طنین پارسال یبار داشتم با زن دائیم صحبت می کردم، بهش گفتم خیلی وقته که صبح ها قبل از اینکه بیدار بشم، همش توی ذهنم تکرار می کنم خدایا منو ببخش، خدایا منو ببخش...
در مورد احساسم به خدا صحبت کردیم (اینکه حس می کنم یه دیوار سیاهِ بلند بینمون هست و نمی تونم ازش عبور کنم). بهم یه چیز ساده یاد داد که واقعا معجزه آسا بود. گفت هروقت فرصت داشتی، با خودت تکرار کن: دریافت می کنم عشق خدا را.
منم یه تسبیح از خواهرم گرفتم و صبحا تو مسیر شرکت همین رو تکرار می کردم. دریافت می کنم عشق خدا را، دریافت می کنم عشق خدا را.
باورت می شه یک ماه یا کمتر طول کشید که اثر کرد؟
فکر می کنم همین چیزیکه زن دائیم به من یاد داد، برای تو هم خیلی خوب باشه.
من تازگی دوباره تسبیحمو پیدا کردم، شبا که می خوابم، صبحا که بیدار می شم، و توی راه، همراهمه. الان این شکلی شده: دریافت می کنم عشق تو را، دریافت می کنی عشق مرا.
تو به من اعتماد داری، من به تو اعتماد دارم.
تو دوست منی، من دوست توام.
تو پاکی، من پاکم.
و خیلی حرفای دیگه :)
وقتی با آگاهی قلبی باشه، یه حس نورانیِ خیلی قشنگه. من عاشقشم، تو هم امتحانش کن.
این تکرارها، الان برای من یک راهکار برای تثبیت و عمیق کردنِ باورهای درستمه. ولی برای تو، دریچه های قلبت رو باز می کنه.
علاقه مندی ها (Bookmarks)