سلام گرم من، در این روزهای نسبتا سرد پاییزی تقدیم قلب های مهربان شما، مخصوصا دوستانی که در پست های مختلف احوال پرسی کردن و از دیدنشون دلگرمم.
همه ی ما مثل ساکنین یه آپارتمان هستیم که تو خونه های هم زندگی نمیکنیم، شاید از خیلی اتفاقات زیر سقف همدیگر خبری نداشته باشیم، اما بواسطه ی رفت و آمد در یک فضای مشترک وقتی که لازم باشه بهم کمک میکنیم، احوال همو میپرسیم و از دیدن هم دلگرم میشیم. دکتر نامور گرامی میگن؛
«منظور ما از حواس جمعی این هست که حواسمان به آدمهایی که دور و اطرافمان هستند باشد، گاهی با یک تلفن یا با یک پیام خصوصی، مراقبتی که آدمها از یکدیگر دارند ما را زنده نگه میدارد.»
آرزوی عمر با سعادت و طولانی و دل خوش برای همتون
علاقه مندی ها (Bookmarks)