عذاب وجدان شدید،خسته م کرده

[Ardalan19]

روانشناسی که رفتم حرفام شنید و بعد گفت باید ذهنت رو تربیت کنی طوری که از این فکر فرار کنه و بترسه
برای این کار لازمه غرق بشی توی این افکار و تو اوج استیصال یکهو محکم بزنی روی دستت یا خودت رو نیشگون بگیری تا ذهنت یاد بگیره فکر به این موضوع تنبیه در پی داره و کم کم ازش فاصله بگیره
یک مدت این کار کردم اما بدتر شدم چون وقتی غرق میشم توی این افکار بیشتر بهم حمله استرسی دست میده

روانپزشک هم صحبت خاصی باهام نکرد
توضیح دادم مشکل رو
یکسری دارو برام نوشت همین

[سحر بهاری]

آقای اردلان ممکن هست این به گذشته شما مرتبط باشه و از این رو بنظرم بد نیست اگر باز هم مشورت با یک متخصص بگیرین.

اما به هر صورت شما بیاین و سهم خودتون رو در اتفاق بررسی کنین. بیشترین رنجی که ما میکشیم برای این هست اتفاقات رو همانطور که رخ دادن میذاریم لای پوشه و قرار میدیم تو قفسه ذهنمون و روی اون پرونده های نوشته های خاصی هست مثل مرگ دوستم . توش هم شرحی از اتفاق اونروزه و هیچوقت هم بهش سر نمیزنیم و بررسیش نمی‌کنیم، اما میبینیمش و رنج میکشیم.

سهم خودتون رو از ماجرا بیرون بکشین.
مثلا یه غذایی تهیه میشه و شما تو تهیه اون سهمی داشتین. فرضا موادش رو تأمین کردین. آیا میتونین بگین من از صفر تا صد خودم بودم و همه ی غذا به همت من انجام شد؟ نه
چون اون مواد رو آماده نکردین، اونا رو ترکیب نکرده و نپختین. سهم شما تنها خرید اون مواد بوده مثل گونی برنج، چند کیلو گوشت و ...
........................

این اتفاق هم همین هست، شما اونروز تماس گرفتین و دوستتون در راه آمدن تصادف کرد و به رحمت خدا رفت.
چند سؤال از خودتون بپرسین؛

_ من مطمئنم که اون عمرش تموم نشده بود و اون روز، روز آخر زندگیش نبود؟ اگر بله ، از کجا به این یقین رسیدم؟ خب ممکن بود تو خونه از پله بیافته، از پشت بوم بیافته، لقمه تو گلوش گیر کنه و دچار خفگی بشه، گاز گرفتگی براش پیش بیاد، سکته کنه، زلزله بیاد و زیر آوار بمونه ... حتی قبل اینکه از در بیاد بیرون و بیاد سر قرار با من.

_ حالا که زنگ زدم و آمد ، من تو اون صحنه رخ دادن حادثه حضور داشتم؟ من پشت اون فرمان بودم؟ من مسئول مراقبت از دوستم بودم یا خودش؟

_ آیا من در برابر اتفاقی که از اختیارم خارجه مقصر هستم؟ من یک انسانم با اختیارات محدودم اگر غیر از اینه جلوی زلزله و سیل و ... رو بگیرم و ایندفعه جان عده ای رو نجات بدم.

_ الان چکار میتونم بکنم؟ چطور میتونم حال او و خودم رو خوب کنم؟ حال کی با گریه و غم و انزوا خوب شده که حال ما خوب بشه؟

_ در ضمن برنامه ی زندگی پس از زندگی رو ببینید .
قسمتی که مربوط به آقای مهدی اسفندیاری بود جوانی از دنیای آنجا توصیه ای به مهدی اسفندیاری در رابطه با رفتار خانوادش کرد که بهتون کمتون میکنه.

و اینکه توصیه دوستان هم خوب بود .

[باغبان]

روانشناسی که رفتم حرفام شنید و بعد گفت باید ذهنت رو تربیت کنی طوری که از این فکر فرار کنه و بترسه
برای این کار لازمه غرق بشی توی این افکار و تو اوج استیصال یکهو محکم بزنی روی دستت یا خودت رو نیشگون بگیری تا ذهنت یاد بگیره فکر به این موضوع تنبیه در پی داره و کم کم ازش فاصله بگیره
یک مدت این کار کردم اما بدتر شدم چون وقتی غرق میشم توی این افکار بیشتر بهم حمله استرسی دست میده

***تکنیک مدیریت ذهن مراحل مختلفی داره
روانشناستون همه مراحل را بهتون نگفته ،،، یا شاید شما بقیه را اینجا ننوشتید :
1- تعهد به تغییر
2- سئوالات انگیزشی ( مثلا اگه تغییر نکنم چه اتفاقی می افتاد و .....)
3- قطع الگو
4- جایگزینی الگو
5- تکرار الگو
6- تست الگو
شما فقط مرحله 3 را انجام دادید ،،برای همین تغییری احساس نمی کنید .
علاوه بر روانشناسی معنوی ( بسیار مهمه ) ،تکنیک های روانشناختی این مسائل هم مهمه و کمک می کنه .
موارد بالا را از مشاور حضوری بپرسید .
مشاوری که به هر دو تسلط داشته باشه بهتره .
خود فرد مهمه که در بُعد معنوی خودش را تقویت کنه تا راحتر مسیر جلو بره براش .



***دارو درمان هست ولی شفا نیست .
باید یه دوره ای بر طبق صلاح مشاور اگه لازم بود ، دارو تجویز بشه تا نورون های مغز به شرایط عادی برگرده .
وقتی برگشت حالاباید برید سراغ شفا .
یعنی تمرینات روانشناختی ،،،،که این ، لازمه تلاش و تمرین و زمان هست .


موفق باشین .

[Ardalan19]

ممنونم

به خدا هزار بار خودم توجیه کردم
اما مشکل اصلیم این هست که وقتی عمیق فوکوس میکنم رو این موضوع یهو حالم بد میشه ، ضربان قلبم میره بالا
نفسم میگیره
حالت تهوع و دلپیچه میگیرم

و آخر سر هم میرسم به اینکه اگر من جای قرار رو عوض نکرده بودم اون الان زنده بود
خاک بر سرم ، به خدا هیچ قصدی برای آسیب بهش نداشتم
گفتم اون ور شلوغه بیا بریم این ور

راهی، درمانی چیزی نیست بشه حافظه رو پاک کرد؟
چون دارم به استیصال میرسم

[باغبان]

خب وقتی تو این اتفاق خودت را محاکمه کنی ( محاکه از چیزی که کامل آگاه نیستی بهش - مثلا آگاهی از حکمت خدا - پیمانه عمر و .....) حس مقصر بودن برات تداعی میشه
و طبیعتا این حس مقصر دونستن ،،حالتی نگران در وجودت را نجوا می کنه .
حس دلتنگی برای ما انسانها حس قشنگیه و نمیشه از انسانها گرفت و باید باشه ،،،
این طبیعی ست که به دوستمون و یا عزیزمون احساس دلتنگی داشته باشیم ،،،
ولی باید یاد بگیریم این چرخه ای از طبیعت هست و شاید این اتفاق برای همه ما بیافتد .
لذا باید همیشه آماده باشیم و کوله بارمون را سبک کنیم .
خیلی ها هستند الان هستن ،، ولی فردا این موقع زیر خاک .
شاید منی که دارم این مطالب را می نویسم فردا این موقع زنده نباشم .
قطار دنیا هر مسافری را در ساعت مشخص و در ایستگاه مشخص پیاده می کنه .
من تو این چند ماهه عموم - داییم - دختر داییم و چند تا از دوستان و عزیزان را به خاطر کرونا از دست دادم .
می خوام بگم به جای اینکه خودمون را محاکمه و دادگاهی کنیم و از چیزی که نمیدانیم و از حکمتش سر در نمی آوریم ...به جاش اتصال به هستی را یاد بگیریم .
مثلا بریم دو رکعت نماز هدیه براشون بخونیم - یا اعمال خوبی را انجام بدیم به نیت اونها .
اینجوری روح آنها در آرامش بهتری هست و صد البته ما هم آرامش بهتری می گیریم .

........................

مغز نمی تونه چیزی را پاک کنه
مغز اتفاق ها را کم رنگ می کنه .
کم رنگ شدن یعنی فراموشی .
فراموشی هم نعمت خوبی هست از طرف خداوند .
مخصوصا این اتفاق ها ،،،که با گذشت زمان این مسئله شدتش کم تر میشه برای انسان .
این تاپیک را بخونید کامل :
باغ غنی ذهن شما



سعی نکنید سریع یا کُند بیاین بیرون از این مسئله .
یه دوره ای داره که در پست اولم براتون نوشتم و تاپیکش را معرفی کردم براتون .
تاپیکتون را مرور داشته باشید
تاپیک های مطالعاتی خوبی و موارد مطالعاتی خوبی بهتون معرفی شده .
این فابل را ببین
اموات




حتما سعی کنید مشاوره حضوری را بلند مدت ادامه بدید .
در پناه خدا .

[سحر بهاری]

ممنونم

به خدا هزار بار خودم توجیه کردم
اما مشکل اصلیم این هست که وقتی عمیق فوکوس میکنم رو این موضوع یهو حالم بد میشه ، ضربان قلبم میره بالا
نفسم میگیره
حالت تهوع و دلپیچه میگیرم

و آخر سر هم میرسم به اینکه اگر من جای قرار رو عوض نکرده بودم اون الان زنده بود
خاک بر سرم ، به خدا هیچ قصدی برای آسیب بهش نداشتم
گفتم اون ور شلوغه بیا بریم این ور

راهی، درمانی چیزی نیست بشه حافظه رو پاک کرد؟
چون دارم به استیصال میرسم

بله درسته و برای همین حدس زدم حتما باید برید و تحت نظر متخصص باشین. بدیهی هست آنچه که برای شما مینویسیم یک راهنمایی ساده و یکسری گام های مفید هست اما بنظر هم نمیاد در شرایطی باشین که بتونین آنچه رو که میگیم عملی کنین.

من نمیدونم چه شهری زندگی میکنین اما پرس و جو کنین و تحت نظر یک متخصص دیگر برید و هر آنچه گذشته + مراجعاتی که داشتین رو ضمیمه کنین.

اگر میشد حافظه رو پاک کرد من نظرم این بود هیچ وقت پاک نکنین بجای فرار یا عدم مواجه، رویارویی صحیح رو باهاش انتخاب کنین. قهرمان ها همیشه در میدان مبارزه میکنن .
نگران نباشین ما هم اینجا درکنار شما هستیم، اگر مشکلی داشتین در خدمتتون هستیم.

[حیاط خلوت]

قسمت و مقدرش بودی و هیچ ربطی به شما نداره

نمیدونم سریال ریحانه رو دیدی یا نه
یه دختر بود که نمیخواست با پسر داییش ازدواج کنه برای همین با شخص دیگه وصلت کرد و باعث مرگ همسرش شد و بعد به خاطر یه قضایایی زن همون پسردایی شد

یه همکار داشت خواهرم میگفت این یعنی قسمت
ازش هم که فرار کنی باز میاد سراغت ....

[cheshmakk]

سوره مبارکه آل عمران آیه ۱۵۶
يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنوا لا تَكونوا كَالَّذينَ كَفَروا وَقالوا لِإِخوانِهِم إِذا ضَرَبوا فِي الأَرضِ أَو كانوا غُزًّى لَو كانوا عِندَنا ما ماتوا وَما قُتِلوا لِيَجعَلَ اللَّهُ ذٰلِكَ حَسرَةً في قُلوبِهِم ۗ وَاللَّهُ يُحيي وَيُميتُ ۗ وَاللَّهُ بِما تَعمَلونَ بَصيرٌ
ترجمه:
ای کسانی که ایمان آورده‌اید! همانند کافران نباشید که چون برادرانشان به مسافرتی می‌روند، یا در جنگ شرکت می‌کنند (و از دنیا می‌روند و یا کشته می‌شوند)، می‌گویند: «اگر آنها نزد ما بودند، نمی‌مردند و کشته نمی‌شدند!» (شما از این گونه سخنان نگویید،) تا خدا این حسرت را بر دل آنها [= کافران‌] بگذارد. خداوند، زنده می‌کند و می‌میراند؛ (و زندگی و مرگ، به دست اوست؛) و خدا به آنچه انجام می‌دهید، بیناست.