاه خود بیاورید، زیرا این کار ساده تر است و برای شما آسایش و تسکین به همراه دارد.

حالا به محلی بروید که در آن آرامش دارید و می توانید حداقل پنج دقیقه بدون دغدغه در آنجا بنشینید و تمرین زیر را انجام دهید.

* چند لحظه در ذهن خود به دنبال فکری بگردید که همیشه تلاش می کنید از آن دوری کنید. آن فکر را به ضمیر خودآگاه خود بیاورید و آگاهانه به آن توجه کنید.

* به افکار دیگری که به هر دلیلی به ذهن شما خطور می کنند و باعث حواس پرتی شما میشوند توجه داشته باشید. ممکن است این افکار با آن فکر اولیه که سعی می کردید از آن دوری کنید نیز مرتبط باشد.
* بگذارید این افکار به ذهن شما خطور کنند و سپس از بین بروند. * روی فکر اصلی متمرکز شوید.
* همینطور که این فکر در ذهن شماست چند نفس عمیق بکشید. * این فکر را مشاهده کنید. اصلأ سعی نکنید که آن را تغییر دهید، یا در موردش بحث و استدلال کرده و آن را در نظر خود خفیف کنید.
* بگذارید همانطور که هست، بماند؛ یعنی فقط یک فکر. *
آن را مانند دوستی بدانید که میتوانید بدون قضاوت به حرف های او گوش دهید.

* توجه داشته باشید که وقتی فکری به ذهن شما خطور می کند می توانید شاهد تجسم آن فکر در ذهن خود باشید و فقط آن را در حد یک فکر در نظر بگیرید؛ نه چیزی بیشتر. * توجه کنید که شما، فقط شاهد یک فکر هستید نه خود آن فکر. *

دقت داشته باشید که یک فکر صرفا یک فكر است و نمی تواند به خودی خودی مضر یا سودمند باشد. * حالا پنج دقیقه نفس بکشید و بگذارید آن فکر در ذهن شما باقی بماند. شاید تمام چیزی که لازم باشد این است که کمی به آن فرصت بدهید و رهایش بگذارید.