سلام دوستای من
شدیدا احساس اجحاف می کنم ، احساس تنهایی و اولویت چندم بودن در زندگی همسرم. فکر می کنم همسرم بیشتر به خواست و میل خانوادش رفتار می کنه و کمک اونهاست تا من ، واقعا ناامید و ناراحتم. نمی تونم قضاوت کنم که خدماتی که همسرم میگیره و میده در کفه ترازو برابری می کنه یا نه؟ چون خیلیییی پیچیده و سخته. اما می تونم بفهمم که خیلی بهش احتیاج دارم و سخت احساس اجحاف و اولویت دوم بودن دارم. فکر می کنم توان پذیرشم تموم شده و حساسیتم رفته بالا.
سایه ی منت رو روی سرمون حس می کنم که خیلی هم سنگینه.
اما....
اما می خوام بدونم امروز نور خدا از کدام روزنه ی دیوار خشتی وجودم دارد به درون جان من می تابد ؟
جانی که فراتر از افراد به وجود پاک بی نیاز آن جان جانان محتاج و تشنه هست. و سیراب نشود مگر با نوشیدن از جام او...
فکر می کنم آرامشم رو باید پیش خدا جستجو کنم.
خوشحال میشم نظرات شما رو بخونم.
علاقه مندی ها (Bookmarks)